Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μια δυσπιστία και δυο ελπίδες


Στην αρχή ήμουν δύσπιστος αν ήταν δυνατόν μια τέτοια συνεργασία να προχωρήσει. Μάλλον για επικοινωνιακό τρυκ μου έμοιαζε, παρά για πιθανή εκδοχή. Χαίρομαι που διαψεύδονται οι επιφυλάξεις μου κι αυτή η συνεργασία φαίνεται να προχωράει.

Δεν αναφέρομαι στην κυβέρνηση που κυοφορείται, (συμπαθάτε με, αυτό το σχήμα δεν μ’ ενθουσιάζει, είναι μια λύση ανάγκης, κάτι σαν το φάρμακο για την αρρώστια –μακάρι πάντως να μας κάνει καλό), για τη συνεργασία –έστω και δια της τεθλασμένης– ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ μιλάω.

Αυτή τη συνεργασία με το χώρο της ανανεωτικής αριστεράς την ονειρευόμουν και την περίμενα από χρόνια. Πίστευα πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ως καταλύτης, μια εποχή –εκεί γύρω στο 2000– που η αλαζονεία κι ο ξιπασμός –κι όχι μόνο– χτυπούσαν κόκκινο, ώστε να δώσει άλλη τροπή στις εξελίξεις και νέα ώθηση στις πολιτικές δυνάμεις της προόδου και της κοινωνικής αλλαγής στη χώρα.

Αυτές οι δυνάμεις ήρθαν στο μυαλό μου διαβάζοντας τον Κώστα Σκανδαλίδη να γράφει:«Αυτές οι δυνάμεις οφείλουν σήμερα να βρουν τον τρόπο και τον τόπο για να συναντηθούν και να διαμορφώσουν τους όρους και τις προϋποθέσεις της Νέας Μεταπολίτευσης σε σχέδιο για τη χώρα και σε πρόγραμμα διακυβέρνησης» (Κυβερνώσα Αριστερά).

Σημασία έχει ότι, τώρα, έστω και κάτω απ’ αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, μέσα σ’ ένα ασφυκτικά στενό πλαίσιο διακυβέρνησης, συναντώνται κι ίσως γι’ αυτό η συνάντηση αυτή να ‘χει ακόμα μεγαλύτερη σημασία, αφού το διακύβευμα δεν περιορίζεται στα στενώς εννοούμενα κομματικά πλαίσια, αλλά αφορά πρωτίστως τις πολιτικές που σχετίζονται με την σωτηρία της χώρας και τη δημιουργία των προϋποθέσεων για την έξοδό της από την κρίση.

Ελπίζω, αυτή η συνεργασία να σημάνει το ξεκίνημα δημιουργικών διεργασιών στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, αλλά ταυτόχρονα, μέσω αυτής της συνεργασίας, να επιδιωχθεί και σε κυβερνητικό επίπεδο η μετενσάρκωση σε πράξη της θέσης «πως δεν υπάρχει σταθερότητα χωρίς ανάπτυξη με δικαιοσύνη και ασφάλεια για όλους και αντίστροφα» (Βαγγέλης Βενιζέλος, Δυο λέξεις).

Ελπίζω, ακόμα, πως όσοι συμμετέχουν στην κυβέρνηση από την πρώτη κιόλας μέρα θα δώσουν απτό δείγμα γραφής των προθέσεων και της καλής τους θέλησης, αλλά κι όλοι εμείς οι «απέξω», θα συμβάλουμε με την καθημερινή μας προσπάθεια και ενεργό συμμετοχή, ώστε όλα να εξελιχθούν καλά για το καλό όλων.

Σχόλια

  1. Τη θέση μου την ξέρεις για τη νέα κυβέρνηση. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς θα οδηγήσει η ΔΗΜΑΡ σε προοδευτικές λύσεις όταν δεν μπορεί ούτε να απειλήσει με έξοδο από την κυβέρνηση και ουσιαστικά το μόνο που χαρίζει είναι το όνομά της...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θέλω να ελπίζω πως δεν θα χρειαστούν απειλές για να πάμε λίγο μπροστά. Η κατάσταση είναι για όλους μας δύσκολη, αφήνω λίγο χώρο στην αισιοδοξία και την ελπίδα, θεωρώντας πως κάποιοι απ' τους κυβερνώντες κάποια συμπεράσματα θα έχουν βγάλει. Ξέρεις και ξέρω πως χρειάζεται προσπάθεια από όλους, δεν αξίζει τον κόπο να δοκιμάσουμε -έστω και κάτω απ' αυτέ τις μη ιδανικές συνθήκες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ταχτιρτί του λέγανε
    μου το προξενεύανε
    και του δίνανε προικιά
    ένα κόσκινο φλουριά
    και του δίναν πανωπροίκια
    χίλια αρνιά, χίλια κατσίκια
    και του δίναν το ‘να τ’ ‘άλλο
    κι ένα αρχοντικό μεγάλο

    Καλά ξυπνητούρια και να προσέχεις να μην πέσεις. Είναι ψηλά τα σύννεφα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμε σχολιαστή, κράτα την ανωνυμία σου, αλλά επέτρεψέ μου να κρατήσω για τον εαυτό μου ένα κομμάτι όνειρο, υπάρχει άλλωστε τόσος ρεαλισμός γύρω μας, σας χωράει όλους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Eυάγγελε, συμφωνώ με τις σκέψεις σου, συναντιούνται με τις δικές μου!
    Ελπίζω και εύχομαι κάποτε να τελειώσει ο εμφύλιος στη χώρα μας!
    Καλό βράδυ με την ελπίδα και τη διαφορετική ματιά πάντα ψηλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλή σου μέρα, 54fm, μια νέα μέρα, μια νέα ελπίδα! Ο δρόμος μας είναι δύσκολος κι η συμβολή του καθενός μας για να πάμε μπροστά καθοριστική. 'Οσο πιο πολλοί μαζί, τόσο πιο πολύ μπροστά, νομίζω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ευάγγελε, ερχόμενος από το ιστολόγιο του Δήμου, διαπίστωσα πως έπεσα πάνω σε ένα εξαιρετικό ιστολόγιο επίσης. Χαίρομαι γιατί οι απόψεις των ανθρώπων που έχουν κάτι να πουν είναι διαθέσιμες στο διαδίκτυο και δεν κλείνονται μέσα στα στενά πλαίσια της ιδιωτικής μας σκέψης.

    Στο άρθρο σου έχω να κάνω μια παρατήρηση. Ή καλύτερα μια ερώτηση: Είναι το ΠΑΣΟΚ αριστερά; Μήπως ξεκίνησε ως τέτοια την εποχή του Ανδρέα αλλά τώρα πια έχει καταντήσει να είναι βασιλικότερο του βασιλέως και δεξιότερο της δεξιάς; Η εποχή από τον Σημίτη και μετά δε θυμίζει σε τίποτα ένα αριστερό κίνημα ή έστω σοσιαλιστικό, όπως τουλάχιστον το οραματιζόταν ο ηγέτης του. Οπότε τώρα πως μπορούμε να μιλάμε για συνεργασία της αριστεράς μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ;

    Για να μην παρεξηγηθώ μιας και είναι η πρώτη μας επικοινωνία, θέλω να κάνω σαφές πως το σκεπτικό σου συμφωνώ απόλυτα καθώς ιδεολογικά κινούμαι σ' αυτόν το χώρο, αλλά θεωρώ πως πρέπει να κρίνω και μάλιστα αυστηρά αυτά που πιστεύω.

    Μακάρι να ευδοκιμήσει αυτή η συνεργασία και να δούμε πραγματικά αποτελέσματα που θα ωφελήσουν τη χώρα.

    Κώστας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Κώστα, με την ερώτησή σου θίγεις κατά τη γνώμη μου ένα πολύ μεγάλο θέμα που αφορά αφενός τη διάκριση μεταξύ «δεξιάς – αριστεράς» ως έννοιες και ιδέες, αλλά και τον προσδιορισμό της θέσης του ΠΑΣΟΚ μέσα σ' αυτό το σχηματικό δίπολο. Για το θέμα αυτό με πολύ χαρά θα συζητούσα οπουδήποτε, εκτός απ' αυτόν τον ..χαοτικό (όπως συνηθίζω ν' αποκαλώ) χώρο! Θα περιοριστώ, λοιπόν, στο δεύτερο αναφέροντας ότι, πράγματι η πορεία του ΠΑΣΟΚ στο χρόνο και από διακυβέρνηση σε διακυβέρνηση έχει μεγάλες διακυμάνσεις και αποκλίσεις από εκείνα που κατά καιρούς κατείχαν εξέχουσα θέση στο ιδεολογικό του οπλοστάσιο. Σε πάμπολλες περιπτώσεις το εφικτό υπερίσχυε του επιθυμητού κι η σκοπιμότητα της ανάγκης. Οι αλλαγές στον κόσμο και την Ευρώπη ήταν θεαματικές τα είκοσι τελευταία χρόνια, στην Ελλάδα έγιναν πολλά, πάρα πολλά, αλλά και πολλά έμειναν πίσω ή λησμονήθηκαν, σε κάθε περίπτωση, εκτιμώ, ότι και τα πρόσωπα βάζουν τη σφραγίδα τους, δεν διατίθεμαι να υπερασπιστώ πολιτικές που ούτως ή άλλως έχουν κριθεί και τις έχω ήδη σχολιάσει κάποιες φορές.
    Σε κάθε περίπτωση, ο χώρος της κεντροαριστεράς (αλλά και της ευρύτερης αριστεράς) είναι εκεί όπου κυοφορούνται νέες ιδέες και νέα ρεύματα, είναι δεκτικός στην αλλαγή και την καινοτομία, είναι ο χώρος της αλληλεγγύης, της φαντασίας, της δημιουργίας και της ανθρωπιάς και -πάντα κατά τη γνώμη μου- το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει ν' αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του.
    Υπό τις παρούσες συνθήκες, μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο αυτής της διακυβέρνησης, θα επιθυμούσα η ΔΗΜΑΡ στο βαθμό που μπορεί και θέλει να λειτουργήσει ως καταλύτης αφενός μεν για την αναγέννηση των σοσιαλιστικών χαρακτηριστικών κι αντανακλαστικών του ΠΑΣΟΚ με προοπτική ακόμα και μια ενδεχόμενη συνεργασία ή δημιουργία παράταξης, αλλά και στην προώθηση πολιτικών που θα συμβάλουν στην εμπέδωση ενός κατά το δυνατόν ισχυρού κοινωνικού προφίλ αυτής της κυβέρνησης ανάγκης και θα ανακουφίσουν, αλλά και θα κινητοποιήσουν την κοινωνία να ξεφύγει απ' τη μοιρολατρία και να κινηθεί προς το μέλλον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Με το σκεπτικό σου δε θα διαφωνήσω, το αντίθετο ακριβώς θα έλεγα. Μακάρι να προκύψει μια αναγέννηση του ΠΑΣΟΚ και μια κεντροαριστερή παράταξη η οποία θα είναι ικανή να οδηγήσει τις εξελίξεις στη χώρα, ειδικά τώρα που βρίσκεται στη δύσκολη οικονομική θέση.

    Καλό σου απόγευμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Κώστα, χαίρομαι που δεν διαφωνούμε. 'Οπως και να 'χει διαισθάνομαι ενδιαφέρουσες εξελίξεις στα κόμματα, όχι μόνο εντός κυβέρνησης αλλά και γενικότερα.
    Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …