Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2015

Μπροστά στο νέο χρόνο.

Είναι μια όμορφη ώρα της μέρας αυτή. Βλέπω έξω απ’ το τζάμι τις φυλλωσιές να υποχωρούν με χάρη στο ελαφρό βοριαδάκι του απομεσήμερου, αλλά αισθάνομαι όλη τη γλυκιά θαλπωρή που δημιουργεί μέσα στην κάμαρα ο ήλιος που γέρνει προς τη δύση. Χειμώνας, Δεκέμβρης του 2015, είκοσι, μια ανάσα πριν το τέλος του χρόνου.

Δεν μελαγχολώ αυτή την ώρα, αν και υπάρχουν μύριες όσες αιτίες απ’ τις καταστάσεις, τα γεγονότα, τους ανθρώπους. Δεν μελαγχολώ, γιατί αυτή η ώρα μου ‘χει χαρίσει διαχρονικά μαζί με μύριες άλλες όμοιες ή παραπλήσιες, πλούσιες στιγμές ομορφιάς –σαν τη σημερινή καλή ώρα– γαλήνης, περίσκεψης, περισυλλογής, μα και δημιουργίας, έκφρασης, ζωής.

Είναι η ώρα που έχω συναντηθεί κι έχω βρεθεί ολομόναχος πολλές φορές μ’ ό,τι πιο τρυφερό, ταπεινό κι ανθρώπινο μπορεί να κρύβεται επιμελώς όλες τις άλλες ώρες και μέρες πίσω απ’ τη φροντίδα της καθημερινότητας ή την ταχύτητα της ζωής. Είναι η ώρα που η σιωπή μπορεί να σχηματίζει λέξεις και το συναίσθημα χαμόγελο, θλίψη, ντροπή, ευγνωμοσύνη ή συγγνώ…

Ολυμπιακός, κάντ' το όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.

Την πατήσαμε όπως οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ. Η ήττα–αποκλεισμός του Ολυμπιακού από το Τσάμπιονς λίγκ και τα συναισθήματα πίκρας, απογοήτευσης, δυσφορίας ή και θυμού που δημιούργησε, είναι πανομοιότυπα μ’ εκείνα των ένθερμων οπαδών και υποστηρικτών του ΣΥΡΙΖΑ από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και μετά.

Με τι δυναμισμό κι αυτοπεποίθηση, αλήθεια, ξεκίνησε η θριαμβευτική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση της χώρας. Πόσοι διθύραμβοι από επαγγελματίες κι αυτόκλητους υποστηρικτές. Ούτε τη νίκη μέσα στο Λονδίνο επί της ‘Αρσεναλ να είχε πάρει.

Η ελπίδα ολοζώντανη και πανταχού παρούσα σε κάθε δήλωση, σε κάθε συνέντευξη, σε κάθε δημόσια εμφάνιση ή διεθνή συνάντηση. Τα δεδομένα της Ευρώπης, ισορροπίες, συσχετισμοί και δεδομένα όλα θα πήγαιναν μονομιάς περίπατο κι ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη στο τιμόνι –καλή ώρα όπως ο Μάριο Σίλβα– ήταν έτοιμος να αλώσει όχι μόνο το ήδη ξεπερασμένο και σαστισμένο παλαιό πολιτικό σύστημα, αλλά το σύνολο των Ευρωπαϊκών θεσμών κι οργάνων. Η Ευρώπη αλλάζει.

Όλα δυνατά κι εύκολα, μέσ…

"Κουλτούρα να φύγουμε"

Ευτυχώς που το δημοσίευμα της Γερμανικής «DΙΕ VELT» διαψεύσθηκε απ’ την κυβέρνηση, γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα νόμιζα ότι ζούμε σ’ ένα κανονικό κράτος. Η διάψευση –και μάλιστα σε υψηλούς τόνους– επιβεβαιώνει αυτό που ζει κι αισθάνεται κάθε κανονικός άνθρωπος αυτήν την περίοδο σ’ αυτή τη χώρα, ότι δηλαδή η διακυβέρνηση βρίσκεται στα χέρια ανίδεων ή μάλλον ιδεοληπτικών κι ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται, πότε με το «βλέποντας και κάνοντας» και πότε με το «ό,τι βρέξει ας κατεβάσει».

Σε κάθε άλλη περίπτωση θα μπορούσε κάποιος να μας λυπηθεί γι’ αυτή την τραγική κατάσταση μέσα στην οποία ζούμε και να μας συμπονέσει για το οικτρό αδιέξοδο που βιώνουμε ως ‘Ελληνες. Μας αξίζει όμως, γιατί εμείς οι ίδιοι το δημιουργήσαμε. Είμαστε άξιοι της μοίρας μας και των επιλογών μας. Το ‘χουμε στο DNAμας να ξεχνάμε εύκολα, να είμαστε αγνώμονες κι ευκολόπιστοι, να μας διακατέχει μισαλλοδοξία και προπαντός εγωισμός και ματαιοδοξία.

Κάψαμε όλες τις πολιτικές δυνάμεις, εξοντώσαμε τις εφεδρείες, ισοπεδώσαμε ό,τι…

Στον πάτο με τους λεβέντες.

Ξύνουμε τον πάτο του βαρελιού. Ψάχνοντας τρόπο κι έξοδο διαφυγής, αναζητώντας τον πάτο για να κάνουμε νέο ξεκίνημα, δεν καταλάβαμε ότι τον πάτο τον έχουμε πιάσει από χρόνια, πολλά χρόνια πριν. Τα χρόνια που τώρα ονομάζουμε σαν «χρόνια της ευμάρειας» βρισκόμασταν για τα καλά στον πάτο, σαν χώρα, σαν κοινωνία, σαν λαός.
Αναμοχλεύουμε τώρα ξανά και ξανά τα κατακάθια αυτού του πάτου και νομίζουμε πως ότι αναδύεται απ’ αυτό το βούρκο κι απ’ αυτό το τέλμα είναι καινούργιο κι είναι φρέσκο, είναι το «νέο» που μπορεί να μας εκφράσει και να μας εκπροσωπήσει μ’ αξιώσεις και συνέπεια, με εντιμότητα κι αξιοπρέπεια. Αναζητάμε την ελπίδα που θα βάλει επιτέλους τέλος στην απελπισία μας κάνοντας μέρα με τη μέρα βαθύτερα μακροβούτια στο μακροχρόνιο τέλμα που μας έχει καταπιεί.
Σπασμωδικές αποφάσεις κι επιλογές απελπισίας χαρακτηρίζουν την κάθε μας κίνηση. Από το κακό στο χειρότερο και ψηλαφώντας στα κατασκότεινα, αρπάζουμε κι αρπαζόμαστε όπως – όπως απ’ όποια άποψη μας γυαλίσει και στρέφουμε προς τη μερι…

Της είδησης το κάγκελο.

Σοβαρό θέμα το κάγκελο για το λαό μας. Τόσες και τόσες ατάκες, λαϊκές εκφράσεις, αλλά και στίχοι τραγουδιών, το έχουν σαν σημείο αναφοράς και σύμβολο. Στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου έγινε και αιτία «ενόχλησης» του αρμόδιου για την προστασία του πολίτη υπουργού, οποίος –όπως επεσήμαναν κύκλοι του– «έμεινε κάγκελο», διαπιστώνοντας ότι τοποθετήθηκαν κάγκελα για την προστασία των επισήμων κατά τη διάρκεια της μαθητικής παρέλασης.
Η σοβαρότητα εν γένει του θέματος με τα κάγκελα πιστοποιείται –θα έλεγε κάποιος– κι από γεγονός, ότι τα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών στο ρεπορτάζ τους για την στρατιωτική παρέλαση επ’ ευκαιρία της επετείου, έκαναν φέτος ειδική αναφορά στο γεγονός. Η μη τοποθέτηση κάγκελων γύρω από την εξέδρα, αλλά και γενικότερα στα πεζοδρόμια, έτυχαν ευρύτατης προβολής και επισήμανσης από τους υπεύθυνους ειδήσεων των καναλιών.
Είναι πράγματι μια σημαντική μέρα γιορτής και μνήμης για την ιστορία της πατρίδας μας η σημερινή. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να αιτιολογηθεί το …

Τι "θα δούμε";

«Θα δούμε». Ίσως δεν υπάρχει στις μέρες μας πιο πολυχρησιμοποιημένη έκφραση μετά απ’ το αξεπέραστο και διαχρονικό: «Τα λέμε».

Δυο λέξεις όλη η αγωνία, η απελπισία, η αδυναμία, το αδιέξοδό μας. Η συνηθισμένη επωδός κοινών, πλέον, διαπιστώσεων, συνηθισμένων επικρίσεων, αδιάψευστων συμπερασμάτων. Η διατύπωση της καθημερινής απόγνωσης για ένα σήμερα που αλλάζει από λεπτό σε λεπτό, αν κι η γενική αίσθηση είναι ότι τα πάντα στη χώρα εξελίσσονται μέσα σ’ ένα απέραντο τέλμα. Ταυτόχρονα, όμως, κλεισμένη μέσα σ’ αυτή τη σύντομη έκφραση κι όλη η ματαιότητα να οραματιστούμε το αύριο και να σχεδιάσουμε στοιχειωδώς το μέλλον.

Μια υπεκφυγή είναι, μια διέξοδος από τη συζήτηση, τη σκέψη, τον προβληματισμό. Ένας εύσχημος τρόπος, μια «τρίπλα», για να κλείσουμε όπως – όπως την κουβέντα και να τελειώσουμε άρον – άρον την επώδυνη αναζήτηση απαντήσεων και λύσεων. Κατά μία έννοια, θα μπορούσε να είναι ο ορισμός του απόλυτου αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η κοινωνία μας.

Περιμένουμε να δούμε τι; Από ποιους κ…

Παρελθόν που τυφλώνει.

Το ‘χω βουλώσει. Τι να πω; Και δεν είναι που «μίλησε» στις 20 του Σεπτέμβρη ο «λαός», ούτε που καθημερινά επί μήνες κι επί χρόνια –τα τελευταία με ιδιαίτερη ένταση– οι λέξεις έχουν χάσει τη σημασία τους και τα λόγια ακολουθούν τους πληθωριστικούς ρυθμούς –και την αξία– των κατοχικών χαρτονομισμάτων.

Είναι που νομίζω, πως έχουν δίκιο όσοι επικρίνουν τους χειρισμούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για την οχτάμηνη διακυβέρνηση, τις άστοχες επιλογές της και την καταστροφική μέχρι τώρα πολιτική της. Είναι απ’ την άλλη, που δίκιο αισθάνομαι να έχουν κι εκείνοι της κυβερνητικής –κι όχι μόνο– πλευράς, που υποστηρίζουν πως ο δικομματισμός της μεταπολίτευσης είχε κουράσει, είχε κορεστεί κι ότι το πολιτικό σύστημα χρειάζεται ανανέωση κι αλλαγές.

Λίγο – πολύ όλοι δίκιο έχουμε και έχουνε κοιτάζοντας διαρκώς προς τα πίσω, συγκρίνοντας, κατηγορώντας, επικρίνοντας γι’ αυτά που έγιναν, για εκείνα που συνέβησαν, για όλα τα πεπραγμένα. Και οι μεν νεώτεροι δικαίως φαίνεται να διαμαρτύρονται και ν’ αγανακτούν γ…

Η δεύτερη ευκαιρία του κυρίου Τσίπρα.

Έτσι κι αλλιώς ο κύριος Τσίπρας δεν έχει να χάσει τίποτε. Χάσει – κερδίσει τις εκλογές κερδισμένος είναι. Είτε τις κερδίσει, γιατί θα έχει πάρει το πολυπόθητο συγχωροχάρτι για την τραγική επτάμηνη διακυβέρνησή του και την άφεση αμαρτιών από το λαό με τον πλέον πανηγυρικό τρόπο, είτε πάλι κι αν τις χάσει, γιατί θα έχει πεδίον δόξης λαμπρό μπροστά του να εξακολουθήσει να κοροϊδεύει και να παραμυθιάζει το λαό υποδυόμενος το τραγικό θύμα των σκευωρών και εμπνευστών της αριστερής παρένθεσης και την πλανημένη και αθώα αριστερά της «πρώτης φοράς».
Εκ του ασφαλούς αντιπολιτεύτηκε επί σειρά ετών ο κύριος Τσίπρας, εκ του ασφαλούς διακυβέρνησε επί επτά μήνες τη χώρα, εκ του ασφαλούς τη σέρνει και στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου.
Με την ασφάλεια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας άσκησε μέσα κι έξω απ’ τη Βουλή την πλέον σκληρή, ανεύθυνη και λυσσώδη κριτική στις κυβερνήσεις από το 2010 και μετά. Εκ του αφαλούς απευθύνθηκε με όρους απαξίωσης και διχασμού στα πιο ταπεινά και σκοτεινά ένστικτα του λαο…

Παναγιά μου, Παναγιά μου.

Άχαρο καλοκαίρι. Δίχως ξενοιασιά, δίχως χαλάρωση, δίχως διάθεση και -πού το πας αυτό;- δίχως μετρητά. Ούτε οι κάλπες του δημοψηφίσματος κατάφεραν να του δώσουν έναν τόνο χάρης και ζωντάνιας. Ούτε τα πρωτόγνωρα κοινοβουλευτικά καμώματα ενδιαφέρον. Ούτε τα grexit και τα αποκαλυπτικά σενάρια επιστροφής στη δραχμή σασπένς. Δυσθυμία μόνο, κούραση, κακοκεφιά. Από απογοήτευση, αγωνία, οργή και μίσος έχουμε πια μπουχτίσει, χρόνια δουλεύονται και καταναλώνονται.
Τα γεγονότα έρχονται και φεύγουν μπροστά στις κάθιδρες οθόνες ξεθυμαίνοντας σαν τσαλακωμένα κουτάκια μπύρας παρατημένα άδεια κι αδιάφορα στο τραπεζάκι του σαλονιού ανάμεσα σε λαδωμένα κουτιά πίτσας. Κάθιδροι ρεπόρτερς μάταια πασχίζουν, όχι μόνο να βρουν ίσκιο έξω απ' το Μαξίμου, αλλά και να μεταδώσουν στην αποχαυνωμένη κοινωνία την ένταση των ημερών και την κρισιμότητα των διαδοχικών non papers. Οι δηλώσεις κι οι ψηφοφορίες πριν το χάραμα ξαφνιάζουν πια μόνο εκείνους που δεν βαρέθηκαν τη μεταμόρφωση της πρώτης φοράς. Κανείς δεν ψάχνει …

Ο Ιούλιος της μεταπολίτευσης.

Αναζητώντας ή κι επιδιώκοντας από χρόνια το τέλος της μεταπολίτευσης, καταφέραμε, τελικά, να βρεθούμε αντιμέτωποι με το τέλος της χώρας. Ότι ο δρόμος ήταν λάθος κι η κατεύθυνση που για καιρό ακολουθούσαμε εσφαλμένη, είτε το παραβλέπαμε, είτε επιτιμούσαμε όσους τολμούσαν να το επισημάνουν ή να το κραυγάσουν.
Τώρα, με λίγα ευρώ ακόμα στις τσέπες, το μόνο που μένει είναι να τ' αποφασίσουμε. Ναι, μια νέα μεταπολίτευση από τα λόγια μπορεί να γίνει πράξη. Με αφορμή αυτή τη συμφωνία, έχουμε την ευκαιρία να σταθούμε ξανά στην αφετηρία, με μηδενισμένο το κοντέρ της μετά από 40 τόσα χρόνια πορείας και να ξεκινήσουμε να οικοδομούμε τα επόμενα βήματα, τα επόμενα χρόνια. Οι περιστάσεις κι οι συνθήκες ευνοούν μια ριζική αναθεώρηση του πολιτικού σκηνικού και μια εκ βάθρων αναδόμηση της δημόσιας ζωής, του κράτους, της κοινωνίας, της ζωής της ίδιας. Οι αποφάσεις είναι δύσκολες, ποτέ δεν ήταν όμως ευκολότερες.
Τα δεδομένα από μόνα τους υπαγορεύουν την αναγκαιότητα, αλλά ταυτόχρονα και τη δυνατότητα, …

Πρώτη μέρα χωρίς μνημόνιο.

Καλό μήνα. Πρώτη μέρα χωρίς μνημόνιο σήμερα και κατά κάποιον τρόπο αυτή η κορυφαία προεκλογική δέσμευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έγινε πραγματικότητα. Ασφαλώς, όλοι όσοι λαχταρούσαν να ξημερώσει αυτή η ωραία μέρα, όσοι πίστεψαν, ήλπισαν, επεδίωξαν και, τελικά, ψήφισαν την περίμεναν εντελώς διαφορετική. Ούτε με τράπεζες κλειστές, ούτε με ουρές, ούτε με θλίψη, ούτε με ντροπή, ούτε με αβεβαιότητα.
«Τα μισά να κάνει, θα είμαστε ευχαριστημένοι». Και θα ήμασταν. Ποιος, αλήθεια, θέλει τις περικοπές και τους φόρους, τις έξωθεν υποδείξεις και τις άνωθεν εντολές; Ποιος λέει «όχι» στη δημοκρατία, την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και των απόψεων, τη συμμετοχή και την πρόοδο; Ποιος δεν θέλει να ζει αξιοπρεπώς σε μια κοινωνία αλληλεγγύης και σε μια χώρα που ευημερεί και προσφέρει ευκαιρίες για προκοπή κι ανάπτυξη; Σ' ένα κράτος ευνομούμενο, δίκαιο, αποτελεσματικό; Για να φτάσεις όμως εκεί απαιτείται σχέδιο, προσπάθεια, συνεργασία. Χρειάζεται κοινωνική ειρήνη και συνοχή.
Όλα αυτά που δικαιούμα…

Η νέα συμφωνία.

Κανείς δεν ασχολείται. Ποιος ν' ασχοληθεί; Τώρα προέχει η πρωτοκαθεδρία στις πλατείες. Τώρα τον πρώτο λόγο έχει ποιος θα έχει την τελευταία λέξη, την πιο αποστομωτική ατάκα, την πιο εντυπωσιακή σέλφι. Τώρα το πρόταγμα έχει ο νέος διχασμός.
Αύριο συμφωνείται μια ακόμα δανειακή σύμβαση. Αύριο συμφωνούνται από την Ελληνική κυβέρνηση νέα οικονομικά μέτρα προκειμένου να εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση της χώρας και για το επόμενο διάστημα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με αύξηση του ΦΠΑ ή μείωση των συντάξεων, με αύξηση της φορολογίας των επιχειρήσεων ή μείωση της δαπάνης για κοινωνικές παροχές, η συμφωνία θα κλείσει στο ύψος που διαμορφώνουν, όχι οι κόκκινες γραμμές των τελευταίων μηνών, αλλά εκεί που οι ταμειακές ανάγκες υπαγορεύουν και κυρίως εκεί που διασφαλίζεται η ανεμπόδιστη καταβολή μισθών και συντάξεων.
Όταν το μείζον δείχνει να είναι εξασφαλισμένο, ποιος και για ποιο λόγο ν' ασχοληθεί για τους λόγους που η χώρα μετά από πέντε χρόνια σκληρής περιοριστικής πολιτικής δεν έχει κατ…

Ποια Αμφίπολη;

Η είδηση δεν θ’ απασχολήσει πολλούς, κάποιοι σίγουρα ούτε θα την «πάρουν είδηση». Μετά την υπερπροβολή και τη δημοσιότητα του περασμένου χρόνου, ένας χώρος που έγινε σημείο καθημερινής αναφοράς και αιτία εθνικής υπερηφάνειας κι έξαρσης, πέρασε μέσα σ’ έξι μήνες στην αφάνεια και τη σιωπή.
Τι έγινε ή τι γίνεται στην Αμφίπολη, για να πω την αλήθεια, δεν είναι εκείνο που για να γραφτούν αυτές οι σειρές έδωσε την αφορμή. Τα σημαντικά ή τ’ ασήμαντα, τις πολιτικές ή άλλες αρχαιολογικές σκοπιμότητες, ας τ’ αναζητήσουν κι ας τ’ αναλύσουν οι γνωρίζοντες κι οι επαΐοντες. Εκείνο που μου κίνησε το ενδιαφέρον είναι η ευκολία με την οποία –για μια ακόμα φορά–  το παλλαϊκό σχεδόν ενδιαφέρον έγινε τόσο σύντομα σιωπή κι αδιαφορία κι από τα πελάγη εθνικής περηφάνιας κι ενθουσιασμού γυρίσαμε τις πλάτες και ξεχάσαμε ένα μνημείο, μια περιοχή, μια δυνατότητα.
Μπορεί η Αμφίπολη, η κάθε Αμφίπολη αυτού του τόπου που ορίζει τη χώρα που λέγεται Ελλάδα, να έχει ή να μην έχει τόση μεγάλη ιστορική σημασία και αρχαιολ…