Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σύρριζα στ' όνειρο ή στον εφιάλτη;



“Γιατί υποκρινόμαστε ότι δεν καταλαβαίνουμε –για μα μην γράψω δεν ξέρουμε– το αποτέλεσμα των εκλογών; Μόνο και μόνο για να έχουν τζάμπα πρόγραμμα τα κανάλια ή για να δουλέψουν με τα exit poll οι εταιρίες δημοσκοπήσεων;

Από τον τρόπο που εξελίχθηκε ο προεκλογικός «διάλογος» μεταξύ των κομμάτων, ήταν φανερό, ότι τα επιτελεία τους γνώριζαν εξ αρχής πως στην κούρσα αυτή υπήρχε μόνον ένας νικητής.

Όσοι τρόμαξαν ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους μετά την 6η Μαΐου, «τρώνε» εδώ και μέρες τη σκόνη του ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι απ’ αυτούς πιθανόν να φάνε και χώμα.

Όσοι δεν θέλησαν να συνεννοηθούν όσο ακόμα οι «συνιστώσες» της Κουμουνδούρου κοιταζόντουσαν –για να μην γράψω «τσιμπιόντουσαν»– σαστισμένες από το αναπάντεχο γι’ αυτές αποτέλεσμα, στις 17 το βράδυ θα τσιμπιούνται μεταξύ τους για το αν αυτό που συμβαίνει είναι αλήθεια ή οφθαλμαπάτη.

Τα πράγματα έχουν μπει από μέρες στην τελική ευθεία και το μόνο που έχει απομείνει για την Κυριακή είναι να οριστικοποιήσουν οι ψηφοφόροι τις τελευταίες λεπτομέρειες για πώς ακριβώς θα μοιραστούν τα υπόλοιπα ποσοστά κι οι διαφορές. Σ’ αυτό το λεπτό «χειρουργείο» –για να μη γράψω «σφαγείο»– θα φανεί πόσο «μέσα» ήταν στις ερμηνείες τους οι γνωστοί αναλυτές για το «μήνυμα» των προηγούμενων εκλογών, αλλά και στις προβλέψεις τους όσοι διέρρεαν με το καντάρι της «κρυφές» δημοσκοπήσεις όλες αυτές τις μέρες.

Ο εκβιασμός και τα διλήμματα ηττήθηκαν κατά κράτος από την αοριστολογία και το θράσος. Φυσικό ήταν.

Έχουμε ως λαός εκπαιδευτεί –για να μη γράψω ξεγελαστεί– από χρόνια, ότι στις προεκλογικές περιόδους η κομματική πόλωση υπαγορεύει κι επιβάλει υπερβολές και ψεύδη, λογική άσπρου – μαύρου και απύθμενη καταστροφολογία μεταξύ των πόλων του δικομματισμού. Έτσι όλο αυτό το κλίμα που δημιουργήθηκε σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και ΣΥΡΙΖΑ, να θεωρείται, αν όχι φυσιολογικό, ενδεχομένως πολύ ύποπτο, αλλά σε κάθε περίπτωση στημένο και κατευθυνόμενο.

Άλλο τόσο κι οι ψηφοφόροι, αντιλαμβανόμαστε –για να μη γράψω εκμεταλλευόμαστε– στις προεκλογικές περιόδους την αδυναμία των κομμάτων «εξουσίας» για ψήφους και τότε κλείνουμε τα έξυπνα deal και τις καλές συμφωνίες. Ξέρουν τα κόμματα τον τρόπο να κλείνουν σε όποιους πρέπει –για να μη γράψω συντεχνίες– έξυπνα το μάτι. Αυξήσεις και παροχές, υποσχέσεις και διορισμοί, ασυλίες κι επιδοτήσεις. Κοντά σ’ αυτά κι οι απαραίτητες αερολογίες και δεσμεύσεις για ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα,  λιγότερο κράτος, πάταξη της φοροδιαφυγής, ανάπτυξη, επενδύσεις και τα σχετικά για να γεμίζουν με κεφάλαια τα προεκλογικά προγράμματα.

Τα δυο κόμματα που πλειοψήφησαν στις 6 Μαΐου πορεύτηκαν προεκλογικά με τους παραπάνω όρους, με τους όρους και με τις τεχνικές μιας άλλης εποχής –για να μη γράψω «Μεταπολίτευσης»– επιδεικνύοντας την ίδια μικροκομματική συμπεριφορά, όπως και κατά την περίοδο των διερευνητικών εντολών. Με τον τρόπο αυτό επιδόθηκαν σ’ ένα παλιομοδίτικο bras de faire με τον όρο «μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί», μετατρέποντας την αγωνία και τον φόβο του κόσμου σε τηλεοπτικό θέαμα και το πρόβλημά τους για πρωτιά σε πρόβλημα όλης της Ελλάδας.

Ήξεραν ότι τα δεδομένα δεν είχαν καμιά σχέση με άλλες προεκλογικές περιόδους. Ήξεραν για το πραγματικό διακύβευμα των εκλογών. Ήξεραν ότι ο κόσμος έχει ανάγκη από ελπίδα.

Επέλεξαν να σιωπήσουν. Η μεν Νέα Δημοκρατία δημιουργώντας απίστευτο θόρυβο, πότε κατεδαφίζοντας τον ΛΑ.Ο.Σ.– για να μη γράψω για τη Ντόρα που βάρεσε κανόνι στη ΔΗ.ΣΥ.– και πότε σέρνοντας τα έδρανα του  ντιμπέιτ ή τα θρανία στις σχολικές αίθουσες, ο δε ΣΥΡΙΖΑ φλυαρώντας ακατάσχετα και σε χίλιες δυο γλώσσες –για να μη γράψω θεόπνευστα και παρεξηγηθώ– σε πλατείες, γειτονιές, κεφαλόσκαλα και παράθυρα για τη δύναμη που έχει, μέσα από την «Κυβέρνηση της Αριστεράς», να φέρει εδώ και τώρα στη γη και μπροστά στα μάτια των έκπληκτων Ευρωπαίων τον επουράνιο παράδεισο σε παγκόσμια αποκλειστικότητα για την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Η αλήθεια κι η ελπίδα ηττήθηκαν κατά κράτος από τον λαϊκισμό και το ψέμα. Φυσικό ήταν”.

Ρητορική ερώτηση: Μπορούμε –για να μην πω θέλουμε– άραγε να ξεχωρίσουμε τον εφιάλτη από τ' όνειρο;

Σχόλια

  1. Εχθές άκουσα τον Αθερίδη - τον ηθοποιό - να λέει στην εκπομπή της Στάη στη ΝΕΤ, ότι θα ψηφίσει συριζα για δύο βασικούς λόγους, 1) γιατί δεν πιστεύει με τίποτε ότι ο συριζα θα καταγγείλει το μνημόνιο (...) και 2) γιατί επειδή θεωρεί απαράδεκτη τον λαϊκίστικο προεκλογικό τους λόγο, θέλει να τους φέρει στην εξουσία για να δει τι θα κάνουνε..
    Στην ερώτηση λοιπόν της ανάρτησής σου απαντώ: εδώ δεν μπορούμε να χωρίσουμε δυο γαϊδάρων άχυρα, θα ξεχωρίσουμε τον εφιάλτη από το όνειρο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τρέχουμε με μεγάλη ταχύτητα και σπασμένα φρένα προς την κολώνα της ΔΕΗ κι όμως μας καλλιεργείται η παράλογη βεβαιότητα, ότι τελικά η κολώνα θα 'ναι κείνη που τελικά θ' αναγκαστεί να κάνει στην άκρη! 'Αννη, καθένας που διαθέτει την κοινή λογική θα πρέπει να έχει βγάλει τα συμπεράσματά του, από 'κει και πέρα ας προβληματιστεί κι ας σταθμίσει για το πώς θα συμπεριφερθεί στην παρούσα εξαιρετικά δύσκολη και περίπλοκη συγκυρία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δυστυχώς φαίνεται ότι έχεις δίκιο για να μη γράψω, ολοφάνερο. Αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, για να μη γράψω ότι πέθανε και τη θάψαμε. Θα δούμε φίλε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν θυμάμαι άλλη φορά, τόσοι πολλοί άνθρωποι να ξέρουν τι δεν πρέπει να γίνει, αλλά και ταυτόχρονα να μην υπάρχει κάποιος αξιόπιστος τρόπος για το πώς πρέπει να γίνει....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …