Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Για την ιστορία

Η πρώτη ανάρτηση κειμένου μου στο διαδίκτυο πραγματοποιήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2006 από ένα site της LIFO που δεν υπάρχει πλέον.

Το moto μου τότε, αλλά και το κίνητρο για ν’ ασχοληθώ με το blogging, ήταν το: 

«Πιστεύω, ότι το παρόν δεν θα έχει καμιά σχέση με το αύριο. Ζητούμενο: Να προσδιορίσουμε σήμερα, αν σ’ αυτό το αύριο θα πάμε ύστερα από άνευ όρων συνθηκολόγηση ή με τους δικούς μας όρους».

Το 2007 έγινα μέλος του Blogger δοκιμάζοντας με τις «ΠΛΗΚΤΡΟλογίες» μια εντελώς αυτόνομη κι αμιγώς προσωπικού χαρακτήρα παρουσία κι επικοινωνία στο διαδικτυακό γίγνεσθαι.

Έκτοτε με ερεθίσματα κι αφορμές από την επικαιρότητα -κι όχι μόνο- έχω την ευκαιρία από τον χώρο αυτό να εξωτερικεύω περισσότερο συστηματικά σκέψεις, απόψεις, προβληματισμούς και σχόλια.

Ταυτόχρονα, έχουμε την ευκαιρία και τη δυνατότητα να επικοινωνούμε ελεύθερα, με σεβασμό στη διαφορετική άποψη, με πυξίδα την ευπρέπεια, με γνώμονα να πλησιάσουμε αν κι όσο είναι δυνατόν την αλήθεια.

Δίχως φανατισμούς και στείρες αντιπαραθέσεις. Δίχως πάθος, αλλά με σθένος. Δίχως προκαταλήψεις, αλλά με άποψη.

Για τη ζωή και τις προτεραιότητές της, για τον άνθρωπο και τα ενδιαφέροντά του, για τον χρόνο και τις στιγμές που κυλούν και φεύγουν αδιάκοπα, ανελέητα, ατέρμονα.

Για να μην χανόμαστε, τώρα που μπορούμε τόσο εύκολα να βρισκόμαστε.

Για ν' αναζητήσουμε, τώρα που βρεθήκαμε, όλα ή κάποια από εκείνα που μπορούν να μας ενώσουν, να μας κινητοποιήσουν, να μας πάνε μπροστά.

«Για τη ζωή και τον άνθρωπο», λοιπόν, συνεχίζουμε επιμένοντας, πάντα με καλή διάθεση και αίσθημα ευθύνης, ευελπιστώντας στην προοπτική και τη δυνατότητα μιας συνεύρεσης κι ενός συναπαντήματος μαζί μ’ όλους εκείνους που θεωρούν, ότι γι’ αυτά τα ιδανικά αξίζει να κρατάμε την ελπίδα ζωντανή κι ένα -πικρό έστω- χαμόγελο στα χείλη.

Βαγγέλης Βουτσινάκης


Διδάκτορας Παντείου Πανεπιστημίου

Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Το συγγραφικό μου έργο καθορίζεται μέχρι σήμερα κυρίως από την επιστημονική μου κατάρτιση και την επαγγελματική μου σταδιοδρομία ως στέλεχος στη Δημόσια Διοίκηση.

Έχουν εκδοθεί τα βιβλία μου: «Εθνικό Τυπογραφείο – Εφημερίς της Κυβερνήσεως» (2005), «Τυπώνοντας Σελίδες της Ιστορίας» (ιστορικό λεύκωμα - 2005), «Εθνικό Τυπογραφείο 1833-2003, 170 χρόνια στην υπηρεσία του ελληνικού κράτους» (2003), «Διάδρομος στον ακάλυπτο» (ποιητική συλλογή -1993), "Λάβε τα Μέτρα σου" (διηγήματα - 2010).

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …