Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ολυμπιακός, κάντ' το όπως ο ΣΥΡΙΖΑ.


Την πατήσαμε όπως οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ. Η ήττα–αποκλεισμός του Ολυμπιακού από το Τσάμπιονς λίγκ και τα συναισθήματα πίκρας, απογοήτευσης, δυσφορίας ή και θυμού που δημιούργησε, είναι πανομοιότυπα μ’ εκείνα των ένθερμων οπαδών και υποστηρικτών του ΣΥΡΙΖΑ από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου και μετά.

Με τι δυναμισμό κι αυτοπεποίθηση, αλήθεια, ξεκίνησε η θριαμβευτική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση της χώρας. Πόσοι διθύραμβοι από επαγγελματίες κι αυτόκλητους υποστηρικτές. Ούτε τη νίκη μέσα στο Λονδίνο επί της ‘Αρσεναλ να είχε πάρει.

Η ελπίδα ολοζώντανη και πανταχού παρούσα σε κάθε δήλωση, σε κάθε συνέντευξη, σε κάθε δημόσια εμφάνιση ή διεθνή συνάντηση. Τα δεδομένα της Ευρώπης, ισορροπίες, συσχετισμοί και δεδομένα όλα θα πήγαιναν μονομιάς περίπατο κι ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Αλέξη στο τιμόνι –καλή ώρα όπως ο Μάριο Σίλβα– ήταν έτοιμος να αλώσει όχι μόνο το ήδη ξεπερασμένο και σαστισμένο παλαιό πολιτικό σύστημα, αλλά το σύνολο των Ευρωπαϊκών θεσμών κι οργάνων. Η Ευρώπη αλλάζει.

Όλα δυνατά κι εύκολα, μέσα σ’ ένα μοναδικό κλίμα ενθουσιασμού κι αισιοδοξίας. Οι δυο νίκες επί της Δυναμό μέσα κι έξω άμβλυναν τις εντυπώσεις από τις εμφανίσεις και τις ήττες από τη Μπάγερν. Μπάγερν είναι αυτή, Γερμανία –καλή ώρα όπως η ‘Αγκελα Μέρκελ– ας είμαστε, λοιπόν, ρεαλιστές. Πίστωση χρόνου στην ομάδα, βαθιές ανάσες, υπομονή και προσήλωση στη βαθμολογία του ομίλου. Κινήσεις εντυπωσιασμού και σερί νίκες στο πρωτάθλημα.

Μέσα σε παραλήρημα ενθουσιασμού, με χορούς και γλέντια το κατακαλόκαιρο από το θριαμβευτικό ΟΧΙ του δημοψηφίσματος οι επιπτώσεις και οι σκληροί όροι της συμφωνίας στις 12 Ιουλίου πέρασαν απαρατήρητα, πολύ δε περισσότερο η αναζήτηση του πώς αυτό το πανηγυρικό ΟΧΙ έγινε εν μία νυκτί ΝΑΙ με μόνη συνέπεια έναν έρπη στα πρωθυπουργικά χείλη.

Πίστωση χρόνου στο ΣΥΡΙΖΑ και ντοπάρισμα των οπαδών για τη μεγάλη επιτυχία, ενώ ταυτόχρονα όλοι οι πολιτικοί αντίπαλοι εξουδετερώνονταν ο ένας μετά τον άλλο και κατέρρεαν σαν χάρτινοι πύργοι. Οι εκλογές του Σεπτεμβρίου αποδείχτηκαν υγιεινός περίπατος για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η ομάδα πετούσε. Η συμφωνία με τους δανειστές έμοιαζε παιχνίδι. Τα ισοδύναμα έδιναν κι έπαιρναν [ο Κατρούγκαλος να ‘ναι καλά].

Κι ο Ολυμπιακός για δυόμισι αποτελέσματα πήγαινε για αν πάρει την πρόκριση. Τι στο καλό; Μόλις όμως άρχισε η αναμέτρηση φάνηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Η ‘Αρσεναλ δίχως να είναι καλύτερη κατάφερε να είναι πιο ουσιαστική, οργανωτικά πιο «δεμένη» σαν ομάδα. Ο Ολυμπιακός μετά το πρώτο εικοσάλεπτο έχανε έδαφος, δυσκολευόταν από το συνεχές κι αδιάκοπο πρεσάρισμα των αντιπάλων. Κατέφευγε σε σπασμωδικές ατομικές ενέργειες και κινήσεις. Μετά το δοκάρι το πρώτο γκολ ήρθε σαν αυτονόητο, ενώ το δεύτερο με το που ξεκίνησε το δεύτερο ημίχρονο φανέρωσε πια ολοκάθαρα τη διαφορά δυναμικού που υπήρχε μεταξύ των δύο αντιπάλων. Η ήττα-αποκλεισμός ήρθε σαν φυσική συνέπεια της ποιοτικής υπεροχής, της προσήλωσης στο στόχο που είχε η ‘Αρσεναλ ως ομάδα, ως οργανωμένο σύνολο, σαν αναμενόμενο αποτέλεσμα στηριγμένο στη μακρόχρονη πείρα και την βαριά ιστορία της.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει στα λόγια. Με επικοινωνιακά τρικ και τεχνάσματα επιχειρεί καμουφλάρει την παντελή έλλειψη οποιουδήποτε σχεδίου και στρατηγικής έναντι των δανειστών. Εξαντλεί το πολιτικό κεφάλαιο του Αλέξη Τσίπρα για να κερδίζει μέρα μέρα και βδομάδα με τη βδομάδα πολύτιμο χρόνο στη διαπραγμάτευση μαζί τους. Όχι ελπίδα δεν υπάρχει, αλλά ούτε ίχνος αισιοδοξίας, ότι οι σκληροί όροι του μνημονίου που υπέγραψε ο ‘Ελληνας πρωθυπουργός το καλοκαίρι δεν πρόκειται να υλοποιηθούν στο ακέραιο. Η ήττα για την κυβέρνηση θα είναι καθολική, μακάρι να μην οδηγήσει και στον αποκλεισμό της χώρας.

Κι αυτό δεν θα οφείλεται σε φληναφήματα κι ιδεοληψίες ότι τάχα οι Ευρωπαίοι είναι κακοί ή ότι ο Σόιμπλε θέλει να μας βγάλει από την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά στο ότι εμείς οι ίδιοι πρώτα και κύρια δεν μπορούμε ν’ απαλλαγούμε από τον κακό μας εαυτό, εμείς καταναλώνουμε την ενέργεια και τον δυναμισμό μας, είτε να ευλογούμε τα γένια μας, είτε να τρωγόμαστε μεταξύ μας, τη στιγμή που όλος ο άλλος κόσμος, ο σοβαρός κι υπεύθυνος δυτικός κόσμος, μελετά, σχεδιάζει, οργανώνεται, αποφασίζει και προχωράει μπροστά. Κερδίζει με τη σκληρή του προσπάθεια και διευρύνει την ισχύ και την επιρροή του.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τη δυνατότητα να το κάνει σωστά, τουλάχιστον ας το παραδεχτεί κι ας το πει στον κόσμο με ειλικρίνεια, ας αναζητήσει έντιμες πολιτικές λύσεις, ειδάλλως, πολύ γρήγορα αυτός ο κόσμος, αυτός ο ίδιος κόσμος που τώρα αισθάνεται προδομένος κι ηττημένος, αυτός ο ίδιος κόσμος, που επευφημούσε και δόξαζε τον ΣΥΡΙΖΑ και τα πρωτοπαλλήκαρά του, θα γυρίσει οριστικά την πλάτη στην πολιτική και με σκυμμένο κεφάλι θα λουφάξει αφήνοντας πιθανότατα πεδίο δόξης λαμπρό στο φασισμό και τα φερέφωνά του.

Οι τωρινές δυνατότητες του Ολυμπιακού ήταν δεδομένες, οι χρόνιες αδυναμίες του όμως του στέρησαν την πρόκριση. Πριν αρχίσει το καθοριστικό για τη χώρα «δεύτερο ημίχρονο» με τους θεσμούς, ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να βγάλει τα συμπεράσματά του; [Η συνέχεια και το τέλος στους 32 του Γιουρώπα λίγκ ή, μάλλον, στα επόμενα Γιούρογκρουπ].

Photo: UEFA.com

Σχόλια

  1. Ευάγγελε,φανταστικό το κείμενο σου και πολύ σωστή η επισήμανση σου ότι όταν μια "ομάδα" δεν είναι δεμένη και οι σπασμωδικές ενέργειες είναι το κύριο στοιχείο της,τότε…… κλάφ' τα Χαράλαμπε!
    Τις φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλή σου μέρα, xristin!

      Το ζητούμενο είναι κάτι να μαθαίνουμε απ' τις χασούρες, αλλά θα μου πεις τόσα χρόνια και γενιές και δεν έχουμε μάθει να συνεργαζόμαστε, τώρα θα τα βρούμε; Ποτέ δεν είναι αργά, αρκεί να γίνουν οι κατάλληλες κινήσεις από ΟΛΟΥΣ! [Και προπαντός απ' αυτούς που φαίνεται να έχουν το πάνω χέρι....]

      Την εγκάρδια καλημέρα μου!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …