Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η μεταπολίτευση που δεν περιμένουμε.



Τότε περιμέναμε να πέσει η χούντα.
Τότε περιμέναμε να έρθει ο Καραμανλής.
Τότε περιμέναμε την αλλαγή.
Τότε περιμέναμε την ΑΤΑ.
Ύστερα περιμέναμε πότε ο Σαμαράς θα ρίξει τον Μητσοτάκη.
Μετά περιμέναμε τις καλύτερες μέρες.
Μετά περιμέναμε πότε θα βγει ο Αντρέας από την εντατική.
Μετέπειτα περιμέναμε πότε θα τελειώσουν τα ολυμπιακά έργα.
Αργότερα περιμέναμε πότε ο Καραμανλής θα πάει στου Μπαϊρακτάρη.
Από τον Παπανδρέου περιμέναμε τα λεφτά που υπήρχαν.
Τώρα περιμένουμε την τρόικα.
Τώρα περιμένουμε την επόμενη δόση.
Τώρα κάποιοι περιμένουν από τον Τσίπρα.
Τώρα κάποιοι άλλοι περιμένουν την κεντροαριστερά.
Τώρα οι περισσότεροι δεν περιμένουν πια τίποτα.

Κάτι χάσαμε περιμένοντας κάτι άλλο όλα αυτά τα χρόνια, σύντροφοι, και γι' αυτό μόνο η μεταπολίτευση δεν ευθύνεται.

Σαράντα χρόνια στο «περίμενε», σαράντα χρόνια από τον Ιούλιο του '74 στην αναμονή με μόνο κέρδος ένα iPhone ή ένα κινητό σε κάθε χέρι.

Μήπως έφτασε η ώρα, επιτέλους, να επικοινωνήσουμε;

'Η μήπως αυτή τη «μεταπολίτευση» είναι μάταιο στις μέρες μας να την περιμένουμε;

Photo: Fine Art Photography

Σχόλια

  1. εκείνο που ξεχάστηκε με το συμπάθειο είναι το αμόκ της ήττας εις την Κύπρον και το ηθικό αδιέξοδο με την επιστράτευση...

    οι επιστρατεύσεις πάντα στην ιστορία γυμνώνουν τον πρίγκηπα αν είναι στούρνος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η επιστράτευση αποκάλυψε τη γύμνια και την υποκρισία του καθεστώτος της χούντας και των συνταγματαρχών.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…