Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Ιούλιος, 2014

Η μεταπολίτευση που δεν περιμένουμε.

Τότε περιμέναμε να πέσει η χούντα. Τότε περιμέναμε να έρθει ο Καραμανλής. Τότε περιμέναμε την αλλαγή. Τότε περιμέναμε την ΑΤΑ. Ύστερα περιμέναμε πότε ο Σαμαράς θα ρίξει τον Μητσοτάκη. Μετά περιμέναμε τις καλύτερες μέρες. Μετά περιμέναμε πότε θα βγει ο Αντρέας από την εντατική. Μετέπειτα περιμέναμε πότε θα τελειώσουν τα ολυμπιακά έργα. Αργότερα περιμέναμε πότε ο Καραμανλής θα πάει στου Μπαϊρακτάρη. Από τον Παπανδρέου περιμέναμε τα λεφτά που υπήρχαν. Τώρα περιμένουμε την τρόικα. Τώρα περιμένουμε την επόμενη δόση. Τώρα κάποιοι περιμένουν από τον Τσίπρα. Τώρα κάποιοι άλλοι περιμένουν την κεντροαριστερά. Τώρα οι περισσότεροι δεν περιμένουν πια τίποτα.
Κάτι χάσαμε περιμένοντας κάτι άλλο όλα αυτά τα χρόνια, σύντροφοι, και γι' αυτό μόνο η μεταπολίτευση δεν ευθύνεται.
Σαράντα χρόνια στο «περίμενε», σαράντα χρόνια από τον Ιούλιο του '74 στην αναμονή με μόνο κέρδος ένα iPhone ή ένα κινητό σε κάθε χέρι.
Μήπως έφτασε η ώρα, επιτέλους, να επικοινωνήσουμε;
'Η μήπως αυτή τη «μεταπολίτευση» είναι μάταιο στι…

Οι έξω από 'δω Γερμανοί.

Οι προβλέψεις επαληθεύτηκαν. Παρά την απογοήτευση ορισμένων και τα πικρόχολα σχόλια κάποιων άλλων, το τελικό αποτέλεσμα είναι δίκαιο. Μπορεί συμβολισμοί και συναισθηματισμοί να εμπόδισαν μιαν εξαρχής ρεαλιστική εκτίμηση, μπορεί συνθήκες κι αμφίρροπο στο ποδόσφαιρο να μην επέτρεπαν εκ προοιμίου σιγουριές και βεβαιότητες, όπως και να ‘χει όμως η ομάδα της Γερμανίας –κατά γενική ομολογία– κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο δικαίως, επιδεικνύοντας σ' όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης σταθερότητα, ομοιογένεια, αντοχή.
Είτε μας αρέσει, είτε όχι, με αφορμή την επιτυχία της Γερμανικής εθνικής ομάδας, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε, ότι η προσήλωση στο στόχο, η αγωνιστική πειθαρχία κι η προσαρμοστικότητα ανάλογα με την εξέλιξη και τις απαιτήσεις του κάθε αγώνα, αποτέλεσαν τα κρίσιμα χαρακτηριστικά αυτής της ομάδας σε όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης. Τα αποτελέσματα κι η τελική επικράτηση σε καμιά περίπτωση θα μπορούσαν να θεωρηθούν τυχαία ή προϊόντα οποιασδήποτε εύνοιας της τύχης ή της διαιτησίας…

Δέκα χρόνια (στα) κομμάτια.

Σαν χτες κι όμως μοιάζει να ‘χει περάσει από τότε μια ζωή. Μέσα σε μια δεκαετία μόνο φαίνεται να διανύσαμε με τεράστια άλματα την απόσταση που απέχει το ζενίθ από το ναδίρ. Ίσως γιατί στην πραγματικότητα ποτέ δεν αισθανθήκαμε ότι βρεθήκαμε στο ζενίθ, ποτέ δεν πιστέψαμε ότι φτάσαμε, ότι το κατακτήσαμε. Ίσως γι’ αυτό δεν προσπαθήσαμε να κρατηθούμε, αφού δεν επρόκειτο για κάτι δικό μας, για μια κατάκτησή μας.

Αντίθετα, στο ναδίρ αισθανόμαστε πολύ βολικά και άνετα, λες κι είναι ο φυσικός μας χώρος κι η θέση που μας ταιριάζει. Για το ναδίρ μπορούμε να μιλάμε και να σχολιάζουμε ολημερίς, να κρίνουμε και να επικρίνουμε, να εξοργιζόμαστε και να θυμώνουμε, δίχως επί της ουσίας να έχουμε κανέναν άλλο λόγο γι’ αυτό πέρα απ’ το να τρωγόμαστε μεταξύ μας. Η ατάκα «αυτή είναι η Ελλάδα» ίσως είναι η πιο πικρή, αλλά είναι μια πέρα για πέρα αληθινή ατάκα. Γι’ αυτό μας πείραξε και μα ξίνισε, γιατί «μας την είπε» κατάμουτρα.

Πόσο μας γλυκαίνουν και μας συναρπάζουν τα παραμύθια. Πόσο μας βολεύουν οι εύκολες…