Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κάθισμα βαθύ.


Πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Οι ίδιοι και οι ίδιοι. Οι γνωστοί, οι κολλητοί, οι παρατρεχάμενοι. Χιλιάδες νέοι στην ανεργία, χιλιάδες νέοι στο δρόμο για το εξωτερικό κι οι «γνωστοί–άγνωστοι» των κομματικών διαδρόμων και των υπουργικών γραφείων ανακυκλώνονται από θέσεις συμβούλων σε θέσεις προέδρων κι από θέσεις μελών σε θέσεις εμπειρογνωμόνων.

Δεν είναι μόνο οι πολιτικές θέσεις των γενικών και ειδικών γραμματέων –που και γι’ αυτές χωράει πολύ συζήτησηοι οποίες εν πάση περιπτώσει θα μπορούσε να δικαιολογηθεί το κριτήριο της γνωριμίας και της εμπιστοσύνης. Ο «κακός χαμός» γίνεται με τις χιλιάδες έμμισθες κι αμειβόμενες θέσεις στα διοικητικά συμβούλια, στις επιτροπές και στα μυριάδες νομικά πρόσωπα κάθε λογής και μορφής που εξακολουθούν να υπάρχουν και ν’ απομυζούν σαν τα τσιμπούρια τον κρατικό προϋπολογισμό.

Πανεπιστημιακοί, συνταξιούχοι δικαστικοί και στρατιωτικοί, συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί και δικηγόροι ή μηχανικοί, ιδιωτικοί υπάλληλοι, κάθε λογής και ιδιότητας φυσικά πρόσωπα τοποθετούνται και τακτοποιούνται με το αζημίωτο σε θέσεις φορέων που με τον έναν ή τον άλλο  τρόπο εξαρτώνται από το δημόσιο και μεταπηδούν από  το ένα πόστο στο άλλο ανάλογα με την κυβέρνηση και τον αρμόδιο υπουργό.

Το «κράτος-λάφυρο», η βαριά κι ασήκωτη κληρονομιά της εποχής πριν τις δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια, αντί να ξελαφρώνει εξακολουθεί να ζει και να βασιλεύει στις μέρες μας, ρίχνοντας καθημερινά κουβάδες νερό, όχι στο κεφάλι κάποιου επώνυμου χάριν του «Ice Bucket Challenge», αλλά στο μύλο της αναξιοπιστίας και της αφερεγγυότητας του πολιτικού συστήματος.

Το κράτος που αλλάζει, που κλείνει και συγχωνεύει οργανισμούς, που απολύει, που θέτει σε διαθεσιμότητα, που αναδιοργανώνεται, που…, που…, εξακολουθεί να επιλέγει τις διοικήσεις και τα πρόσωπα από την ίδια «δεξαμενή», από τους ίδιους πελατειακούς «φίλους», αδιαφορώντας προκλητικά, αν υπάρχουν άξιοι νέοι επιστήμονες, έμπειροι managers, που με τις αμοιβές και τις αποζημιώσεις που προβλέπονται –ακόμα και τώρα μέσα στην οικονομική κρίση– θα μπορούσαν να επιλεγούν με διαγωνισμό ανάλογα με τη θέση και να ξεφύγουν από το ταμείο ανεργίας, την υποααπασχόληση ή τον ξεριζωμό.

Είναι άραγε αναντικατάστατοι και δυσαναπλήρωτοι για τις δημόσιες θέσεις τόσοι υπερήλικες συνταξιούχοι, ώστε είναι αδύνατον άλλοι νεότεροι, με φρέσκες γνώσεις και σύγχρονες αντιλήψεις και ιδέες για το αντικείμενο, να τοποθετηθούν και να καλύψουν τις κρατικές ανάγκες σε επιτροπές και διοικητικά συμβούλια;

Είναι δίκαιο, κάποιοι να συμπληρώνουν με χίλια δυο επιδόματα κι αποζημιώσεις από συμβούλια κι επιτροπές την ούτως ή άλλως παχυλή –ακόμα και με τα δεδομένα της εποχής– σύνταξή τους, όταν χιλιάδες άλλοι εξίσου ή και περισσότερο κατάλληλοι, με προσόντα, δεν έχουν κάν έναν μισθό για να συντηρηθούν;

Οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις, για να πείθουν και να κερδίζουν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας και των πολιτών, ξεκινούν από τα αυτονόητα, τα απλά, αυτά που σηματοδοτούν ταυτόχρονα, ότι υπάρχει η βούληση για αλλαγές κι ανατροπές, αυτά που δημιουργούν τη βάσιμη ελπίδα ότι, επιτέλους, οι σκοπιμότητες κι οι βολικές λύσεις, οι πρακτικές του παρελθόντος περνάνε σιγά – σιγά όντως στο παρελθόν.

Σε αντίθετη περίπτωση, η ανακύκλωση της ιδιοκτησιακής λογικής για το κράτος, η εξακολούθηση της πεπατημένης και του ρουσφετιού, εμποδίζει την ανάπτυξη αισθήματος εμπιστοσύνης και δικαιοσύνης μεταξύ κυβέρνησης και πολιτών.

Ταυτόχρονα, υπονομεύεται στην πράξη η επιχειρούμενη καλλιέργεια κλίματος αισιοδοξίας για τις δυνατότητες και την προοπτική υπέρβασης της κρίσης, ματαιώνεται η απαραίτητη δημιουργική συλλογική προσπάθεια και διαιωνίζεται η απογοήτευση, η οργή και η ανασφάλεια της κοινωνίας, που οδηγεί τελικά στην συλλήβδην απόρριψη της πολιτικής από τους πολίτες, με όποιες δυσάρεστες συνέπειες εξαιτίας αυτού προκαλούνται.

Σχόλια

  1. Πως να αλλάξουν τακτικές και συνήθειες χρόνων; Πιστέψαμε πως η κρίση θα αλλάξει νοοτροπίες; Ουχί, οι ίδιοι άνθρωποι, τους ίδιους τρόπους θα εξακολουθήσουν... δυστυχώς! Γι΄ αυτό και η κρίση, δεν είναι πρωτίστως οικονομική, μα ηθική! Απελπισία Ευάγγελε... Κατά τ΄άλλα, καλό Φθινόπωρο θα σου ευχηθώ :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλό φθινόπωρο και για σένα, Ειρήνη!!

      Καλή δύναμη και κουράγιο και προπαντός ψυχραιμία! Για όλα και για όλους!

      Διαγραφή
  2. καλησπέρα καλό φθινώπορο


    η κρίση έρχεται και φεύγει...

    και αν δεν φύγει ΘΑ ΕΛΘΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ... κοντός ψαλμός....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γειά σου! Καλό φθινόπωρο επίσης, με δημιουργική διάθεση και πολύ δύναμη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλώς όρισες!

    Καλή δύναμη, υπομονή και ψυχραιμία!

    Ελπίζω να επικοινωνούμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Άσχετα από όλα αυτά. Ας είμαστε ρεαλιστές έτσι όπως είναι το σύστημα και η κατάσταση ο άνθρωπος αναγκάζεται να κάνει μια δουλειά έστω και με μέσο, είναι θέμα επιβίωσης και μόνο. Αυτό που προσωπικά με «ενοχλεί» είναι να μην κοιτάει κανείς παραπέρα...πέρα από το βόλεμα...που κάποιες φορές μπορεί να είναι αναπόφευκτο. Αλλά δυστυχώς πολλοί άνθρωπο «δένουν τον γάιδαρό τους. Τελικά η προκοπή είναι συνδυασμός πραγμάτων και η ανθρωπότητα, από τα άτομα στο σύνολο, εξελίσσεται ούτως ή άλλως με αργά βήματα. Να σαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια δουλειά, ναι, αυτό άλλωστε είναι και θεμιτό αλλά και το ζητούμενο για χιλιάδες ανθρώπους στις μέρες μας. Διπλοθεσίτες και τριπλοαμειβόμενοι είναι το θέμα, όταν μάλιστα κι οι απολαβές από άλλες πηγές (συντάξεις π.χ.) δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητες.

      Να ΄σαι και συ καλά.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…