Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σιδηροδρομικός Σταθμός Πελοποννήσου: Τα τρένα που φύγαν...



Αναζητάμε τα δις στα πετρέλαια και τις αραβικές επενδύσεις τη στιγμή που δείχνουμε εγκληματική αδιαφορία για να δημιουργήσουμε πηγές εσόδων και θέσεις εργασίας από υποδομές που ήδη υπάρχουν.

Εκθειάζουμε τα πλεονεκτήματα και τις δυνατότητες που έχει η χώρα μας στον τομέα της τουριστικής ανάπτυξης, εξαγγέλλουμε με στόμφο τη δημιουργία υπουργείων και υπηρεσιών για την τουριστική ανάπτυξη, τη στιγμή που αδυνατούμε να αξιοποιήσουμε και ν’ αναδείξουμε πτυχές πολιτισμού και ιστορίας, που ήδη ρημάζουν αφημένες στην τύχη τους.

Συναγωνιζόμαστε σε κορώνες και «προγραμματικές» δηλώσεις για την ανάγκη αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, τη στιγμή που αποδεικνύεται σε κάθε μας βήμα η ανικανότητα να οραματιστούμε την ενσωμάτωση διατηρητέων ιστορικών κτιρίων –αχ! Μελίνα– στο σύγχρονο ιστό της πόλης και των δραστηριοτήτων της.

Ξορκίζουμε και καταριόμαστε επί χρόνια στα τηλεοπτικά παράθυρα τη λαθρομετανάστευση, ενώ ανεχόμαστε την υποβάθμιση και τη μετατροπή περιοχών του κέντρου της Αθήνας σε γκέτο και την εξάπλωση των φαινόμενων ρατσισμού και ξενοφοβίας.
   
Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πελοποννήσου είναι άλλη μια αφορμή για τις πικρές αυτές διαπιστώσεις.

Δεν έχει την τύχη να είναι «Μύκονος» ή «Σαντορίνη», δεν έχει το προνόμιο να είναι από γυαλί και τσιμέντο. Αντίθετα έχει την ατυχία να βρίσκεται λίγο πιο κάτω απ’ το Μεταξουργείο, δίπλα στην οδό Κωνσταντινουπόλεως και τα κτίρια στεγάζονται με καμπυλωμένα μεταλλικά φύλλα, που εδράζουν σε ξύλινο σκελετό, ενώ οι πτέρυγες καλύπτονται από δίρριχτη ξύλινη στέγη.

Κλειστός από το 2005 –πλην όμως πλήρως ανακαινισμένος– αφημένος στη φθορά του χρόνου και των graffiti –άλλωστε είναι τόσο της μόδας στα τρένα. Μόνο ευκαιριακά χρησιμοποιείται, παρά τις δυνατότητες που υπάρχουν.

Αν βρισκόταν στο εξωτερικό θα τρέχαμε να πληρώσουμε όσο-όσο εισιτήριο και θα ξεροσταλιάζαμε στην ουρά για να τον επισκεφθούμε, αλλά αφού τον έχουμε μες στα πόδια μας…

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πελοποννήσου είναι μια μοναδική ευκαιρία για να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας, αλλά και μια νέα πηγή εσόδων.

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πελοποννήσου είναι μια μοναδική αφορμή για να ξαναζωντανέψει μια περιοχή της Αθήνας που έχει ερημωθεί κι εγκαταλειφθεί.

Ο Σιδηροδρομικός Σταθμός Πελοποννήσου είναι ένα στοίχημα για όσους έχουν την ευθύνη και τα «κλειδιά» του.

Το ξεκλείδωμα της βαριάς σιδερένιας πόρτας του κι η απόδοσή του στην πόλη, δεν ανοίγει μόνο μια σελίδα ιστορίας τού 19ου αιώνα, αλλά μια χαραμάδα φωτός κι ελπίδας στον 21ο αιώνα, μια ευχάριστη είδηση που τόσο έχει ανάγκη ν’ ακούσει αυτή τη στιγμή η πατρίδα μας.

Σχόλια

  1. Iδέα δεν είχα ...
    Ειχα ακούσει παλιά γι αυτον τον σταθμό,δεν ήξερα τίποτα όμως, ουτε καν αν υπάρχει ακόμα.
    Κι εχουν πέσει και λεφτά για την ανακαίνισή του και μένει κλειστός.
    Μάλιστα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρόκειται για ένα εξαιρετικό κτίριο, Τζον, πίσω απ' το σταθμό Λαρίσης κι είναι κρίμα να παραμένει κλειστό κι αναξιοποίητο κι από την άλλη να ψάχνουμε με το σταγονόμετρο για έσοδα και με το φανάρι για θέσεις εργασίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΔΙΚΙΟ ΑΠΟΛΥΤΟ!!!

    Το πίσω μπαλκόνι του πατρικού μου σπιτιού "έβλεπε" στην πανέμορφη θέα του Κεντρικού Κτηρίου του.
    Κάθε φορά που περνώ από κει και με τα όσα έπαθε το "καταπονημένο" παρκάκι εμπρός του:
    μια πάρκινγκ για τους γερανούς και τα οχήματα της Τροχαίας.
    μια καταφύγιο για τους ναρκομανείς της περιοχής.
    μια στέγη αλλοδαπών (τον πρώτο καιρό της παρουσίας τους στην έρμη Αθήνα) που δεν είχαν που να καταφύγουν... ήρθαν κι' έγιναν όλα "μπάχαλο".
    Μέχρι που αποφάσισαν (αφού έκλεισε ο Σταθμός και οι παρεχόμενες υπηρεσίες του) να ανακαινίσουν το κτήριο!
    Και μετά τι;
    Μετά...
    Ένα ακόμη μεγάλο, ΤΙΠΟΤΕ!

    Ενώ θα μπορούσε να δωθεί ως κέντρο για φιλοξενεία: Εκθέσεων (μόνιμων ή όχι), εκδηλώσεων και παρουσιάσεων πολιτισμού και πάει λέγοντας...

    Αλλά αυτά είναι όλα "μικρά γράμματα" που χρειάζονται πολύ καλά "γυαλιά" για να τα "διαβάσει" κάποιος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…