Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σύρριζα στην ενημέρωση, ξιστά στον ΣΥΡΙΖΑ


Μετά τις εκλογές του περασμένου Μαΐου, ημέρα Τρίτη –σαν σήμερα δηλαδή– ο κύριος Τσίπρας, με 52 βουλευτικές έδρες κεφάλαιο, είχε πάρει τη δεύτερη διερευνητική εντολή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την έκανε σουλάτσο επί τριήμερο σε φάμπρικες και περιβόλια διαλαλώντας την ακράδαντη πίστη του, ότι είναι δυνατός ο σχηματισμός «κυβέρνησης της Αριστεράς».

Παραδόξως, μετά τις εκλογές της περασμένης Κυριακής, ο ίδιος πολιτικός ηγέτης με 71 έδρες πλέον πολιτικό κεφάλαιο, περισσότερες δηλαδή από το ένα τέταρτο του συνόλου των εδρών του κοινοβουλίου, δηλώνει ότι δεν πρόκειται να παραλάβει τη διερευνητική εντολή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και διαλαλεί πως είναι έτοιμος για αντιπολίτευση, η οποία μάλιστα διευκρινίζει, ότι θα είναι τόσο σκληρή όσο οι κυβερνητική πολιτική θα αφίσταται των προεκλογικών του θέσεων.

Βρισκόμαστε έτσι εκ των πραγμάτων στο σημείο και προκειμένου να κυβερνηθεί άμεσα η χώρα, να πρέπει το τρίτο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη, εκόντες άκοντες να πλαισιώσουν σ’ ένα κυβερνητικό σχήμα τη Νέα Δημοκρατία, που απέσπασε τη σχετική πλειοψηφία στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Το ΠΑΣΟΚ με άλλα λόγια, που ο ελληνικός λαός καταδίκασε και καταψήφισε σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, περιορίζοντας το ποσοστό του στο 12%, καλείται για μια ακόμα φορά να συμπράξει στο κυβερνητικό σχήμα, προκειμένου να μη μείνει ακυβέρνητος ο τόπος, λες κι η υπόθεση της ακυβερνησίας και των επιπτώσεων που αυτή θα επισύρει, δεν αφορά και τ’ άλλα κόμματα, πολύ δε περισσότερο τον ΣΥΡΙΖΑ ως δεύτερο κόμμα με ισχυρή κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι με το που οριστικοποιήθηκαν τ’ αποτελέσματα, όλοι έπεσαν επάνω στο Βαγγέλη Βενιζέλο και το ΠΑΣΟΚ για να βρεθεί λύση εδώ και τώρα. Με ελαφριά καρδιά ξεπεράστηκε κι έγινε αποδεκτή εν τάχει η δήλωση του κυρίου Τσίπρα, πως για το κόμμα του επιφυλάσσει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Λες και για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν απορρέουν ευθύνες για το αν θα κυβερνηθεί αυτός ο τόπος. Λες κι ότι ο κύριος Τσίπρας είναι ο «ανεύθυνος» παράγοντας της πολιτικής σκηνής, ο οποίος μπορεί να υποστηρίζει ότι του αρέσει, να δηλώνει ότι του έρθει και ν’ αφήνει στο «δια ταύτα» να βγάλουν άλλοι τα κάστανα απ’ τη φωτιά.

Είναι πράγματι πολύ κομψό, που έγκριτοι δημοσιογράφοι «αποκαλύπτουν» και εμμέσως πλην σαφώς καταγγέλλουν το τέχνασμα του Βαγγέλη Βενιζέλου για να «στριμώξει» τον κύριο Τσίπρα με την απαίτηση να συγκληθεί το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών. Μπα! Τι μας λέτε;

Οι μέχρι χτες «φορομπήχτες», «κλέφτες», «άχρηστοι», «διεφθαρμένοι» έχουν τώρα ιερή υποχρέωση να σώσουν τη χώρα από την καταστροφή συμμετέχοντας σε μια κυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά αδιαφορώντας και παραβλέποντας τόσο τη λαϊκή εντολή, όσο ενδεχομένως κι εκείνα που το κομματικό τους συμφέρον υπαγορεύει;

Από πότε είναι «θεσμικό ατόπημα» να μην έχει η Βουλή ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση; Τώρα μας έπιασε ο πόνος για ισχυρή αξιωματική αντιπολίτευση κι όχι όταν πριν λίγους μήνες συγκυβερνούσαν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία κι ήταν αξιωματική αντιπολίτευση ο ΛΑΟΣ;

Αντί να διεκδικούμε να έχει ο τόπος την ισχυρότερη δυνατή κυβέρνηση, για να μπορέσει να διεκδικήσει σε όφελος της κοινωνίας και του τόπου την προσαρμογή του μνημονίου σύμφωνα μ’ ένα μίνιμουμ πλαίσιο συμφωνίας, αναλωνόμαστε από τηλεοράσεως στο να προσαφθεί στο ΠΑΣΟΚ άλλη μια κατηγορία, αυτή της ενδεχόμενης άρνησης να υποστηρίξει μια κυβέρνηση για τη σωτηρία του τόπου.

Δεν ξέρω αν ζούμε στην εποχή του απόλυτου πολιτικού παραλογισμού ή αν το δημοσιογραφικό και λοιπό κατεστημένο δίνει τον αναγκαίο χρόνο στον κύριο Τσίπρα για να ωριμάσει, ώστε ν’ αποτελεί πιθανόν μια εν δυνάμει εναλλακτική λύση.

Όπως και να ‘χει και μακριά από σενάρια συνομωσιολογίας, αυτή η ιδιότυπη ασυλία του κυρίου Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ σ’ αυτή την καθοριστική για τη χώρα συγκυρία, δεν αποκαλύπτει μόνο πώς κινείται και κατευθύνεται η ενημέρωση στις μέρες μας, αλλά και πώς αποδομήθηκε βήμα – βήμα κι απαξιώθηκε μέρα με τη μέρα στη συνείδηση του κόσμου ένα ολόκληρο σύστημα διακυβέρνησης, ο παλιός «επάρατος» δικομματισμός (χωρίς, φυσικά, το γεγονός αυτό ν’ απαλλάσσει τα κόμματα που κυβέρνησαν από τις ευθύνες τους).

Πού είναι τα μηνύματα των προηγούμενων εκλογών; Αυτές οι εκλογές δεν είχαν μηνύματα, ήταν στέρφες; Τώρα ο κόσμος δεν ψήφισε συνεργασία; Τι ψήφισε αξιωματική αντιπολίτευση; Τώρα ζούμε την εποχή του «καλού» δικομματισμού;

Ρητορικά ερωτήματα, ας περιμένουμε λίγο κι οι έγκριτοι δημοσιογράφοι μας θα μας δώσουν τις κατάλληλες –κατά την κρίση τους– απαντήσεις.

Καλό που κάνει, τελικά, στο σχηματισμό κυβέρνησης η καταγγελία μερικών συμβάσεων.

FOTO: tileoptikos_xronos_ekloges_aftodioikisi.jpg

Σχόλια

  1. Καλησπέρα! Πραγματικά κι εγώ αναρωτιέμαι αν ζούμε στην εποχή του απόλυτου πολιτικού παραλογισμού.. Και στην πιο κρίσιμη εποχή για την χώρα μας είχαμε ένα μεγάλο ποσοστό αποχής..κυρίως από τους νέους..αυτό με έκανε να θυμώσω περισσότερο και από τα πολιτικά παιχνίδια.. Αν δεν ξυπνήσουν τώρα..τότε πότε;;
    Καλή εβδομάδα με δύναμη!!


    Κατερίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ψήφος των νέων είναι απόρροια της δικής μας στάσης. Αν κάποιοι ευθύνονται είμαστε αποκλειστικά εμείς οι μεγαλύτεροι και ίσως το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι ν' αναθεωρήσουμε τη στάση μας απέναντι στη ζωή και τα πράγματα. Μόνο με τη συμπεριφορά και το παράδειγμά μας μπορούμε να τους πλησιάσουμε και να δοκιμάσουμε να τους πείσουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έχεις απόλυτο δίκιο.
    Η νοοτροπία είναι το παν και είναι μεταδοτική..!Πάμε λοιπόν να δημιουργήσουμε μια νέα κοινωνία ξεκινώντας πρώτα από τα μικρά για να καταλήξουμε στα μεγάλα πράγματα. Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χαίρομαι που συμφωνούμε! Η δημιουργία "νέας κοινωνίας" είναι μια μεγάλη κουβέντα κι ασφαλώς μια επίπονη και πολύχρονη διαδικασία, ξεκινώντας όμως ο καθένας μας από τον εαυτό του κι από τα απλά και καθημερινά, δημιουργούνται πιστεύω οι προϋποθέσεις, ώστε προοπτικά να οδηγηθούμε σε καλύτερες συνθήκες συμβίωσης και συμπεριφοράς. Καλή σου μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συμφωνώ στην κριτική για την στάση του Συριζα.Με 27% δύναμη,θα μπορούσε συμμετέχοντας σε μια κυβέρνηση συνεργασίας των 4, και να υψώσει φωνή και να περάσει 5 πράγματα.Αυτό ήθελα.Τώρα,όσο και να φωνάζει σε όσα διαφωνεί οι άλλοι τρείς θα έχουν την πλειοψηφία και θα κάνουν οτι θέλουν.Το θεωρώ ανόητο υπο τις παρούσες συνθήκες του ελάχιστου χρόνου και της ανθρωπιστικής κρίσης που είναι προ των πυλών(την οποία μόνο ο Συριζα άλλωστε τόνιζε),να θέλει απλά να περιμένει στωικά την στιγμή που θα κυβερνήσει μόνος του.Κρίμα.Το μόνο καλό είναι οτι γενικώς έχουν..σφίξει τα λουριά και βλέπω πως οι 3 της κυβέρνησεις αποκτούν συναίσθηση του οριακού της κατάστασης και της χώρας και των κομμάτων τους.Στο να δημιουργηθεί αυτή η πίεση όντως συνείσφερε ιδιαίτερα ο Τσίπρας και ο Συριζα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Κω-πανος: Η λογική του "άσπρο - μαύρο" και των διαχωριστικών γραμμών διχάζουν την κοινωνία μια περίοδο που όσο ποτέ απαιτείται συλλογική προσπάθεια. 'Ολα τα κόμματα θα πρέπει να έχουν λόγο και συμμετοχή, ανεξάρτητα αν έχουν ασκήσει εξουσία ή όχι κι ανεξάρτητα αν συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Η προεκλογική περίοδος πέρασε, τα επικοινωνιακά τρυκ δοκιμάστηκαν, τα κόμματα πήραν τα ποσοστά τους, είναι η ώρα ν' αποφασίσουμε να εργαστούμε και να συνεισφέρουμε στην κοινή προσπάθεια. Αλλίμονό μας, αν κάποιοι εξακολουθήσουν να επενδύουν στην οικονομική καταστροφή της χώρας και στη εξαθλίωση της πλειοψηφίας του λαού για να προσποριστούν κομματικά οφέλη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…