Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναζητώντας το αυτονόητο.



Επιχειρηματολογούμε πλέον για τα αυτονόητα.

Όταν δεν καταφέρνουμε να συμφωνήσουμε, ότι η βία πρέπει να καταδικάζεται στην όποια της μορφή κι από όπου κι αν προέρχεται, είναι απορίας άξιο, από πού θα αντλήσουμε το σθένος να συμφωνήσουμε για την πραγματοποίηση των μεγάλων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που είναι αναγκαίες στο κράτος κσι στην κοινωνία μας;

Όταν επιχειρούμε μέσα σ’ αυτή τη γενικευμένη και καθολική κρίση, να διακρίνουμε και να δικαιολογήσουμε πτυχές και αποχρώσεις βίαιης συμπεριφοράς προκειμένου ν’ αποφύγουμε την ξεκάθαρη καταδίκη τους, πώς θα παραβλέψουμε το μικροσυμφέρον μας, ώστε να εξυπηρετηθεί το γενικό ή το δημόσιο συμφέρον;

Αυτές τις μέρες το θέμα «βία» βρίσκεται στην επικαιρότητα, η συζήτηση κι η αντιπαράθεση ήδη εξελίσσονται με σθεναρότητα μεταξύ των αντιτιθέμενων πλευρών, γεγονός που μας κάνει ν’ αναρωτιόμαστε για το πόσο αυτονόητο θα είναι για τα πολιτικά κόμματα στις 18 Ιουνίου ν’ αντιληφθούν, ότι οι επαναληπτικές εκλογές έγιναν προκειμένου να σχηματιστεί ισχυρή κυβέρνηση κι όχι για να προκύψει ισχυρή αντιπολίτευση.

Σχόλια

  1. Ευάγγελε δεν ασχολήθηκα με τη βία αυτές τις μέρες, μη θέλοντας να κάνω τη χάρη σε όσους τη γουστάρουν και σε όσους επιλεκτικά αντιλαμβάνονται μόνο μερικές πτυχές της.
    Η βία εχει όνομα καιπρόσωπο και αυτο πρέπει να καταδικαστεί μαζι κι οι τυχόν συνένοχοί του.
    Γενικότητες του στυλ "καταδικάζουμε ..." χωρίς ουσία δεν εχουν κανένα νόημα, Και δεν το λέω για σενα αυτό προς θεού τολέω για την εξουσία που αυτό λεει αλλα στην πράξη δεν το βλέπουμε.

    Εγω προσωπικά το λέω και ξεκάθαρα,θέλω κυβέρνηση συνεργασίας και ουσίας.
    Να δουλέψει πραγματικά για τη χώρα και να μην πλακωνόμαστε μεταξύ μας, που -επι του θέματος- θα είναι κι άλλη βία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εκτός από τ' αυτονόητα, η ουσία, όπως σωστά επισημαίνεις Τζον, είναι ένα εξίσου σημαντικό ζητούμενο. Μια απερίφραστη και χωρίς να μασάμε τα λόγια μας καταδίκη της βίας καθορίζει κατ΄αρχήν τη στάση μας απέναντι στα πράγματα, είναι το πρώτο κι -αν θες- αποφασιστικό βήμα. Από 'κει και πέρα η συνολική πρακτική μας δίνει στη δήλωση ουσία και περιεχόμενο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …