Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι έξω από 'δω Γερμανοί.



Οι προβλέψεις επαληθεύτηκαν. Παρά την απογοήτευση ορισμένων και τα πικρόχολα σχόλια κάποιων άλλων, το τελικό αποτέλεσμα είναι δίκαιο. Μπορεί συμβολισμοί και συναισθηματισμοί να εμπόδισαν μιαν εξαρχής ρεαλιστική εκτίμηση, μπορεί συνθήκες κι αμφίρροπο στο ποδόσφαιρο να μην επέτρεπαν εκ προοιμίου σιγουριές και βεβαιότητες, όπως και να ‘χει όμως η ομάδα της Γερμανίας κατά γενική ομολογία– κατέκτησε το παγκόσμιο κύπελλο δικαίως, επιδεικνύοντας σ' όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης σταθερότητα, ομοιογένεια, αντοχή.

Είτε μας αρέσει, είτε όχι, με αφορμή την επιτυχία της Γερμανικής εθνικής ομάδας, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε, ότι η προσήλωση στο στόχο, η αγωνιστική πειθαρχία κι η προσαρμοστικότητα ανάλογα με την εξέλιξη και τις απαιτήσεις του κάθε αγώνα, αποτέλεσαν τα κρίσιμα χαρακτηριστικά αυτής της ομάδας σε όλη τη διάρκεια της διοργάνωσης. Τα αποτελέσματα κι η τελική επικράτηση σε καμιά περίπτωση θα μπορούσαν να θεωρηθούν τυχαία ή προϊόντα οποιασδήποτε εύνοιας της τύχης ή της διαιτησίας.

Δεν είναι σκοπός μου ο σχολιασμός κι οι θριαμβολογίες επ’ ευκαιρία της Γερμανικής επιτυχίας, ούτε πολύ περισσότερο η όποια αναφορά στην ποδοσφαιρική διοργάνωση, που μονοπώλησε καθημερινά επί ένα μήνα σχεδόν το ενδιαφέρον κι άφησε –δυστυχώς– σε δεύτερη και τρίτη μοίρα γεγονότα όπως οι καταστροφικές πολεμικές επιχειρήσεις στη λωρίδα της Γάζας ή την έκρυθμη κατάσταση στην Ουκρανία. (Αν και –μιας και τ’ αναφέραμε– αυτά τα «εξωτερικά» ποτέ δεν ήταν στην πρώτη γραμμή των προτιμήσεών μας). Νοοτροπίες και συμπεριφορές ίσως είχε ενδιαφέρον να σχολιαστούν σε αδρές γραμμές, όσο παρακινδυνευμένες ή ελλειπτικές μπορεί να είναι οι γενικεύσεις αυτού του είδους.

Απ’ τη μια, μια πειθαρχημένη, προσεχτική, οργανωμένη και σταθερή συλλογική προσπάθεια, που μπορούσε να συνδυάσει τις ατομικές αξίες με το ομαδικό πνεύμα και την ατομική ανάδειξη με τη συνολική επιτυχία. Μια ικανότητα που ξεπερνά το ποδόσφαιρο, ξεπερνά τον αθλητισμό και ενσωματώνεται σαν στάση ζωής και συμπεριφοράς στην ατομική και κοινωνική ζωή αυτού του λαού. Ένα αυστηρά οργανωμένο και προσανατολισμένο στην επίτευξη στόχων σύνολο δραστηριοτήτων. Η Ιστορία έχει διαμορφώσει τις προϋποθέσεις κι ο χρόνος έχει σμιλέψει τις συνειδήσεις. Από τον Μπραντ στον Κολ κι από τον Σρέντερ στη Μέρκελ, από το τελείωμα του 20ου στην αυγή του 21ου αιώνα, η Γερμανία μπορεί ενωμένη πλέον κι ισχυρή να καθορίζει αποφασιστικά την πορεία της Ευρώπης και να επηρεάζει ουσιαστικά τις παγκόσμιες εξελίξεις.

Απ’ την άλλη, μια νοοτροπία «ό,τι κάτσει». Ένας λαός που βολεύεται στην προχειρότητα, στην αντίδραση, στον ατομισμό. Μια υπερπολιτικοποιημένη κοινωνία σφιχταγκαλιασμένη με το κράτος και τα όργανά του σε διαδρόμους νοσοκομείων, δικαστηρίων, σχολείων, πανεπιστημίων, φυλακών, αποδυτηρίων. Μια κοινωνία έρμαιο της συγκυρίας και της στιγμής, των μέσων και των «αποκλειστικών πληροφοριών», έτοιμη για το καλύτερο χάρη σε μια έμπνευση, ένα όραμα ή έναν ηγέτη, αλλά και πρόθυμη για το χειρότερο εξαιτίας ενός συνθήματος, μιας ευκολίας ή μιας εντύπωσης. Ιστορική άγνοια, ιδεοληψίες, εσωστρέφεια, αμετροέπεια και παρελθοντολαγνεία ποδηγετούν την καθημερινότητα, που στα εύκολα σπαταλά το χρόνο της στο lifestyle και την ψυχαγωγία και στα δύσκολα κατασκευάζει ως άλλοθι κρεμάλες κι αναζητά δεξιά κι αριστερά ενόχους.

Δεν είναι καλύτεροι οι Γερμανοί. Δεν μπορούν να συγκριθούν με την ιδιοσυγκρασία των λαών του Ευρωπαϊκού νότου, με τους Έλληνες. Δε φτάνει όμως να «είμαστε ωραίοι ως Έλληνες», πρέπει ν' αρχίσουμε να παράγουμε και αποτελέσματα. Αποτελέσματα όχι συνεπεία εύνοιας της τύχης, της συγκυρίας ή μιας ατομικής ενέργειας, αλλά ως αποτέλεσμα συνεργασίας και συλλογικής προσπάθειας, που θα είχε οργανωθεί και προετοιμαστεί για την επίτευξή του. Πρέπει να γίνουμε ομάδα. Όχι μιμούμενοι τους άλλους, αλλά παραδειγματιζόμενοι από άλλους, όχι αντιγράφοντας αλλά διδασκόμενοι, όχι υποκλέπτοντας αλλά συνδιαλεγόμενοι.

Γι’ αυτό δεν επαρκούν μόνο οι γνώσεις, η ευφυΐα, το μεράκι και το ταλέντο. Δεν αρκεί η υπομονή, η επιμονή κι η επινοητικότητα. Δεν φτάνει μόνο το σύνταγμα, η δημοκρατία ή η εμπνευσμένη ηγεσία. Αυτά τα χαρίσματα, αυτά τα προνόμια της φύσης κι οι κατακτήσεις του λαού μας, μπορούν να δώσουν προστιθέμενη αξία και να πολλαπλασιάσουν τ' αποτελέσματα της όποιας οργανωμένης προσπάθειας, φτάνει να μη νοθεύονται και να μην χαλκεύονται όταν «φουντώνουν» τα διαχρονικά κι ως τώρα ακόμα αδιόρθωτα πάθη μας, η διχόνοια, η μισαλλοδοξία κι ο ατομισμός.

Τους Γερμανούς, νομίζω, δεν τους γουστάρουμε κυρίως, όχι γι' αυτό που φαίνεται ότι είναι, αλλά γι' αυτό που ενδόμυχα αποδεχόμαστε, ότι εμείς δεν γουστάρουμε να είμαστε.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …