Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άνθρακες ο θησαυρός.


Ενόσω η Αμφίπολη μας κρατά αμφίπολους (=απασχολημένους) και καθηλωμένους εν αναμονή των νέων ευρημάτων της αρχαιολογικής σκαπάνης, στο πολιτικό πεδίο άρχισαν να διαφαίνονται τα δίπολα μεταξύ των οποίων θα κινηθεί ενόψει της εκλογής προέδρου η αντιπαράθεση κυβέρνησης κι αντιπολίτευσης, ευθύνη – ανευθυνότητα, σταθερότητα – αστάθεια κ.ο.κ.

Όσα εντυπωσιακά και σημαντικά έρχονται στο φως μετά από τόσους αιώνες στο πλαίσιο της αρχαιολογικής έρευνας, τόσα, στον αντίποδα, πεζά και κοινότυπα βλέπουν καθημερινά το φως της δημοσιότητας σε επίπεδο πολιτικού λόγου κι αντιπαράθεσης.

Οι μεν της κυβέρνησης ενδεδυμένοι τη λεοντή της αταλάντευτης –που λέει ο λόγος– τήρησης των δανειακών συμβάσεων, οι δε της αξιωματικής κλπ. αντιπολίτευσης περιβεβλημένοι –ομοίως αταλάντευτα και ομοίως που λέει ο λόγος– τα λάβαρα και τα διαδήματα του πανευρωπαϊκού αντιμνημονιακού αγώνα και του ηθικού πλεονεκτήματος. Οι μεν να διατηρήσουν παντοιοτρόπως την εξουσία στο όνομα της διάσωσης της πατρίδας και του λαού, οι δε να κατακτήσουν παντοιοτρόπως την εξουσία στο όνομα της διάσωσης της πατρίδας και του λαού. Οι λέξεις κι οι έννοιες, όπως οι σκοποί κι οι προθέσεις έχουν χάσει απολύτως το νόημά τους.

Όσο εξακολουθεί η οικονομική στενότητα κι ο αποκλεισμός της χώρας απ’ τις αγορές, τόσο η ρητορεία κι ο βερμπαλισμός σπάνε ταμεία κι εκτοξεύονται από limit  up σε limit up τηλεθέασης. Όσο η κοινωνία βασανίζεται από επιλογές εκ των ενόντων «τρώγοντας από τις σάρκες της» για να επιβιώσει, τόσο οι αντιθέσεις στο πολιτικό σύστημα εστιάζονται με έμφαση στα δήθεν και τα επιφαινόμενα. Όσο το πρόταγμα περιορίζεται στενά στην με κάθε τρόπο προστασία των στενά εννοούμενων συμφερόντων κομμάτων, προσώπων και συμπλεκόμενων αλληλεξαρτώμενων, τόσο γεγονότα όπως τα ευρήματα της Αμφίπολης ή η εκλογή προέδρου, αναγορεύονται σε ρυθμιστές και στρατηλάτες της κοινωνικής ανάτασης και διάσωσης.

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες, με τις κοντόφθαλμες λογικές να κυριαρχούν στα κομματικά επιτελεία και με τις απροσχημάτιστες μεθοδεύσεις να επικρατούν στην πολιτική συμπεριφορά, οτιδήποτε κι αν συμβεί, όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα των ερευνών στην Αμφίπολη ή της ψηφοφορίας για τον πρόεδρο, μικρή θα έχει σημασία. Για τους πολλούς αυτής της χώρας η δυσάρεστη διαπίστωση για την προοπτική εξόδου από την κρίση και το μέλλον της στην Ευρώπη και τον κόσμο, θα μπορούσαν να περιγράφονται μόνο με τρεις λέξεις: «άνθρακες ο θησαυρός».

Photo: Deviantart

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …