Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η αχώνευτη δημοκρατία.


Δεν ξέρω αν τελικά η Μέρκελ θα συμφωνήσει με τους Σοσιαλδημοκράτες για το σχηματισμό κυβέρνησης «μεγάλου συνασπισμού» ή αν θα επιχειρήσει να συνεργαστεί με τους «Πράσινους». Να σου πω και κάτι; Δεν μ’ ενδιαφέρει κάν τι θα κάνουν η Μέρκελ κι οι άλλοι πολιτικοί στη Γερμανία για τη Γερμανία.

Εκείνο που παρατηρώ, είναι αυτό που από μέρες τώρα γράφεται και συζητιέται, ότι δηλαδή μετά τις εκλογές είναι πολύ πιθανό να δημιουργηθεί η ανάγκη συνεργασίας μεταξύ Χριστιανοδημοκρατών –CDU για τους ειδικότερους– και Σοσιαλδημοκρατών (SPD) και κανένας δεν απορούσε και κανένας δεν αντιδρούσε και κανένας δεν βγήκε να καταγγείλει το αδιανόητο και το ανιστόρητο και το… –κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο καταστροφικό και κακό– ενός τέτοιου ενδεχόμενου. Το αντίθετο, εφόσον καμιά πολιτική δύναμη δεν συγκεντρώνε την απαραίτητη πλειοψηφία στη Γερμανική Βουλή –Bundestag για τους ειδικότερους και πάλι– ήταν κάτι παραπάνω από φυσικό και βέβαιο, ότι τα πολιτικά κόμματα θα έρχονταν σε συνεννόηση και συνεργασία προκειμένου να εξευρεθεί η προσφορότερη λύση για να κυβερνηθεί η χώρα.

Με αυτή την πολιτική κουλτούρα, μ’ αυτή τη θεσμική ωριμότητα και ιστορική συνείδηση, περιμένουμε, λοιπόν, οι Γερμανοί πολίτες, οι σύμμαχοι κι εδώ και τρία χρόνια δανειστές μας, να είναι σε θέση να παρακολουθήσουν τη λογική μας, την Ελληνική νοοτροπία, που επιβάλει να γίνονται ξανά και ξανά εκλογές, αν κάποιο κόμμα δεν συγκεντρώσει την απόλυτη πλειοψηφία; Έχουμε την  απαίτηση, ο λαός αυτός να είναι σε θέση ν’ αντιληφθεί και να κατανοήσει, ότι υπάρχουν τόσο μεγάλες κι αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ των πολιτικών κομμάτων στη χώρα μας, οι οποίες αποτελούν τελικά και το ανυπέρβλητο εμπόδιο για το σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας, ώστε να μην αναγκαστεί η χώρα να καταφεύγει σε επαναληπτικές εκλογές;

Με αυτή την αφετηρία, με αυτόν τον προβληματισμό κατά νου, αναλογίζομαι πόσο υπολείπεται η πολιτική μας κουλτούρα από εκείνη της Γερμανίας, της μόνης ίσως χώρας που, τελευταία και με την ευκαιρία της οικονομικής κρίσης, δεν χάνουμε ευκαιρία για να κατηγορήσουμε, να στηλιτεύσουμε ή να βρίσουμε. Δίχως να σημαίνει ότι όλες οι επιλογές κι αποφάσεις που το πρόσφατο διάστημα χρειάστηκε να παρθούν στόχευαν προς τη σωστή κατεύθυνση, δίχως να σημαίνει, ότι η αντιμετώπιση της χώρας μας με το ξέσπασμα της κρίσης, αποτέλεσε υπόδειγμα κοινοτικής αλληλεγγύης κι ανιδιοτελούς Ελληνο-Γερμανικής συνεργασίας, εκείνο που ξεχωρίζει είναι η αδιαμφισβήτητη πολιτική ωριμότητα, αποφασιστικότητα και σύνεση. Η συνέπεια κι η σταθερότητα μεταξύ πολιτικών λόγων και πράξεων, η μετριοπάθεια απέναντι στους πολιτικούς αντιπάλους κι η σαφήνεια των εξαγγελιών και των δηλώσεων.

Οι Γερμανοί πολίτες προσερχόμενοι στις κάλπες δεν διακατέχονταν ούτε από ψευτοδιλήμματα, ούτε από ψευδεπίγραφους εκβιασμούς. Δεν εξαναγκάζονταν να κατευθυνθούν στο «μη χείρον βέλτιστο», ούτε φοβόντουσαν για μετεκλογικές κυβερνητικές τερατογεννέσεις. Άκουγαν και έκριναν, γνώριζαν κι επέλεγαν, πίστεψαν κι αποφάσισαν.

Εμείς πώς συμπεριφερόμαστε; Τα πολιτικά κόμματα στην πατρίδα μας πώς λειτουργούν και πώς επικοινωνούν τις πολιτικές τους; Το πέρυσι δεν είναι αιώνες πριν για να το ξεχάσουμε, ούτε το 2009 απέχει τόσο πολύ για να μη θυμόμαστε τι συνέβη. Προχτές μόλις, από το βήμα της ΔΕΘ, τι ζήτησε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τον πρωθυπουργό; Εκλογές. Αλλά, μήπως κι ο Αντώνης Σαμαράς, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το αντιμνημονιακό λάβαρο δεν κράδαινε και πηγαινοερχόταν στα Ζάππεια μέχρι τελικά να αναρριχηθεί στον πρωθυπουργικό θώκο πριν ένα χρόνο, ξεχνώντας έκτοτε όλα όσα υποστήριζε;

Πέντε φορές έχουν πραγματοποιηθεί βουλευτικές εκλογές στη χώρα μας από το 2004 μέχρι σήμερα. Κάθε δυο χρόνια περίπου εκλογές, λες κι οι δημοκρατικές διαδικασίες εξαντλούνται εκείνη την ηλιόλουστη –απ’ ότι θυμάμαι συνήθως– μέρα και μετά αρχίζουν τα παζάρια, τα τσαλίμια κι οι υπεκφυγές κι η δημοκρατία στο «έλεος του Θεού». Τα γνωστά τερτίπια των πολιτικών μας κομμάτων, που άλλα λένε, άλλα σκέφτονται κι άλλα πράττουν μετά τις εκλογές, γιατί –βλέπεις– εδώ στην Ελλάδα «υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται και άλλα που γίνονται και δεν λέγονται».

Ποιοι θεσμοί και ποιες δημοκρατικές διαδικασίες να στεριώσουν; Ποιες πολιτικές συμπεριφορές να καρποφορήσουν και ποιες πολιτικές αποφάσεις ν’ απλωθούν στο χρόνο και να βλαστήσουν, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά και ποιος αντιπολιτεύεται, άσχετα με το ποιος έχει την πλειοψηφία και ποιος βρίσκεται στη μειοψηφία. Ένας διχασμός διαχρονικός, ψυχοφθόρος κι επικίνδυνος, που τώρα με την κρίση δείχνει απειλητικά τις παρενέργειές του για την κοινωνική συνοχή και γαλήνη. Μια διαρκής εθνική άμυνα απέναντι στους «άλλους», είτε ξένοι, είτε ντόπιοι είναι αυτοί, που εξουθενώνει τις όποιες δημιουργικές δυνάμεις κι αποπροσανατολίζει τη βούληση και την επιθυμία της κοινωνίας για πρόοδο. Ένας παρατεταμένος θρήνος και μια οιμωγή για τα «χαμένα», τα «παρελθόντα», είτε πατρίδες ήταν αυτά, είτε πρόσωπα, είτε συνήθειες, που ακυρώνει τη λογική κι αγκυλώνει τις όποιες προσπάθειες σε μια καθημερινή ανέξοδη κι ατελέσφορη διαχείριση.

Τρία χρόνια μέσα στην κρίση και δεν κατορθώσαμε πουθενά να συνεννοηθούμε, δεν βρέθηκε ούτε ένα στραβό για να διορθώσουμε όλοι μαζί και να πάμε παρακάτω. Δεν συμφωνήσαμε ούτε δευτερόλεπτο όλοι μαζί για τα χρειαζούμενα σ’ έναν έστω τομέα, σε μια διαδικασία, σ’ ένα θέμα. Άσπρο εσύ; Μαύρο εγώ. Τα ζήσαμε, τα ζούμε. Μιλάμε για αξιοπιστία και μένουμε στα λόγια. Βρίζουν και λοιδορούν τους πολιτικούς και τα πολιτικά κόμματα οι φασίστες και νομίζεις ότι εκφράζουν το μέσο Έλληνα, την κοινή λογική, τόσο κοντά στην αλήθεια βρίσκονται. Και τ’ ακούνε οι «άλλοι» κι αναλώνονται σε «τόξα» και σε σφεντόνες, πάνε ξυπόλητοι στ’ αγκάθια και δεν καταλαβαίνουν ότι οι «άλλοι» τους την έχουν στήσει με μπαζούκας.

Συνεργασία και συναίνεση για ανατροπές και γενναίες αποφάσεις χρειάζονται στο δημόσιο λόγο και στο δημόσιο βίο. Συνεργασία κι όχι εκλογές και κουβέντες του καφενείου. Να παύσει η άσκοπη φλυαρία κι οι «κορώνες» σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα και ν’ αρχίσει μια ουσιαστική συζήτηση για την εμβάθυνση έστω και την περιφρούρηση του πολιτεύματος. Ας βρουν επιτέλους έναν κοινό τόπο για τα ουσιώδη και τα χρειαζούμενα κι ας αφήσουν τα μεγαλεπήβολα και τα μακρόπνοα. Κανένας δεν ζητά ταυτήσεις κι αλλοτριώσεις, κανείς δεν ζητά το απόλυτο και τ’ αλάνθαστο στην λειτουργία των κομμάτων, όλοι όμως έχουν την απαίτηση ν’ αφήσουν κατά μέρος την ξύλινη γλώσσα και την υποκρισία και ν’ αγγίξουν την ουσία και το ζητούμενο της πολιτικής που είναι η κοινωνία κι οι ανάγκες της.

Οι Γερμανοί ψήφισαν και σε λίγες μέρες θα έχουν κυβέρνηση. Μπορεί δύσκολα, μπορεί μετά από υποχωρήσεις και συμβιβασμούς –κάποιοι λένε ότι μπορεί μερικοί απ’ αυτούς να μας συμφέρουν κιόλας– το σίγουρο είναι ότι θα έχουν κυβέρνηση για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Εκεί οι πολιτικές δυνάμεις αντιπαρατίθενται, ανταγωνίζονται, αλλά όταν πρέπει συνομιλούν, συνεργάζονται, συνεχίζουν. Η λογική πρυτανεύει. Σε ανάλογη περίπτωση οι «δικοί» μας θα έψαχναν για «προδότες» και «πουλημένους» και θα ζητούσαν εδώ και τώρα εκλογές. Το θυμικό αποθεώνεται. 

Ίσως γιατί οι Γερμανοί μπόρεσαν να χωνέψουν με το πέρασμα των αιώνων και των χρόνων τα βελανίδια που έτρωγαν όταν εμείς είχαμε δημοκρατία, ενώ εμάς, αυτή η δημοκρατία –όσα χρόνια κι αν περάσουν– θα μας κάθεται στο στομάχι.

Foto: El Porte-Bonheur

Σχόλια

  1. Πάντα η πειθαρχία και η λογική σε οδηγούν σε στιβαρό και σταθερό αποτέλεσμα! Το έλεγαν άλλωστε και οι "αρχαίοι" μας αγαπητέ μου Ευάγγελε.

    Στην νεώτερη Ελλάδα και ειδικά αυτή μετά τον 2ο Παγκόσμιο πόλεμο και τον Εμφύλιο, η πειθαρχία και η λογική για μας τους Έλληνες μοιάζουν "κόκκινο" πανί, εμπρός σε τραυματισμένο ταύρο.
    Διχασμός πάντα.
    Που πάντα, κάποιους συμφέρει...

    Χαιρετισμούς πολλούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι γιατί προτάσουμε "τα καλά και συμφέροντα", Πηνελόπη, τα οποία συντηρούν σε ατομικό και ομαδικό (όχι συλλογικό) επίπεδο την ιδιοτέλεια, τον καιροσκοπισμό και την υποκρισία. Δυστυχώς, ούτε η οικονομική κρίση μπόρεσε -μέχρι στιγμής τουλάχιστον- να τ' ανατρέψει ως κυρίαρχη νοοτροπία.

    Καλή δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Noμίζω ότι είναι άστοχο να συγκρινόμαστε με τους γερμανούς. Εκ διαμέτρου αντίθετοι λαοί. Κι ας μην ξεχνάμε πως υπήρξαν ανέκαθεν επεκτατική δύναμη και πως έχτισαν απ' την αρχή την αυτοκρατορία τους, αφού αιμοτοκύλισαν τον κόσμο. Δίχως να εξοφλήσουν τα χρέη τους (κυριολεκτικά και μεταφορικά), αναπτύσσονται πτωχεύοντας λαούς και έθνη ολόκληρα.
    Ευάγγελε θεωρώ άδικη τη σύγκριση... Η πρωτοφανής κυριαρχία τους και η οικονομική τους άνθηση, δεν είναι προϊόν δουλειάς, αλλά οικονομικών (και όχι μόνο) εγκλημάτων.
    Τα σέβη μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με μια δεύτερη ματιά, Μαρία, θα διαπιστώσεις ότι δεν συγκρίνω σε καμιά περίπτωση λαούς, ιστορίες και παραδόσεις, θέματα για τα οποία έχουν γραφτεί τόσα και τόσα και για τα οποία ο καθένας δικαιούται να έχει τις απόψεις και τις ιδέες του.

    Το πώς αντιλαμβάνονται τα κόμματα τη συμμετοχή τους στο πολιτικό γίγνεσθαι με κέντρισε να καταθέσω μερικές σκέψεις για την πρακτική που ακολουθείται στη χώρα μας, όπου δεν υπάρχει στο ελάχιστο σημείο σύμπτωσης κι όλα στριφογυρίζουν με κινητήρια δύναμη το συμφέρον, τη συγκυρία, τη σύμπτωση και το συναίσθημα της στιγμής.

    Νομίζω, ότι τα παραδείγματα είναι σχεδόν καθημερινά και επιβεβαιώνουν, ότι το πολιτικό σύστημα, παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η κρίση, εξακολουθεί να λειτουργεί και να συμπεριφέρεται σαν να μην έχει αλλάξει τίποτε. Κραυγαλαίο παράδειγμα το θέμα με τη χρυσή αυγή, αλλά κι αυτό που "έσκασε" με τους έφεδρους.

    Προς τα "μέσα", λοιπόν, κοιτάζω πρώτα κι όχι με θαυμασμό προς τα "έξω", γιατί θεωρώ, ότι πρώτα εμείς είμαστε σε θέση ν' αλλάξουμε την τύχη μας με τον τρόπο που εμείς θα επιλέξουμε. Αν αυτός ο τρόπος τελικά, είναι κάθε φορά που μια κυβέρνηση νομίζουμε ότι δεν μας κάνει να κάνουμε εκλογές, τότε δεν μας φταίνε για την κακοδαιμονία μας ούτε οι Γερμανοί, ούτε και κανένας άλλος από τους ευρωπαϊκούς λαούς που μας δανείζουν για να λειτουργούμε ως κράτος.

    Ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου έδωσες με τον σχολιασμό σου να "πω" δυο λέξεις παραπάνω. Την καλημέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Λέγεται ότι οι μεγαλύτερες ανακαλύψεις των ανθρώπων έγιναν μετά από πολέμους και άσχημες γι αυτούς καταστάσεις γιατί δημιούργησαν ενωμένοι ενάντια στο κακό που τους βρήκε
    .Εδώ στη χώρα μας φαίνεται λειτουργούμε εντελώς ανάποδα αντί να ενωθούμε όλοι να βρούμε μια λύση κατά της κρίσης κοιτάει ο καθένας πως θα πορευτεί μόνος του.
    Απογοητεύουν όλους οι πολιτικοί μας και δεν βλέπω καμία λύση στο πρόβλημά μας.
    Ας μην γίνουν εκλογές έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει κανείς ικανός ν'αναλάβει τα ινία αυτής της χώρας!

    Τ'απογευματινά δροσερά θαλασσινά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μόλις διαισθανθούμε τι διακυβεύεται θέλω να ελπίζω πως θ' αντιδράσουμε, zoyzoy μου. Μέχρι τότε ας μην επιτρέψουμε στην απογοήτευση ν' αποπροσανατολίζει τις επιλογές και τις κινήσεις μας, ούτε στο συναίσθημα να μας τραβά μονίμως απ' το μανίκι.

    'Ομορφα απογευματινά μ' ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο για σένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ευάγγελε,
    η τελευταία παράγραφος του παρόντος κειμένου σου είναι ότι πιο θυμόσοφο έχω διαβάζει τελευταία.
    Κυρίως για κάτι τέτοιες "παραγράφους" βρίσκομαι εδώ.
    Καλή συνέχεια φίλε....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να 'σαι καλά ευγενικέ φίλε greendim!

      Σ' ευχαριστώ από καρδιάς για τα καλά σου λόγια!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …