Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ζηλεύω τον Μητσοτάκη.


Ο Θεός να με συγχωρέσει, αλλά κάθε φορά που βλέπω τον Κωσταντίνο Μητσοτάκη στην τηλεόραση ζηλεύω. Μην πάει ο νους πως η ζήλια μου έχει να κάνει με την ηλικία του ή στην άριστη διαύγεια του πνεύματός του. Δεν έχει η ζήλια προσωπικά στοιχεία, θα έλεγα, δεν τον αφορά υπό μία έννοια ως άνθρωπο. Μάλλον ως πολιτική προσωπικότητα, ως πολιτικός διεγείρει το θυμικό μου και προκαλεί το συναίσθημα της ζήλιας. Και πάλι όμως, μην σπεύσετε να με κατατάξετε στους θαυμαστές της πολιτικής του, στους ψηφοφόρους του ή στους Κρήτες υποστηρικτές του. Δεν είμαι κάν Χανιώτης. Γαραζανές είναι οι ρίζες μου.
Δεν θα σας κουράσω περισσότερο. Η ζήλια μου δεν είναι προσωπική, αλλά σχετίζεται με το γεγονός, ότι ο πολιτικός αυτός, με την πασίγνωστη και τόσο αμφιλεγόμενη από πολλούς πολιτική διαδρομή, είναι εδώ και πολλά χρόνια, από το 1994 αν θυμάμαι καλά, από τότε δηλαδή, που πολλοί σημερινοί ψηφοφόροι κι ενασχολούμενοι με την πολιτική δεν ήταν κάν γεννημένοι, είναι επίτιμος αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας.
Τίμησε και τιμά το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, που τον τίμησε, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις και τις εσωκομματικές αντιδράσεις, αλλά τίμησε με συνέπεια και το φιλελεύθερο χώρο. ‘Εγινε πρωθυπουργός κι έπεσε άδοξα χάνοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία με ευθύνη και πρωτοβουλία ενός πρωτοκλασάτου τότε στελέχους της παράταξής του, του σημερινού πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά.
Δεν ιστοριογραφώ. Το ΠΑΣΟΚ κυβέρνησε τα 20 από τα 36 χρόνια της μεταπολίτευσης –αν υποθέσουμε ότι αυτή «έκλεισε» το 2010 με το πρώτο μνημόνιο, αλλά πού είναι οι πρωθυπουργοί του; Πού είναι οι πολιτικοί άνδρες που ηγήθηκαν των πολιτικών επιλογών και της τύχης της χώρας επί τόσα χρόνια; Στα σπίτια τους. Λοιδορούμενοι, συκοφαντούμενοι, ανυπεράσπιστοι απ’ τον κομματικό χώρο που υπηρέτησαν. Ακόμα κι ο Ανδρέας Παπανδρέου, το σύμβολο κι ο στυλοβάτης ιδρυτής του, ο πολιτικός χάρη στον οποίο αναδείχτηκαν τόσοι και τόσοι πολιτικοί, έχει αφεθεί, μαζί κι όλη του η οικογένεια, ανυπεράσπιστος στις ρυπαρές πέννες και τα στόματα του κάθε τυχάρπαστου τυχοδιώκτη και καιροσκόπου.
Γι’ αυτό ζηλεύω τον Κωσταντίνο Μητσοτάκη.
Μήπως όμως η Νέα Δημοκρατία επιφύλαξε διαφορετική μεταχείριση στους εκλιπόντες που υπηρέτησαν το κόμμα τους και τη χώρα από τη θέση του πρωθυπουργού, τον Κωσταντίνο Καραμανλή και τον Γεώργιο Ράλλη; ‘Οχι, χαίρουν διαχρονικά τιμών κι εκτίμησης, ο δε πρώτος εξ αυτών, περιττεύει ν’ αναφερθεί, σε πόσο περίοπτη και λαμπρή θέση βρίσκεται, όχι μόνο από τον στενά εννοούμενο παραταξιακό του χώρο. Ο Κώστας Καραμανλής αποτελεί ίσως την πειστικότερη επιβεβαίωση για του λόγου το αληθές. Η πρωθυπουργική του διαδρομή κι οι συνέπειές της είναι πασίγνωστη ανά το Πανελλήνιο, αλλά μην τολμήσεις να του αγγίξεις τρίχα –που λέει ο λόγος– σ’ έφαγαν οι Νεοδημοκράτες.
Λες κι έχει κατάρα αυτός ο χώρος, ο χώρος που ορίζεται από το κέντρο και προς τ’ αριστερά του πολιτικού φάσματος, και δε μπορεί να στεριώσει ενωμένος διαχρονικά. Αδυνατεί ν’ αντισταθεί στις φυγόκεντρες δυνάμεις που αναπτύσσονται στο πέρασμα του χρόνου. Αδυνατεί να διαμορφώσει ένα σταθερά συνεκτικό πλαίσιο πολιτικής έκφρασης. Αδυνατεί να τιθασεύσει τις φιλοδοξίες, τους εγωισμούς, τις ομαδοποιήσεις και τις έριδες. Δεν έχει ξεκάθαρη παραταξιακή συνείδηση, ταυτότητα. Δες το και ιστορικά. Μόνο κάτω από ισχυρές προσωπικότητες και σε ιδιαίτερα κρίσιμες συγκυρίες για τη χώρα, ο χώρος αυτός βρέθηκε ενωμένος και ισχυρός στη διακυβέρνησή της.
Σε αντιδιαστολή, ο συντηρητικός χώρος, παρά τις κατά καιρούς έριδες, αντιπαλότητες ή και «προδοσίες» ακόμα, βρίσκει τον τρόπο, έχει στο DNA του τ’ αντανακλαστικά της αυτοσυντήρησης και τ’ αντιμετωπίζει, άλλοτε εύκολα κι άλλοτε πιο δύσκολα, αποφεύγοντας όμως πάντα να εκθέσει και να αφήσει ανυπεράσπιστους τους ανθρώπους που την υπηρέτησαν. Η παρούσα συγκυρία είναι μια ακόμα απόδειξη, ο χώρος αυτός παρά το γεγονός ότι συρρικνώθηκε εκλογικά το 2009 στο ιστορικά χαμηλό της, σήμερα αποτελεί πόλο πολιτικής σταθερότητας και συγκυβερνά τη χώρα έχοντας ως ηγέτη εκείνον τον πολιτικό που –όπως προαναφέρθηκε– έχει προκαλέσει μιαν από τις βαθύτερες πληγές της.
Το ΠΑΣΟΚ απ’ την άλλη, που εξέφρασε το «αντίπαλο δέος» και τον ευρύ κεντρώο χώρο της μεταπολίτευσης, συγκυβερνά μεν, αλλά χειμάζεται και μαραζώνει διχασμένο και ταλανίζεται από τη σχεδόν καθημερινή διαμάχη μεταξύ νυν και πρώην αρχηγών του, με πρώην πρωθυπουργούς να εγκαλούν τους διαδόχους τους, με συρρικνωμένη δραματικά εκλογική βάση, με τη σκιά των πολιτικών της λιτότητας και των μνημονίων να το καταδιώκουν από μετάλλαξη σε μετάλλαξη. Με τα στελέχη του σκορπισμένα στους πέντε ανέμους των κοινοβουλευτικών εδράνων και τους ψηφοφόρους του σε χίλια κομμάτια μη ξέροντας ποιον ν’ αφήσουν και με ποιον να πάνε. ‘Ολοι προδομένοι, μόνοι κι έρημοι.
Είδα και ζήλεψα, λοιπόν, τον Κωσταντίνο Μητσοτάκη, αλλά τον θαύμασα ταυτόχρονα καθώς μιλούσε για τον κίνδυνο του λαϊκισμού και μου ήρθαν στο μυαλό αυτές οι σκόρπιες σκέψεις. Δεν ξέρω τι θα γίνει με το Βενιζέλο, τελικά, και με τον Παπανδρέου, δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει με τα σχήματα που πάνε να δημιουργηθούν στο χώρο, δεν ξέρω τίποτε. ‘Η μάλλον κάτι ξέρω.
Ξέρω ότι δεν θα ‘θελα να ξαναζηλέψω βλέποντας τον οποιονδήποτε πολιτικό άλλου χώρου. Ξέρω ότι θέλω να αισθανθώ τη σιγουριά και την ασφάλεια, ότι ο χώρος του κέντρου που εξέφρασε κι εξέθρεψε τόσες ελπίδες και προσδοκίες για τον λαό, μπορεί να ωριμάσει πολιτικά κι εξοβελίζοντας την ευκολία και τον κίνδυνο του λαϊκισμού, θα πλησιάσει και θα σταθεί και πάλι με τις προοδευτικές του πολιτικές προτάσεις και τις ελπιδοφόρες του απόψεις δίπλα σ’ όλους εκείνους που επί χρόνια στηριζόταν. Στους ανθρώπους. Κόντρα στον καιρό και την Ιστορία.
Τότε, ξέρω, η επιβίωση δεν θάναι πάνω στο κουτσό τούτης της εξουσίας το δεκανίκι, αλλά στεριωμένη περήφανα πάνω στην ψήφο και την εμπιστοσύνη του λαού που θα ενώνει.

Photo: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Σχόλια

  1. Kαλησπέρα αγαπητέ μου.
    Δεν έχεις άδικο στα όσα γράφεις.
    Όμως ο πολιτικός χώρος της Ελλάδας, ιδίως όπως έχει διαμορφωθεί τελευταία,
    δεν αξίζει να ασχολείται κανείς μ΄αυτόν και μ΄αυτούς που τον στελεχώνουν.
    Νάσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δυστυχώς ο πολιτικός λόγος έχει εκπέσει, αλλά κι η πολιτική γενικότερα σε ανυποληψία. Είναι απαραίτητο όμως να μην αφήσουμε τα πράγματα στην τύχη τους, αλλά παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια, να προσπαθήσουμε να τ' αλλάξουμε προς το καλύτερο όσο το δυνατόν συντομότερα.

      Να είσαι καλά.

      Διαγραφή
  2. Με τον τρόπο που αναλύεις το θέμα θα με κάνεις να δω με άλλο μάτι μέχρι και τον ……Μητσοτάκη.χα,χα,χα,χα
    Ευάγγελε η ικανότητα σου να λες τα πράγματα όπως ακριβώς είναι χωρίς υπονοούμενα και περιττές περικοκλάδες με εντυπωσιάζει.
    Πάντα ψάχνω κάτι που θα με βρει αντίθετη με την τοποθέτηση σου(ανάλυση σου) και δεν το βρίσκω όσο και αν ψάχνω .
    Ευάγγελε όλα θα πάνε καλά(έτσι θέλω να πιστεύω)
    Καλό σου βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. xristin, πολύ με χαροποιεί που ξαναβρισκόμαστε (έστω και μέσω... Μητσοτάκη!)

      Η διαφορετική άποψη όταν διατυπώνεται με τον κατάλληλο τρόπο δημιουργεί τις προϋποθέσεις μιας αποτελεσματικής επικοινωνίας. Βοηθάει να διακρίνουμε τα λάθη μας και να βελτιωνόμαστε.

      Να είσαι καλά και να ξέρεις πως είσαι πάντα καλοδεχούμενη! Καλό μήνα!

      Διαγραφή
  3. Με τρόμαξες με τον τίτλο!
    Νόμιζα ότι ζηλεύεις την ιδιότητα που του'χουν προσάψει όλα αυτά τα χρόνια :)
    αλλά όπως το θέτεις ναι τουλάχιστον απολαμβάνει δικαίως τις τιμές
    και τις δόξες του κόμματος.
    Όσοι πέρασαν μετά απ'αυτόν τα'καναν μούσκεμα (βλέπε Κ.Καραμανλή)
    Οπως κατάντησε όμως ο πολιτικός χώρος
    δεν αξίζει ούτε καν ν' ασχολούμαστε γιαυτόν!
    Πλήρης αδιαφορία για την πολιτική όπως την έκαναν!

    Φιλιά φθινοπωρινά πλέον!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 'Εχουμε ένα χρέος, αν θέλεις, zoyzoy μου, να μην αφήσουμε ως νοήμονες πολίτες την πολιτική να γίνει υπόθεση μόνο των ακραίων και φανατικών, επειδή κάποιοι πολιτικοί δεν στάθηκαν ή δεν στέκονται στο ύψος των περιστάσεων.

      Καθένας με το ενδιαφέρον και τον λόγο του, όπως μπορεί και νομίζει καλύτερα, ας προσπαθήσει για κάτι καλύτερο.

      Συμπάθα με για το συμβουλευτικό ύφος, αλλά ξέρω ότι ούτε στα θολά ψαρεύεις, ούτε μασάς τα λόγια σου!

      Σ.Σ. Το καλοκαίρι βρέθηκα στην πανέμορφη Σύρο και σε μελετήσαμε πολλές φορές!

      Φθινοπωριν, λοιπόν, με πολύ χαρά!

      Διαγραφή
  4. Ελπίζω η επίσκεψη στο νησί μου να σε δικαίωσε!
    Την επόμενη φορά που θα'ρθετε εύχομαι να συναντηθούμε!
    Φέτος ήμουν με το ένα πόδι στο νησί τ'αλλο στη Σαλαμίνα.

    Καλό μήνα να'χουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι εντυπώσεις είναι οι καλύτερες! Πανέμορφη! Νοικοκυρεμένη και πεντακάθαρη.

      Την επόμενη φορά θα το επιδιώξω!...

      Καλά να περνάς!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …