Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Για την ιστορία

Η πρώτη ανάρτηση κειμένου μου στο διαδίκτυο πραγματοποιήθηκε στις 24 Νοεμβρίου 2006 από ένα site της LIFO που δεν υπάρχει πλέον.

Το moto μου τότε, αλλά και το κίνητρο για ν’ ασχοληθώ με το blogging, ήταν το: 

«Πιστεύω, ότι το παρόν δεν θα έχει καμιά σχέση με το αύριο. Ζητούμενο: Να προσδιορίσουμε σήμερα, αν σ’ αυτό το αύριο θα πάμε ύστερα από άνευ όρων συνθηκολόγηση ή με τους δικούς μας όρους».

Το 2007 έγινα μέλος του Blogger δοκιμάζοντας με τις «ΠΛΗΚΤΡΟλογίες» μια εντελώς αυτόνομη κι αμιγώς προσωπικού χαρακτήρα παρουσία κι επικοινωνία στο διαδικτυακό γίγνεσθαι.

Έκτοτε με ερεθίσματα κι αφορμές από την επικαιρότητα -κι όχι μόνο- έχω την ευκαιρία από τον χώρο αυτό να εξωτερικεύω περισσότερο συστηματικά σκέψεις, απόψεις, προβληματισμούς και σχόλια.

Ταυτόχρονα, έχουμε την ευκαιρία και τη δυνατότητα να επικοινωνούμε ελεύθερα, με σεβασμό στη διαφορετική άποψη, με πυξίδα την ευπρέπεια, με γνώμονα να πλησιάσουμε αν κι όσο είναι δυνατόν την αλήθεια.

Δίχως φανατισμούς και στείρες αντιπαραθέσεις. Δίχως πάθος, αλλά με σθένος. Δίχως προκαταλήψεις, αλλά με άποψη.

Για τη ζωή και τις προτεραιότητές της, για τον άνθρωπο και τα ενδιαφέροντά του, για τον χρόνο και τις στιγμές που κυλούν και φεύγουν αδιάκοπα, ανελέητα, ατέρμονα.

Για να μην χανόμαστε, τώρα που μπορούμε τόσο εύκολα να βρισκόμαστε.

Για ν' αναζητήσουμε, τώρα που βρεθήκαμε, όλα ή κάποια από εκείνα που μπορούν να μας ενώσουν, να μας κινητοποιήσουν, να μας πάνε μπροστά.

«Για τη ζωή και τον άνθρωπο», λοιπόν, συνεχίζουμε επιμένοντας, πάντα με καλή διάθεση και αίσθημα ευθύνης, ευελπιστώντας στην προοπτική και τη δυνατότητα μιας συνεύρεσης κι ενός συναπαντήματος μαζί μ’ όλους εκείνους που θεωρούν, ότι γι’ αυτά τα ιδανικά αξίζει να κρατάμε την ελπίδα ζωντανή κι ένα -πικρό έστω- χαμόγελο στα χείλη.

Βαγγέλης Βουτσινάκης


Διδάκτορας Παντείου Πανεπιστημίου

Πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.
Το συγγραφικό μου έργο καθορίζεται μέχρι σήμερα κυρίως από την επιστημονική μου κατάρτιση και την επαγγελματική μου σταδιοδρομία ως στέλεχος στη Δημόσια Διοίκηση.

Έχουν εκδοθεί τα βιβλία μου: «Εθνικό Τυπογραφείο – Εφημερίς της Κυβερνήσεως» (2005), «Τυπώνοντας Σελίδες της Ιστορίας» (ιστορικό λεύκωμα - 2005), «Εθνικό Τυπογραφείο 1833-2003, 170 χρόνια στην υπηρεσία του ελληνικού κράτους» (2003), «Διάδρομος στον ακάλυπτο» (ποιητική συλλογή -1993), "Λάβε τα Μέτρα σου" (διηγήματα - 2010).

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…