Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούνιος, 2012

Φιναλίστ

Ο τελικός του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος δεν θα γίνει την προσεχή Κυριακή, έγινε χτες αργά το βράδυ κι οι δυο φιναλίστ Ιταλία και Ισπανία αναδείχτηκαν νικήτριες.
Δηλώσεις για το αποτέλεσμα δεν έκαναν ο Βιθέντε ντελ Μπόσκε, ούτε ο Τσέζαρε Πραντέλι, πολύ δε περισσότερο ο πρόεδρος Μισέλ Πλατινί.
«Ανοίγουμε τη δυνατότητα σε χώρες που συμπεριφέρονται καλά να χρησιμοποιούν εργαλεία χρηματοπιστωτικής σταθερότητας για να καθησυχάσουν τις αγορές και για να αποκτήσουμε και πάλι κάποια σταθερότητα γύρω από μερικά από τα κρατικά ομόλογα των κρατών μελών μας», δήλωσε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Βαν Ρομπέι.
 Η Ελλάδα, μια χώρα που συμμετέχει ισότιμα στην ίδια «διοργάνωση», μπορεί να ευελπιστεί άραγε, ότι θ’ ανοίξει και γι’ αυτήν ο δρόμος, ώστε «να μειωθεί το χρέος της κατά 50 δις ευρώ»;
Τι να είχε άραγε στο μυαλό του ο Ρομπέι αναφερόμενος σε «χώρες που συμπεριφέρονται καλά» και πόσο μπορεί αυτή διακριτή διάκριση να σημαίνει κάτι για την Ελλάδα, αν συνδυαστεί με τη μόλις προ τριημέρου δήλω…

Εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης

Μας αρέσουν τα απλά πράγματα. Έχουμε την τάση ν’ αποφεύγουμε οτιδήποτε μας προβληματίζει ή μας δυσκολεύει. Μεταθέτουμε μ’ επιδεξιότητα και μαστοριά για αργότερα κάθε τι που θα χαλάσει τις συνήθειες ή τη ζαχαρένια μας. Ανθρώπινο, θα μου πεις, αλλά υπό τις παρούσες συνθήκες αυτοκαταστροφικό, θα σου αντιτείνω. Κακά τα ψέματα, όσο ευχάριστη κι αν είναι η χαλάρωση κάτω απ’ τον καλοκαιρινό ήλιο, ο καιρός τρέχει κι εμείς έχουμε συνηθίσει ν’ αφήνουμε όλα τα δύσκολα για μετά.
Σήμερα είμαστε πιο μετά κι από το έσχατο μετά. Έχουμε εξαλείψει όλα τα περιθώρια, έχουμε εξαντλήσει όλες τις προθεσμίες, έχουμε χρησιμοποιήσει όλα τα δυνατά ή αδύνατα επίθετα σχετικά με την τύχη του μνημονίου. Η ασθένεια του πρωθυπουργού μόνο ως μια τραγική σύμπτωση για την ελάχιστη καθυστέρηση θα μπορούσε ν’ αξιολογηθεί, ενώ η αποποίηση της θέσης του υπουργού Οικονομικών από τον Βασίλη Ράπανο, λόγω ασθενείας, επιτείνει τις αβεβαιότητες.
Ποιος ενθουσιασμός και ποια ελπίδα να διασωθούν σ’ αυτό το τσουρουφλισμένο πολιτικό τοπ…

Μια δυσπιστία και δυο ελπίδες

Στην αρχή ήμουν δύσπιστος αν ήταν δυνατόν μια τέτοια συνεργασία να προχωρήσει. Μάλλον για επικοινωνιακό τρυκ μου έμοιαζε, παρά για πιθανή εκδοχή. Χαίρομαι που διαψεύδονται οι επιφυλάξεις μου κι αυτή η συνεργασία φαίνεται να προχωράει.

Δεν αναφέρομαι στην κυβέρνηση που κυοφορείται, (συμπαθάτε με, αυτό το σχήμα δεν μ’ ενθουσιάζει, είναι μια λύση ανάγκης, κάτι σαν το φάρμακο για την αρρώστια –μακάρι πάντως να μας κάνει καλό), για τη συνεργασία –έστω και δια της τεθλασμένης– ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ μιλάω.

Αυτή τη συνεργασία με το χώρο της ανανεωτικής αριστεράς την ονειρευόμουν και την περίμενα από χρόνια. Πίστευα πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης, μια εποχή –εκεί γύρω στο 2000– που η αλαζονεία κι ο ξιπασμός –κι όχι μόνο– χτυπούσαν κόκκινο, ώστε να δώσει άλλη τροπή στις εξελίξεις και νέα ώθηση στις πολιτικές δυνάμεις της προόδου και της κοινωνικής αλλαγής στη χώρα.

Αυτές οι δυνάμεις ήρθαν στο μυαλό μου διαβάζοντας τον Κώστα Σκανδαλίδη να γράφει:«Αυτές οι δυνάμεις οφείλουν σήμερα να βρουν τον…

Σύρριζα στην ενημέρωση, ξιστά στον ΣΥΡΙΖΑ

Μετά τις εκλογές του περασμένου Μαΐου, ημέρα Τρίτη –σαν σήμερα δηλαδή– ο κύριος Τσίπρας, με 52 βουλευτικές έδρες κεφάλαιο, είχε πάρει τη δεύτερη διερευνητική εντολή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την έκανε σουλάτσο επί τριήμερο σε φάμπρικες και περιβόλια διαλαλώντας την ακράδαντη πίστη του, ότι είναι δυνατός ο σχηματισμός «κυβέρνησης της Αριστεράς».
Παραδόξως, μετά τις εκλογές της περασμένης Κυριακής, ο ίδιος πολιτικός ηγέτης με 71 έδρες πλέον πολιτικό κεφάλαιο, περισσότερες δηλαδή από το ένα τέταρτο του συνόλου των εδρών του κοινοβουλίου, δηλώνει ότι δεν πρόκειται να παραλάβει τη διερευνητική εντολή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και διαλαλεί πως είναι έτοιμος για αντιπολίτευση, η οποία μάλιστα διευκρινίζει, ότι θα είναι τόσο σκληρή όσο οι κυβερνητική πολιτική θα αφίσταται των προεκλογικών του θέσεων.
Βρισκόμαστε έτσι εκ των πραγμάτων στο σημείο και προκειμένου να κυβερνηθεί άμεσα η χώρα, να πρέπει το τρίτο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, εκόντες άκοντες να πλαισιώσ…

Για μια Ευρώπη στα μέτρα μας

Συνειδητά ή ασυνείδητα, ηθελημένα ή αθέλητα, σκόπιμα ή επιπόλαια αύριο ψηφίσουμε και για την Ευρώπη, πιθανόν μόνο γι’ αυτήν.
Αύριο που όλα τα μάτια της οικουμένης θ’ είναι στραμμένα για μια ακόμα φορά –τι κατόρθωμά μας κι αυτό– σ’ εμάς και τη χώρα μας, εμείς θα δώσουμε τις δικές μας απαντήσεις, ο καθένας ξεχωριστά σαν ψηφοφόρος κι όλοι μαζί ως εκλογικό σώμα.
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε ν’ απαντήσουμε σε πολλές ερωτήσεις και διλήμματα, αλλά του καθενός μας η αλήθεια είναι τόσο διαφορετική απ’ του άλλου, που δημιουργούν μια θαυμάσια εθνική χασμωδία αντιτιθέμενων αντιλήψεων κι αλληλοσυγκρουόμενων απόψεων.
Αν και δηλώνουμε έτοιμοι και με αποφασιστικότητα να συμβάλουμε με όλες μας τις δυνάμεις στο σχηματισμό βιώσιμης κι αποτελεσματικής κυβέρνησης από την προσεχή Δευτέρα κιόλας, φτάσαμε στις κάλπες και δεν έχουμε ξεκαθαρίσει ακόμα αν η κυβέρνηση αυτή θα μας εκπροσωπεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο Νοτιοαμερικανικό Σύνδεσμο ή στην… Κομινφόρμ.
Καθένας μας φτάνει στις κάλπες έχοντας στο μυαλό του μια σ…

Τι παραπάνω ξέρουν ο Κουρής κι ο Βαρουφάκης;

Μη νομίζεις ότι βρίσκομαι σε καλύτερη κατάσταση· από κάθε άποψη. Πιθανόν να έχω βγάλει και λιγότερα συμπεράσματα από σένα. Πιθανόν γι’ αυτό να μπορείς να με καταλάβεις καλύτερα.
Νομίζω, λοιπόν, ότι από τις προηγούμενες εκλογές προστέθηκε άλλος ένας μήνας ακυβερνησίας για τη χώρα, ενώ αφαιρέθηκε ένα κρίσιμο διαπραγματευτικά κεφαλαίο από τη διεθνή αξιοπιστία της. Ταυτόχρονα, μειώθηκαν κατακόρυφα τα δημόσια έσοδα, ενώ αυξήθηκε κατακόρυφα ο λαϊκισμός κι η πόλωση.
Σοφότερος δεν μπορώ να πω ότι έγινα –ούτε το περίμενα άλλωστε– η μεγαλύτερή όμως απορία μου είναι τούτη: Γιατί δεν άκουσα λέξη όλες αυτές τις μέρες της προεκλογικής περιόδου που να με πείθει, ότι πραγματικά άξιζε να περάσουμε ως χώρα και ως λαός και δεύτερη προεκλογική δοκιμασία;
Πάμε σε εκλογές την Κυριακή και για το μόνο που είμαι σίγουρος, είναι ότι όλο αυτό το σκηνικό ένα και μόνο σκοπό εξυπηρετούσε: Τις μικροκομματικές σκοπιμότητες της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ. Η μεν πρώτη –όμηρος του αρχηγού της– μπας κι έτσι όπως τα κα…

Σύρριζα στ' όνειρο ή στον εφιάλτη;

“Γιατί υποκρινόμαστε ότι δεν καταλαβαίνουμε –για μα μην γράψω δεν ξέρουμε– το αποτέλεσμα των εκλογών; Μόνο και μόνο για να έχουν τζάμπα πρόγραμμα τα κανάλια ή για να δουλέψουν με τα exitpollοι εταιρίες δημοσκοπήσεων;
Από τον τρόπο που εξελίχθηκε ο προεκλογικός «διάλογος» μεταξύ των κομμάτων, ήταν φανερό, ότι τα επιτελεία τους γνώριζαν εξ αρχής πως στην κούρσα αυτή υπήρχε μόνον ένας νικητής.
Όσοι τρόμαξαν ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους μετά την 6η Μαΐου, «τρώνε» εδώ και μέρες τη σκόνη του ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι απ’ αυτούς πιθανόν να φάνε και χώμα.
Όσοι δεν θέλησαν να συνεννοηθούν όσο ακόμα οι «συνιστώσες» της Κουμουνδούρου κοιταζόντουσαν –για να μην γράψω «τσιμπιόντουσαν»– σαστισμένες από το αναπάντεχο γι’ αυτές αποτέλεσμα, στις 17 το βράδυ θα τσιμπιούνται μεταξύ τους για το αν αυτό που συμβαίνει είναι αλήθεια ή οφθαλμαπάτη.
Τα πράγματα έχουν μπει από μέρες στην τελική ευθεία και το μόνο που έχει απομείνει για την Κυριακή είναι να οριστικοποιήσουν οι ψηφοφόροι τις τελευταίες λεπτομέρειες για πώ…

Αναζητώντας το αυτονόητο.

Επιχειρηματολογούμε πλέον για τα αυτονόητα.
Όταν δεν καταφέρνουμε να συμφωνήσουμε, ότι η βία πρέπει να καταδικάζεται στην όποια της μορφή κι από όπου κι αν προέρχεται, είναι απορίας άξιο, από πού θα αντλήσουμε το σθένος να συμφωνήσουμε για την πραγματοποίηση των μεγάλων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που είναι αναγκαίες στο κράτος κσι στην κοινωνία μας;
Όταν επιχειρούμε μέσα σ’ αυτή τη γενικευμένη και καθολική κρίση, να διακρίνουμε και να δικαιολογήσουμε πτυχές και αποχρώσεις βίαιης συμπεριφοράς προκειμένου ν’ αποφύγουμε την ξεκάθαρη καταδίκη τους, πώς θα παραβλέψουμε το μικροσυμφέρον μας, ώστε να εξυπηρετηθεί το γενικό ή το δημόσιο συμφέρον;
Αυτές τις μέρες το θέμα «βία» βρίσκεται στην επικαιρότητα, η συζήτηση κι η αντιπαράθεση ήδη εξελίσσονται με σθεναρότητα μεταξύ των αντιτιθέμενων πλευρών, γεγονός που μας κάνει ν’ αναρωτιόμαστε για το πόσο αυτονόητο θα είναι για τα πολιτικά κόμματα στις 18 Ιουνίου ν’ αντιληφθούν, ότι οι επαναληπτικές εκλογές έγιναν προκειμένου να σχηματιστεί ισχυρή κυβέρ…

Γρονθοκοπώντας το είδωλό μας.

«Κι αν σου κάτσει;» Αναρωτιόταν μια παλιότερη τηλεοπτική ατάκα, που θα ταίριαζε γάντι στην προεκλογική περίοδο που διανύουμε, εφόσον τα περισσότερα κόμματα πλειοδοτούν και τζογάρουν σε υποσχέσεις, οι δε περισσότεροι ψηφοφόροι ετοιμάζονται να παίξουν τα ρέστα τους επιλέγοντάς τα.
Το πιο θερμό καλοκαίρι ξεκίνησε «με σημαίες και με ταμπούρλα» κι είναι πολύ πιθανόν να νοσταλγήσουμε σύντομα εκείνη την ανοιξιάτικη 6η Μαΐου, αναπολώντας και μελαγχολώντας ταυτόχρονα για την ευκαιρία σχηματισμού κυβέρνησης που τότε –κατά πολλούς– χάθηκε, επειδή κάποια κόμματα δεν κατόρθωσαν να ξεπεράσουν τα μικροκομματικά συμφέροντά τους.
Δεν ήταν η πρώτη φορά άλλωστε, αφού η πορεία μας στο χρόνο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κι ως μια αξιοθαύμαστη αλληλουχία χαμένων μικρών ή μεγάλων ευκαιριών. Οι περισσότερες αυτοκαταστροφικές, επώδυνες και με λιγότερο ή περισσότερο μακροχρόνιες συνέπειες.
Τις θυμόμαστε για λίγο –κάτι σαν αναλαμπές– επ’ ευκαιρία κάποιου γεγονός, φορτιζόμαστε συναισθηματικά, ξαφνιαζόμαστε απ’ τις ο…

Σιδηροδρομικός Σταθμός Πελοποννήσου: Τα τρένα που φύγαν...

Αναζητάμε τα δις στα πετρέλαια και τις αραβικές επενδύσεις τη στιγμή που δείχνουμε εγκληματική αδιαφορία για να δημιουργήσουμε πηγές εσόδων και θέσεις εργασίας από υποδομές που ήδη υπάρχουν.
Εκθειάζουμε τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που έχει η χώρα μας στον τομέα της τουριστικής ανάπτυξης, εξαγγέλλουμε με στόμφο τη δημιουργία υπουργείων και υπηρεσιών για την τουριστική ανάπτυξη, τη στιγμή που αδυνατούμε να αξιοποιήσουμε και ν’ αναδείξουμε πτυχές πολιτισμού και ιστορίας, που ήδη ρημάζουν αφημένες στην τύχη τους.
Συναγωνιζόμαστε σε κορώνες και «προγραμματικές» δηλώσεις για την ανάγκη αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, τη στιγμή που αποδεικνύεται σε κάθε μας βήμα η ανικανότητα να οραματιστούμε την ενσωμάτωση διατηρητέων ιστορικών κτιρίων –αχ! Μελίνα– στο σύγχρονο ιστό της πόλης και των δραστηριοτήτων της.
Ξορκίζουμε και καταριόμαστε επί χρόνια στα τηλεοπτικά παράθυρα τη λαθρομετανάστευση, ενώ ανεχόμαστε την υποβάθμιση και τη μετατροπή περιοχών του κέντρου της Αθήνας σε γκέτο και τη…