Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης

Μας αρέσουν τα απλά πράγματα. Έχουμε την τάση ν’ αποφεύγουμε οτιδήποτε μας προβληματίζει ή μας δυσκολεύει. Μεταθέτουμε μ’ επιδεξιότητα και μαστοριά για αργότερα κάθε τι που θα χαλάσει τις συνήθειες ή τη ζαχαρένια μας. Ανθρώπινο, θα μου πεις, αλλά υπό τις παρούσες συνθήκες αυτοκαταστροφικό, θα σου αντιτείνω. Κακά τα ψέματα, όσο ευχάριστη κι αν είναι η χαλάρωση κάτω απ’ τον καλοκαιρινό ήλιο, ο καιρός τρέχει κι εμείς έχουμε συνηθίσει ν’ αφήνουμε όλα τα δύσκολα για μετά.

Σήμερα είμαστε πιο μετά κι από το έσχατο μετά. Έχουμε εξαλείψει όλα τα περιθώρια, έχουμε εξαντλήσει όλες τις προθεσμίες, έχουμε χρησιμοποιήσει όλα τα δυνατά ή αδύνατα επίθετα σχετικά με την τύχη του μνημονίου. Η ασθένεια του πρωθυπουργού μόνο ως μια τραγική σύμπτωση για την ελάχιστη καθυστέρηση θα μπορούσε ν’ αξιολογηθεί, ενώ η αποποίηση της θέσης του υπουργού Οικονομικών από τον Βασίλη Ράπανο, λόγω ασθενείας, επιτείνει τις αβεβαιότητες.

Ποιος ενθουσιασμός και ποια ελπίδα να διασωθούν σ’ αυτό το τσουρουφλισμένο πολιτικό τοπίο; Ποιες νέες ιδέες να ξεφυτρώσουν και ποιες γόνιμες απόψεις να καρπίσουν;

Κάνουμε μεταξύ μας ασκήσεις επιβίωσης και αναδιατυπώνουμε τους κώδικες επικοινωνίας, αλλά το αποτέλεσμα παραμένει πενιχρό κι η ποιότητα του σήματος εξακολουθεί να είναι πολύ άσχημη.

Άκου, εδώ και καιρό έχουμε παρατήσει τα πράγματα στην τύχη τους. Οι διαδοχικές εκλογές ήταν ως φαίνεται το πρόσχημα, το φύλλο συκής, για το πολιτικό σύστημα, που έβλεπε την «καυτή πατάτα» των οικονομικών μέτρων να κατακαίγεται, αλλά την άφηνε να «ροδίσει» λίγο ακόμα. Το χάζεμα στους ποδοσφαιρικούς αγώνες του EURO, συντροφιά με κάνα δυο φίλους, ήταν το δικό μας άλλοθι, πως για κάτι ενδιαφερόμαστε, πώς κάτι μας νοιάζει σ’ αυτή τη χώρα.

Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή «εθνική», ακόμα κι οι εθνικοί δρόμοι βρίσκονται σε κακό χάλι. Δεν μπορεί «εθνικό σχέδιο» να είναι η αναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου, δεν είναι δυνατόν «εθνική Ελλάδος» να είναι η διαπραγματευτική γι’ αυτό ομάδα.

Δυο χρόνια μετά, μπήκαμε στο τρίτο καλοκαίρι μετά από κείνο το ηλιόλουστο πρωινό στο Καστελόριζο, κι ακόμα δεν έχει ακουστεί κουβέντα για το τι και το πώς θα πρέπει να κατευθύνει τις προσπάθειές μας, ώστε ν’ αρχίσει ν’ αχνοφαίνεται κάποιο ξέφωτο στον ορίζοντα. Το αντίθετο, σε όλους τους τομείς οι δείκτες και τ’ αποτελέσματα επιδεινώνονται. Φόροι μπαίνουν τα έσοδα του κράτους δεν αυξάνονται, μισθοί μειώνονται η ανταγωνιστικότητα δεν βελτιώνεται, το σύστημα των εργασιακών σχέσεων καταλύθηκε επενδύσεις δεν γίνονται.

Το μεγαλύτερο έλλειμμα της χώρας δεν αφορά τα δημοσιονομικά μεγέθη, δεν είναι το πρωτογενές, αλλά είναι το έλλειμμα σε βούληση και αποφασιστικότητα κι αυτό το έλλειμμα διογκώνει και το διεθνές έλλειμμά της σε αξιοπιστία και σοβαρότητα.

Μιλάμε όλοι για την ανάλγητη φορομπηχτική πολιτική, για τη διάλυση της κοινωνικής συνοχής, για την επιβάρυνση της διεθνούς θέσης της χώρας, αλλά μιλάμε με όρους του παρελθόντος, να γυρίσουμε πίσω στο 2009, στο 2004, στη δραχμή, στον Παπαδόπουλο κι εγώ δεν ξέρω πού, αλλά πίσω. Αναζητάμε την ελπίδα ψηλαφώντας τ’ αποκαΐδια ενός πλέγματος αξιών και σχέσεων, που ουσιαστικά αποτέλεσε τη θρυαλλίδα για τη σημερινή μας κατάσταση.

Ανακουφιζόμαστε αγγίζοντας τις «πληγές» μας να τις συγκρίνουμε με του δίπλα και να τις βρίσκουμε ελαφρύτερες. Παρηγοριόμαστε, ότι κι άλλοι λαοί βρίσκονται στην ίδια ή και χειρότερη κατάσταση απ’ τη δική μας. Εφησυχάζουμε ότι ο «χρόνος είναι γιατρός» και λειτουργεί μακροπρόθεσμα υπέρ των συμφερόντων μας. Ακόμα κι αν σε λίγες μέρες η τρόικα αποφανθεί ότι αποδέχεται –πράγμα εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι απίθανο– τις τροποποιήσεις που επιθυμούμε στο μνημόνιο, δεν θα ξέρουμε από πού ν’ αρχίσουμε και τι να πρωτοπιάσουμε, ώστε ν’ αξιοποιήσουμε αυτό το προνόμιο.

Το «αύριο» μοιάζει τόσο δυσδιάκριτο, αν όχι δυσοίωνο κι απελπιστικό κι όμως γι’ αυτό το «αύριο» υποτίθεται ότι θα πρέπει να δώσουμε τη μάχη, σ’ αυτό το «αύριο» να επενδύσουμε τις προσπάθειές μας σήμερα, σ’ αυτό το «αύριο» θα ζήσουν τα παιδιά μας και θα προχωρήσει ο τόπος.

Το αύριο είναι μπροστά, αλλά αυτό το αύριο για να ξεφύγει πίσω απ’ το πέπλο της ανασφάλειας και της απελπισίας απαιτεί σχέδιο, οργάνωση και προσπάθεια. Χρειάζεται συνεργασία, αλληλεγγύη και συλλογικότητα. Έχει ανάγκη από νέους όρους επικοινωνίας και διαφορετική διάλεκτο συνεννόησης. Αυτό το δύσκολο κι απαιτητικό αύριο είναι δική μας υπόθεση, είναι το πεπρωμένο κι ο προορισμός μας, η Ιθάκη μας.

Εμείς είμαστε η εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης.

Μας αρέσουν τα απλά πράγματα και το πιο απλό που μπορούμε να κάνουμε όλοι μαζί αυτή τη στιγμή είναι ένα και μόνο: Μισό βήμα μπροστά.

Σχόλια

  1. Εξαιρετικός ο στοχασμός σου Ευάγγελε και νομίζω πως έχεις πιάσει ακριβώς την καρδιά του προβλήματος. "Εμείς είμαστε η εθνική ομάδα διαπραγμάτευσης" λες κι έχεις απόλυτο δίκιο. Έχω εκφράσει κατά καιρούς την άποψη, τόσο στο ιστολόγιό μου ή όπου αλλού γράφω όσο και σε δια ζώσης συζητήσεις με φίλους και γνωστούς, ότι οι πρώτοι που θα δώσουμε λύση στα προβλήματα που μας απασχολούν είμαστε εμείς οι ίδιοι και όχι το απρόσωπο κράτος. Οι ευθύνες που μας βαρύνουν είναι πολλές κι ας κάνουμε πως δεν τις βλέπουμε. Το να ζητήσουμε απόδειξη κατά την αγορά των αγαθών, το να κάνουμε τη δουλειά μας ευσυνείδητα, το να μην πετάμε το χαρτάκι στο δρόμο και το να ενεργούμε και να δρούμε ως όντα πολιτικά και όχι για την πάρτη μας, είναι πράγματα απλά τα οποία εύκολα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα και τα οποία όταν συναθροιστούν θα κάνουν την κοινωνία μας, την οικονομία μας αλλά και τη χώρα μας πολύ καλύτερη. Συνηθίζω να επιρρίπτω τις ευθύνες πρώτα στον εαυτό μου, κατά το μερίδιο που του αναλογεί τουλάχιστον, και μετά στους υπόλοιπους. Κι έχω καταλάβει από αυτή τη διαδικασία πως το μερίδιό μου είναι μεγάλο. Ως εκ τούτου, πράγματι για να προκόψει επιτέλους η χώρα μέσα σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία που βιώνει, πρέπει να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, όπως πολύ σωστά λες. Και πρώτα πρέπει να το κάνω εγώ αυτό το βήμα και όχι οι άλλοι... (αυτοί οι άλλοι που πάντα φταίνε για όλα!)

    Την καλημέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αισθάνομαι ότι έχουμε βραχυκυκλώσει με τα διλήμματα και τις ψευδαισθήσεις που μας έχουν αραδιάσει με περισσή ανευθυνότητα οι πολιτικές ηγεσίες του τόπου. Μη θέλοντας ή αδυνατώντας να κοιτάξουν την αλήθεια, αλλά κι εμάς, κατάματα και ν' αναλάβουν το ρόλο του καθοδηγητή και του εμπνευστή μιας πανεθνικής προσπάθειας για την ανάταξη και την αναζωογόνηση της χώρας, αναλώνονται σε λαϊκισμούς και παραπλανητικά καμώματα για να μας κανακέψουν και να πάνε τα πράγμτα παραπίσω. 'Αλλοι με το μνημόνιο παραμάσχαλα κι άλλοι με το μνημόνιο μπαμπούλα, παίζουν με τις λέξεις και ταυτόχρονα με την τύχη όλων μας. Ομολογώ, ότι αδυνατώ να αντιληφθώ πού τελικά θα μας οδηγήσει αυτός ο αδιέξοδος τρόπος που πολιτεύονται τα κόμματα στις μέρες μας. Προσπαθώ να διακρίνω μια χαραμάδα αισιοδοξίας, αλλά μέρα με τη μέρα διαιασθάνομαι ότι τα χειρότερα έπονται και τα χειρότερα πιθανόν να μην είναι απλώς νέες περικοπές... Μακάρι να διαψευσθώ.
      Σε χαιρετώ και σ' ευχαριστώ για τα θερμά σου λόγια!

      Διαγραφή
  2. Θεωρώ πολύ εύστοχο το κείμενό σας! Είναι, πράγματι, μεγάλη παγίδα να επαναπαυόμαστε στις δάφνες μας, καθησυχάζοντας τον εαυτό μας, μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν και χειρότερα...
    Η στασιμότητα είναι περισσότερο επικίνδυνη κι από ένα βήμα προς τα πίσω. Άλλωστε, όπως έλεγε και ο Τσε, "πρόοδος μπορεί να επέλθει, ακόμα κι αν κάνουμε ένα βήμα προς τα πίσω..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας κινηθούμε ως χώρα επιτέλους κι ας μην περιμένουμε τι θ' αποφασίσουν οι άλλοι για μας. Κάνουμε σαν να μην ξέρουμε τι χρειάζεται η χώρα για να βαδίσει μπροστά... 'Η μήπως τελικά δεν ξέρουμε;

      Διαγραφή
  3. Eυάγγελε,δυστυχώς ξέρουμε ό,τι μας βολεύει...
    Είναι απαραίτητο να αλλάξουμε νοοτροπία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ακριβώς αυτό θα πρέπει ν' αλλάξει, γι' αυτό είναι και τόσο δύσκολη η πορεία προς τα μπρος...

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …