Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2013

Η χρυσή αυγή του πολιτικού συστήματος.



Αν η χρυσή αυγή τεθεί εκτός νόμου ο κασιδιάρης θα πάρει το Δήμο Αθημαίων με περίπατο. Αν οι δυνάμεις του –κατά δήλωσή τους– «δημοκρατικού τόξου» θέλουν να παραδώσουν την πρωτεύουσα της χώρας στους φασίστες, ας αρχίσουν να συναγωνίζονται σε ασυναρτησίες και σε λύσεις του ποδαριού. Αν η κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα δεν αναλογιστούν με ψυχραιμία και σύνεση το διακύβευμα των επιλογών τους για την κοινωνία και τον τόπο, σ’ αυτό το κομβικό σημείο που έφτασαν οι εξελίξεις, είναι βέβαιο ότι οι επερχόμενες θα είναι πολλαπλάσια χειρότερες.

Καθαρές κουβέντες, ο κοινωνικός εκφασισμός δεν λειτουργεί επιλεκτικά και αλά καρτ. Ο εθισμός της κοινωνίας στη δυσανεξία της διαφορετικότητας, της ανοχής σε παραβατικές και παράνομες συμπεριφορές, της απαξίωσης των πολιτικών διαδικασιών, της κατάριψης αξιών και κανόνων, αποτελεί μια μακρόχρονη διαδικασία, που όμως η ευωχία κι ο καταναλωτικός οίστρος έσπρωχναν παραπίσω κι έχωναν κάτω απ’ το χαλί της άνεσης, όπως όλες τις αμαρτίες και τις «πληγές» της χώρας. Τώρα που η οικονομική κρίση έχει εξελιχθεί σε κοινωνικό ολετήρα και τα δήθεν κάστρα της ευρωπαϊκής μας μας πορείας, της ισχυρής οικονομίας και των δημοκρατικών κατακτήσεων πάνε περίπατο, οι καχεξίες, οι στρεβλώσεις κι οι αναπηρίες κράτους και κοινωνίας αποκαλύπτωνται με δραματικό τρόπο, απειλώντας να σαρώσουν όχι μόνο τα επίπλεστα επιτεύγματα, αλλά και την ίδια μας την υπόσταση ως κράτος και κοινωνία.

Η αδυναμία των θεσμών να συγκρατήσουν, να διαχειριστούν, να κατευθύνουν και να εκτονώσουν τη διάχυτη δυσφορία κι απογοήτευση, επιτείνει την κοινωνική πίεση και την εξωθεί σε διεξόδους απόλυτης σύγκρουσης και τελεσίδικης αναμέτρησης. Η επανάληψη κατ’ εξακολούθηση –μεσούσης της οικονομικής κρίσης– των ίδιων «συνταγών» πολιτικής, η αδυναμία να αναλυθούν ενώπιον της κοινωνίας τα αίτια της κρίσης, ν’ αναλυφθούν οι ευθύνες και να παρθούν ριζοσπαστικές αποφάσεις, αποπολιτικοποιεί μαζικά κοινωνικές ομάδες και στρώματα και πυκνώνει εκ των πραγμάτων πολιτικά σχήματα που, στα μάτια της κοινωνίας, φαντάζουν οι ιδανικοί και αποφασισμένοι τιμωροί και ανατροπείς του κατεστημένου πολιτικού συστήματος.

Με εγκληματική ελαφρότητα και περισσή πολιτική επιπολαιότητα οι εκτροπές έγιναν «θέαμα», παραπολιτικό σχόλιο, επιθεωρησιακά νούμερα και διαδικτυακά πειράγματα. Η βία κυκλοφορούσε ανάμεσά μας κι εμείς νομίσαμε, ότι σιδηροφράσσοντας το κοινοβούλιο ή αποκλείοντας ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα η δημοκρατία δεν κινδυνεύει, κυκλοφορώντας με συνοδεία δεκάδες αστυνομικούς εξασφαλίζουμε τη λειτουργία των θεσμών, τοποθετώντας κλειδαριές ασφαλείας κι αλεξίσφαιρα τζάμια προστατεύουμε το κράτος. Ο εχθρός όμως ήταν ήδη μέσα. Ελλόχευε ύπουλα και καρτερικά. Με τον εκφυλισμό και την κατάρευση της κοινωνικής συνοχής όσο εξελισσόταν κι αγρίευε η κρίση, όσο οι αποφάσεις των κυβερνήσεων έπλητταν αδιακρίτως και ισοπεδωτικά τη ραχακοκαλιά της κοινωνίας, τη μεσαία τάξη, τόσο τα περιθώρια του περιθώριου στένευαν, γιατί όλο και περισσότεροι καθημερινά προσέτρεχαν από ανάγκη, απογοήτευση, θυμό στις εγκληματικές υπηρεσίες του. Το έφεραν στο προσκήνιο, στο επίκεντρο στο κέντρο της οικονομικής κρίσης.

Ποιος θα πιάσει τώρα τ’ αναμένα κάρβουνα; Ποιος θα βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά;

Αυτό το χρέος ανήκει σε όλους. ‘Οπως κι αν το πιάσεις, απ’ όπου κι αν το δεις, πάνω στο ίδιο κλαδί βρισκόμαστε, στριμωγμένοι είμαστε και καλό θα είναι ν’ αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα με οριμότητα και σοφροσύνη. Δεν το «έχουμε», είναι δύσκολο να συμφωνήσουμε, εφόσον καθένας προσδοκά απ’ αυτή την «ιστορία» το κομματικό του κέρδος. Αυτή είναι η θρυαλλίδα που απειλεί να οδηγήσει στην πλέον οδυνηρή κοινωνική έκρηξη. Αν κάποιοι μετά απ’ αυτήν προσβλέπουν να ξυπνήσουν καθισμένοι στις κυβερνητικές καρέκλες είναι οι πλέον ανεύθυνοι κι επικίνδυνοι. Αν κάποιοι θεωρούν πρόσφορες τις συνθήκες για να ξεφύγουν απ’ το περιθώριο και ν’ αναμετρηθούν με τις απαντοχές και το θυμικό της κοινωνίας αντιπαρατάσσοντας τη βία απέναντι στη βία, θα είναι από τους πρώτους που θα σαρωθούν από τα θραύσματα της κοινωνικής διάλυσης.

‘Ενας δρόμος υπάρχει κατά τη γνώμη μας κι αυτός δεν είναι άλλος από εκείνον της –έστω πειθαναγκασμένης– συνεννόησης. Είτε κάτω από τον Πρόεδρο, είτε κάτω απ’ τον ήλιο, είτε κάτω από βροχή, τα πολιτικά κόμματα οφείλουν, ως ελάχιστο δείγμα πολιτικής ευθύνης, να ομονοήσουν και να δώσουν απτά δείγματα συμπεριφοράς σε όλους μας. Θάρρος και δύναμη χρειάζεται ο καθένας μας, η κοινωνία. Στο δύσκολο ξεκίνημα αυτά είναι τα προαπαιτούμενα και στη συνέχεια οι πολιτικές πρωτοβουλίες κι αποφάσεις, με μεθοδικότητα, συνέπεια, αποφασιστικότητα.

Είναι δύσκολος ο δρόμος που οδηγεί στην αποκατάσταση της τιμής και της υπόληψης του πολιτικού συστήματος. Αν δεν περάσουν όμως κόμματα, πολιτικοί, ΜΜΕ και δημοσιογράφοι απ’ αυτές τις συμπληγάδες, απ’ αυτήν την αναβάπτιση, δεν υπάρχει ελπίδα. Αυτό είναι το ζητούμενο και το πρόβλημα. Η χρυσή αυγή μπορεί να γίνει αφορμή για τη λύση του; 

Foto: James Markus

10 σχόλια:

  1. Δεν γνωρίζω φυσικά ποιά είναι η λύση Ευάγγελε... όλο αυτό με ξεπερνάει και είμαστε όλοι απαράδεκτοι, εκείνοι που ψήφισαν αυτή την εγκληματική οργάνωση πρώτα από όλα δίχως συναίσθηση ευθύνης για την ψήφο που έριξαν και μετά όλοι οι υπόλοιποι που σιωπησαν όταν έβλεπαν να κατακρεουργείται πας μη Έλλην !!!
    Ποιός τους διόρισε τιμητές της ζωής μας;
    Ποιός οπλίζει το χέρι τους χρηματοδοτώντας τους τόσα χρόνια;
    Ποιά σκοτεινά συμφέροντα εξυπηρετούν πέρα από τις αρρωστημένες ιδέες που εφαρμόζουν στις πλάτες των αδυνάτων;
    Υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί πίσω από αυτό το έγκλημα που λέγεται ΧΑ.
    Τώρα ας βρουν πως θα τους σταματήσουν όταν τόσο καιρό σφύριζαν αδιάφορα.

    Καλό βράδυ Ευάγγελε και καλή Κυριακή να έχεις !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 'Ολους μας ξεπερνάει, Levina, αλλά κι όλους μας αφορά γι' αυτό μαζί και καθένας με τον τρόπο του πρέπει να σταθούμε υπεύθυνα.

      Ασφαλώς, όσοι έχουν την ευθύνη για τις αποφάσεις θα πρέπει να στίψουν το κεφάλι τους και να συνεργαστούν μη μας βρουν τα χειρότερα. Το θέμα δεν είναι για κατανάλωση, όπως μέχρι τώρα, εσκεμμένα ή μη, το χειρίζονταν.

      Να έχεις μια όμορφη εβδομάδα!

      Διαγραφή
  2. Περιμένω την μέρα που θα "περάσουν κόμματα, πολιτικοί, ΜΜΕ και δημοσιογράφοι απ’ αυτές τις συμπληγάδες, απ’ αυτήν την αναβάπτιση"
    Απο το στόμα σου και στου Θεού το αυτί Ευάγγελε.
    Αυτό είναι το πιο σηματικό μην το ξεχνάμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τίποτε δεν είναι αδύνατο ή ακατόρθωτο, 'Ελενα. Είναι όντως δύσκολο ν' αλλάξουν συνήθειες και συμπεριφορές παγιωμένες κι επαναλαμβανόμενες από χρόνια. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να ληφθούν οι σωστές αποφάσεις κάτω από συνθήκες πίεσης και βίας.

      Το νου μας όμως πρέπει να τον έχουμε στο δάσος και όχι στο δέντρο. Η βία γεννά βία κι αυτό θα πρέπει να νικήσουμε με κάθε τρόπο.

      Διαγραφή
  3. Ξεκινώντας, από την καταληκτική σου ερώτηση, Ευάγγελε: φοβάμαι πως όχι. Ακόμη και τώρα προσεγγίζουν όλοι (...μα όλοι) το θέμα με τακτικισμό, μικροκομματικούς υπολογισμούς και το βλέμμα στραμμένο στην επόμενη δημοσκόπηση.
    Τα λέει όλα ο Δ. Χαντζόπουλος με μια εικόνα Κατά τα λοιπά, προσυπογράφω κάθε λέξη της ψύχραιμης και οξυδερκούς ανάλυσης σου.
    Ενδεχόμενη δε απόπειρα νομοθετικής απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής ως κόμμα θα είναι ίσως το κρισιμότερο, μοιραίο και τελευταίο σφάλμα του καταρρέοντος μεταπολιτευτικού πολιτικού σκηνικού.
    Άλλο η καυτή ανάσα του νόμου και της δημοκρατικής τάξης στον χονδροκομμένο σβέρκο των φασιστών, κι άλλο η αντισυνταγματική απαγόρευση ενός κόμματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το θέμα έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, Σταμάτη. Δεν ξέρω κι εγώ πώς θα μπορούσε μετά από τόση αδράνεια κι εφησυχασμό να ελεγχθεί η κατάσταση.

      Κάτω από άλλες συνθήκες ο νόμος κι οι θεσμικές λειτουργίες του κράτους, όπως σωστά επισημαίνεις, θα είχαν ήδη προσφέρει έγκαιρα τις προβλεπόμενες από τη συνταγματική τάξη και τη νομιμότητα λύσεις.

      Τώρα, κατόπιν εορτής κι αφού χάθηκε άδικα μια ζωή, ψάχνουμε και ψαχνόμαστε.

      Σταμάτη, η εποχή είναι δύσκολη και φοβάμαι πως οι αποφάσεις που απαιτούνται ξεπερνούν τους ένθεν κακείθεν πρωταγωνιστές της διαχείρισής της.

      Διαγραφή
  4. Το διάβασα με προσήλωση. Ο νηφάλιος ειρμός σου πάλι μεγαλούργησε. Δίχως κορώνες και πύρινες εκφράσεις, το αποφλοίωσες και μας το παρουσίασες όπως το γέννησε η "μάνα" του. Όλοι μας το αναθρέψαμε εκούσια ή ακούσια, με τις πολιτικές μας επιλογές ή και με την αδιαφορία μας. Και τώρα ψαχνόμαστε.
    Η ευθύνη και η υποκρισία των πολιτικών, καταγράφεται με απόλυτη ακρίβεια.
    Τα σέβη μου για άλλη μια φορά Ευάγγελε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ψυχραιμία και σοβαρότητα νομίζω ότι θα πρέπει να αποτελούν τα θεμελιώδη συστατικά οποιασδήποτε δημόσιας παρέμβασης, Μαρία.

      Οι συνθήκες, όπως έχουν έρθει τα πράγματα με τις καθυστερήσεις, τις παληνωδίες και τους μικροκομματικούς ϋπολογισμούς, δεν επιτρέπουν ακρότητες και ακροβασίες. Οι κυβερνώντες έχουν τον πρώτο λόγο σ' αυτό, αλλά κι ο καθένας πρέπει να συνεισφέρει το λιθαράκι του. Θεατές σ' αυτή την υπόθεση δεν χωρούν.

      Σ' ευχαριστώ για τα θερμά σου λόγια. Καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  5. Αν δω τον Κασιδιάρη δήμαρχο της Αθήνας,ας πεθάνω καλύτερα μόνη, καταφρονεμένη και με την κουρούπα…....γουλί!
    Να είσαι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα πήρε τ' αυτί σου για το γκάλοπ.... Ευτυχώς το μαζέψανε, αλλά αυτό δε φτάνει.

      Χάθηκε χρόνος, καλή μου xristin, αλλά ποτέ δεν είναι αργά, αρκεί να μη γίνουν και πάλι όλα στο άρπα - κόλλα!

      Διαγραφή

Καλοπροαίρετα