Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Στον πάτο με τους λεβέντες.


Ξύνουμε τον πάτο του βαρελιού. Ψάχνοντας τρόπο κι έξοδο διαφυγής, αναζητώντας τον πάτο για να κάνουμε νέο ξεκίνημα, δεν καταλάβαμε ότι τον πάτο τον έχουμε πιάσει από χρόνια, πολλά χρόνια πριν. Τα χρόνια που τώρα ονομάζουμε σαν «χρόνια της ευμάρειας» βρισκόμασταν για τα καλά στον πάτο, σαν χώρα, σαν κοινωνία, σαν λαός.

Αναμοχλεύουμε τώρα ξανά και ξανά τα κατακάθια αυτού του πάτου και νομίζουμε πως ότι αναδύεται απ’ αυτό το βούρκο κι απ’ αυτό το τέλμα είναι καινούργιο κι είναι φρέσκο, είναι το «νέο» που μπορεί να μας εκφράσει και να μας εκπροσωπήσει μ’ αξιώσεις και συνέπεια, με εντιμότητα κι αξιοπρέπεια. Αναζητάμε την ελπίδα που θα βάλει επιτέλους τέλος στην απελπισία μας κάνοντας μέρα με τη μέρα βαθύτερα μακροβούτια στο μακροχρόνιο τέλμα που μας έχει καταπιεί.

Σπασμωδικές αποφάσεις κι επιλογές απελπισίας χαρακτηρίζουν την κάθε μας κίνηση. Από το κακό στο χειρότερο και ψηλαφώντας στα κατασκότεινα, αρπάζουμε κι αρπαζόμαστε όπως – όπως απ’ όποια άποψη μας γυαλίσει και στρέφουμε προς τη μεριά απ’ όπου ακούγεται ο περισσότερος θόρυβος ή παίζουν οι τηλεοράσεις στη διαπασών. Μηχανικές οι αντιδράσεις μας, αγέλης, κοπαδιού δίχως τσομπάνο, δίχως κατεύθυνση και προορισμό. Από τη μια στιγμή στην άλλη μεταμορφωνόμαστε σε όχλο και μάζα διαγράφοντας μονοκοντυλιά δεκαετίες και χρόνια ολόκληρα, την πορεία, τις επιτυχίες, τις κατακτήσεις και τα επιτεύγματά μας ως πολίτες κι ως οργανωμένη κοινωνία.

Μαζί, παθητικά κι αδιάφορα βρεθήκαμε σ’ αυτή τη δεινή θέση. Τώρα –θα μου πεις– μέσα στην αναμπουμπούλα και τον κουρνιαχτό της κρίσης καθένας έχει και το σενάριο και την ιστορία του, καθένας μπορεί να υποδείξει τους ενόχους και τους υπεύθυνους, καθένας γνωρίζει τα «πώς» και τα «γιατί», άλλος γιατί ακούει πως είναι γραμμένα σε λίστες, άλλος πως τα μεταδίδουν τα ξένα δίκτυα κι άλλος πάλι επειδή έτυχε να τα δει σε κάποιο σάιτ στο διαδίκτυο. Α! Είναι και κάποιοι που έμαθαν την ιστορία και την κατάσταση φαρσί στις πλατείες των αγανακτισμένων.

Κάποιος να μας πει τι πρέπει να κάνουμε για να ξεφύγουμε απ’ το τέλμα υπάρχει; Υπάρχει κάποιος αρμόδιος που να κυβερνά αυτόν τον τόπο, που να έχει την ευθύνη και την αρμοδιότητα γι’ αυτή τη χώρα και γι’ αυτόν τον λαό, να μας πει τι ακριβώς θα πρέπει να γίνει για να ξεφύγουμε απ’ το φαύλο κύκλο της φθοράς και της καταστροφής;

Δυστυχώς δεν υπάρχει. Μόλις τελείωσαν οι «πρώτη φορά αριστερά» αυτοσχεδιασμοί, μόλις ολοκληρώθηκαν –με το δραματικό τρόπο που ολοκληρώθηκαν– οι φαντεζί πιρουέτες στα Γιούρογκρουπ, ξαναγυρίσαμε στην ίδια κατάσταση των μνημονίων, στην ίδια δίνη των περικοπών, στην ίδια μιζέρια των αριθμών και των ποσοστών. Αποκαλύφθηκε το μέγεθος της αυταπάτης –για να μην γράψω σκέτα «απάτης»– και γκρεμίστηκε σαν χάρτινος πύργος το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» –ευτυχώς ο Λευκός στέκει ακόμα στη θέση του.

Μέσα στη θλιβερή, λοιπόν, και ζοφερή πραγματικότητα των ημερών, τώρα που τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα των κυβερνώντων διαψεύδονται και κονιορτοποιούνται από την αυγή μέχρι το δείλι, η ματαιότητα κυριαρχεί κι η αναξιοπιστία μεγεθύνεται. Τα πολιτικά μεγέθη γίνονται τόσο μικρά κι ασήμαντα, που στην ιδέα και μόνο των προβλημάτων και των διλημμάτων που πρέπει ν’ αντιμετωπιστούν, εξαφανίζονται κι ευτελίζονται πίσω από τετριμμένα φληναφήματα όπως «κι εσείς τα ίδια κάνατε» ή «οι προηγούμενοι ήταν καλύτεροι;» και σε ξύλινες ατάκες παλιομοδίτικου στυλ «δεν δικαιούστε να μιλάτε» και «ο λαός σας καταδίκασε».

Παλεύουμε χωμένοι τόσα χρόνια μες στο τέλμα με τα ίδια μέσα, με τις ίδιες αδυναμίες, με την ίδια λογική από την εποχή της ευκολίας και της άνεσης. Όποιοι επιμένουν να φωνάζουν –γιατί υπάρχουν ευτυχώς κι αυτοί– ότι πρέπει ν’ αλλάξουμε νοοτροπία και μυαλά κι ότι θα πρέπει να γίνουν θεαματικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, τη δημόσια διοίκηση, την παιδεία, τη δικαιοσύνη, την υγεία και να ξαναδημιουργήσουμε το κράτος μας με σύγχρονα μέσα κι αντιλήψεις, με δικαιοσύνη κι αξιοκρατία, περιθωριοποιούνται και κατακεραυνώνται –δυστυχώς–  από νεόκοπους τηλεθεωρητικούς σαν εχθροί του λαού και της φτωχολογιάς.

Ξύνοντας τον πάτο, λοιπόν, ξύνουμε τις πληγές μας. Η κυβέρνηση κατά την πεπατημένη κι οι αντιπολιτευόμενοι κατά τα πατροπαράδοτα. Ο κύριος Τσίπρας σήμερα ζητάει συναίνεση σε θέματα που, όχι μόνο την περίοδο των μνημονίων, αλλά μια ζωή ήταν κατηγορηματικά κι αναφανδόν αντίθετος κι αρνητικός. Τότε, το ασφαλιστικό π.χ., δεν ήταν «εθνικό θέμα», τώρα ανακάλυψε ο πρωθυπουργός κι ο κύριος υπουργός Εργασίας την κρισιμότητά, η υπουργική καρέκλα έδωσε φώτιση –φαίνεται– και με το «φως το αληθινόν». Σύσκεψη αρχηγών για να δώσει λύσεις –επιτέλους– ο κύριος Λεβέντης.

Στον πάτο, αντί για σχέδιο και δουλειά στην κυβέρνηση έχουμε δούλεμα κι αντί για ομοψυχία και λεβεντιά στο κοινοβούλιο έχουμε λεβέντες.

[Σ' αυτή τη σύγχρονη τραγωδία, κανείς «από μηχανής θεός» δεν μπορεί να προσφέρει λύση, αν εμείς οι ίδιοι αδυνατούμε να το κατανοήσουμε κι αυτό δεν αποτελεί θέμα κοινής συναίνεσης, αλλά στοιχειώδους συναίσθησης και κοινής λογικής].

Σχόλια

  1. Καλησπέρα φίλε μου.
    Κι΄εσύ κι΄εγώ τα λέμε, τα γράφουμε και τα φωνάζουμε αλλά δεν γίνεται τίποτα
    Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι οι λαοί το δίκιο τους το κερδίζουν μόνο με επαναστάσεις.
    Καλές γιορτές να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα, Dennis!

      Δύσκολη καμπή κι απαιτείται μεγάλη προσπάθεια από όλους.

      Πού όμως η γνώση, η συναίσθηση, η προσπάθεια κι η υπομονή, τα ξοδέψαμε όλα σκίζοντας μνημόνια και τώρα....

      Καλή συνέχεια!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …