Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Δημοκρατική παράταξη, δαίμονες και ζόμπι.


Το έχετε πάρει είδηση πού οδηγούνται τα πράγματα, πού οδηγούμαστε; Ναι, σε σας μιλάω που κοιτάτε δεξιά κι αριστερά σαν παραζαλισμένα κοτόπουλα και δεν ξέρετε προς τα πού να πάτε. Με τόσα κεντροαριστερά σχήματα και σχηματισμούς, κόμματα κι αποκόμματα, θα μου πεις, τι άλλο θα μπορούσε άραγε να συμβεί;

Σαν τους εγκλωβισμένους του χρηματιστήριου μας βλέπω, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Μπρος Ν.Δ. και πίσω ΣΥΡΙΖΑ. Από τις πληθωρικές εποχές με τα σαράντα και βάλε στις άγονες των μονοψήφιων είναι δύσκολη η προσαρμογή, μεγάλη η πίεση. Αυτή είναι όμως προς το παρόν η πραγματικότητα και μ’ αυτήν θα πρέπει και να συμβιβαστούμε και να συμπορευτούμε. Σοσιαλισμός δεν γίνεται δίχως λεφτά και με το ατέλειωτο κράτος σε αποδρομή. Κοινωνική πολιτική με δάνεια κι επιδοματική πολιτική με δανεικά ευρώ δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξει  –και δεν πρέπει να ξαναϋπάρξει.

Χρειάζεται περίσκεψη κι υπομονή. Τα κόμματα δεν δημιουργούνται εκβιαστικά, ούτε –πολύ περισσότερο– προκύπτουν από απλές συναθροίσεις προσώπων ή έστω «προσωπικοτήτων» ή κι αν ακόμα τύχει, είναι εφήμερο και συγκυριακό. Το σπουδαιότερο, δεν σχηματίζονται για να εκφράσουν σαν «σημαίες ευκαιρίας»– ένα τμήμα του εκλογικού σώματος και των πολιτών, που ενδεχομένως αισθάνεται ότι δεν εκπροσωπείται.

Το ζητούμενο για την κεντροαριστερά –κι αυτό δεν είναι νέο, ούτε διεκδικούμε την πατέντα– είναι η διατύπωση ενός στοιχειωδώς πειστικού πλαισίου, το οποίο θα θέτει προτεραιότητες και στόχους διατηρώντας ταυτόχρονα και την ανθρωποκεντρική-κοινωνική του θεώρηση και προσανατολισμό. Ένα πλαίσιο, που, εκτιμώντας τα δεδομένα, θα μπορεί να λειτουργήσει συνεκτικά κι ελκυστικά για τους πολίτες εκείνους που σήμερα ασφυκτιούν ανάμεσα στις στυγνά μονομερείς κι επώδυνες κυβερνητικές αποφάσεις και στις ανερμάτιστες εξαγγελίες κι επιπόλαιες επιλογές της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Όσο εύκολο είναι να το περιγράψεις, τόσο δύσκολο είναι να πείσεις ότι μπορείς και να το εφαρμόσεις. Είναι, όντως. Ξεφεύγοντας όμως από τη λογική της διαχείρισης και της παρακολούθησης των ρυθμών της πεπατημένης, αμέσως μπορείς να διακρίνεις ένα πρόσφορο πεδίο, ένα τεράστιο πεδίο ευρυχωρίας κινήσεων κι άνεσης επιλογών. «Να διακρίνεις», μεγάλη κουβέντα.

Ναι, μεγάλη. Με την απότομη κατάρρευση της κυρίαρχης αντίληψης, ότι η ζωή εντός ΟΝΕ και Ευρωζώνης θα κυλά προς την ευημερία ανέφελα κι ανέμελα, δίχως υποχρεώσεις και δεσμεύσεις, με χαμηλά επιτόκια δανεισμού κι ανεξέλεγκτη κατανάλωση, όλες οι στρεβλώσεις, οι αδυναμίες κι οι παθολογίες της «Ελληνικής περίπτωσης» όχι μόνο ήρθαν στο προσκήνιο, αλλά καταγράφηκαν κι αναλύθηκαν σ' όλες τους τις πτυχές και τις εκφάνσεις. Τα κοινά «εν οίκω» μυστικά, βρέθηκαν αυτοστιγμεί «εν δήμω»Δεν έμεινε τίποτε στο σκοτάδι, ήρθαν όλα στο φως κι η χώρα «στα μανταλάκια». «Όλα;» όχι ακριβώς, η περίοδος 2004 - 2009 λάθρα «ξεχάστηκε» κι επιμελώς σκεπάστηκε από ένα πέπλο σιωπής.

Αντί, λοιπόν, να στοχοποιηθούν η χρόνια κακοδαιμονία κι η πολύχρονη κακοδιαχείριση που δημιούργησαν το πρόβλημα, με την υπογραφή του μνημονίου, άνοιξε λες το «Κουτί της Πανδώρας» και ξεπετάχτηκαν όλα τα δαιμόνια που κινούνται έκτοτε ανεξέλεγκτα, ενώ εκείνοι που κρύβονται δεξιά κι αριστερά είναι αυτοί που βρέθηκαν την κρίσιμη εκείνη περίοδο στη διακυβέρνηση της χώρας απροετοίμαστοι, μοιραίοι. Ο κορμός της δημοκρατικής παράταξης, του κεντρώου, προοδευτικού, εκσυγχρονιστικού –όπως θες αποκαλεσέ το– το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα εξουσίας, δαιμονοποιήθηκε και ξέπεσε στα αζήτητα της Ιστορίας.

Θα μου πεις «τι μας γράφεις τώρα, τα ίδια και τα ίδια». Χωρίς μια βασική συνιστώσα οργανωμένης κομματικής αναφοράς, το όποιο εγχείρημα της κεντροαριστεράς είναι αίολο και καταδικασμένο. Παρθενογενέσεις την εποχή που η κοινωνία θέλει ασφάλεια και σιγουριά μόνο στα βιβλία πολιτικής επιστημονικής φαντασίας μπορεί να υπάρχουν. Γι’ αυτό τα γράφω.

Όσοι αυτοπροσδιορίζονται και συνωστίζονται στον πολιτικό χώρο μεταξύ Ν.Δ. και ΣΥΡΙΖΑ αναζητώντας την εκπροσώπησή του, οφείλουν να το λάβουν σοβαρά υπόψη τους. Από τώρα. Η δυναμική κι η προοπτική για τη δημιουργία ενός αξιόπιστου και ελπιδοφόρου ισχυρού κομματικού σχηματισμού, μόνο αν έχει βάση και μόνο μέσα από τη συνεννόηση και τη συνεργασία πάνω σε μια κοινή πλατφόρμα προτεραιοτήτων μπορεί να δημιουργηθεί.

Κομμάτια –και κόμματα– και θρύψαλα που θα φτάσουν «χύμα» ή με Δονκιχωτικούς οραματισμούς ως τις επόμενες εκλογές θα εξαερωθούν. Κάτι ξέρει ο σύντροφος Κουβέλης κι οι περί αυτόν. Ίσως μοιράζεται το ίδιο κοινό μυστικό με την κυρία Τζάγκρη. Η πόλωση θα είναι απόλυτη. Ούτε ποτάμια, ούτε Σηκουάνες κι Ολάντ –εδώ να δούμε πώς ο ίδιος θα διασωθεί– ούτε σούξου-μούξου προσωπικότητες, ανελ και δράσεις κι αξίες κ.ο.κ.

Με τα μέχρι τώρα δεδομένα, η απάντηση στο ερώτημα για το προς τα πού θα κινηθούν οι εξελίξεις μετά τις επόμενες εκλογές, δεν κρίνεται από το αν θα είναι πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ ή η Ν.Δ., αλλά ποιο θα είναι το τρίτο. Ποιο κόμμα θ’ αποτελέσει τον ισχυρό καταλύτη και το αξιόπιστο βαρόμετρο, αλλά ταυτόχρονα και τον εγγυητή της σταθερότητας και της ανεμπόδιστης συνέχειας της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας. Ποιο θα είναι το κόμμα που με τη συμμετοχή του θα γύρει τη ζυγαριά των πολιτικών επιλογών προς τον ορθολογισμό, τη νηφαλιότητα, το μέτρο, το κέντρο. Ποιο κόμμα θα είναι σε θέση να δώσει με τις ψήφους του τη νομιμοποίηση και την πλειοψηφία κι ενδεχομένως και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ποιο θα είναι εκείνο που θα επηρεάσει δημιουργικά τις αναθεωρητικές του Συντάγματος διαδικασίες. Μήπως εκείνο που δημοσκοπικά φιγουράρει στην τρίτη θέση σήμερα;

Όπως και να ‘χει, τα πράγματα φαίνεται έστω και δύσκολα να παίρνουν έναν δρόμο. Για πρώτη φορά αυτό που επιχειρείται να γίνει με τη δημοκρατική παράταξη μπορεί να έχει προοπτική, πρέπει να έχει προοπτική, χρειάζεται όμως δουλειά ουσίας, σε βάθος, οργανωμένα, με ταχύτητα και προσοχή. Απαιτεί επαφές, συγκλίσεις, συνεργασίες, επικοινωνία, ειλικρίνεια και θέληση. Ευθύνη. Ούτε μεσσιανισμοί, ούτε ηττοπάθειες. Αλήθεια και διαφάνεια. Δύσκολος συνδυασμός, τι είναι όμως πια εύκολο με την πολιτική στην εποχή μας;

Αγγελικά πλασμένοι κόσμοι ίσως υπάρχουν στις διακηρύξεις και τις επικοινωνιακές συναντήσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης ή στις προσευχές και τις εικονικές εξομολογήσεις του πρωθυπουργού. Τους «δαίμονες» της καθημερινότητας όμως για τη χώρα και τον λαό, ούτε τα ευχολόγια, ούτε οι παρακλήσεις θα τους ξορκίσουν και θα τους εξαφανίσουν, αλλά η σκληρή προσπάθεια κι οι ξεκάθαρες κουβέντες και λύσεις. Η συστράτευση όσων εκδηλώνουν το ενδιαφέρον τους για το λαό και τα προβλήματά του εμπράκτως, πέρα και πάνω από φιλοδοξίες κι επιδιώξεις, με αίσθημα ευθύνης και μετριοπάθεια, κι όχι μόνο στα παχιά λόγια, στα διεθνή τα φόρα και τις φιλικές μαζώξεις.

Δεν θα διδάξουμε ούτε πολιτική επιστήμη, ούτε πολιτικό ήθος και συμπεριφορά, αλλά εκτός από το «φαίνεσθαι» υπάρχει και το «είναι». Γι’ αυτό το «είναι» προβληματίζονται οι –προς το παρόν– «εγκλωβισμένοι» της κεντροαριστεράς, γιατί η πολιτική ζωή δίχως το στοχασμό, τη φαντασία και τη δημιουργικότητα του κέντρου δεν είναι «αποκεντρωμένη», αλλά κυριολεκτικά «απονεκρωμένη».

Η πρόκληση της συγκυρίας είναι προφανής. Μένει ν’ αποδείξουν οι ηγεμονεύοντες του χώρου, ότι εξακολουθούν όντως να είναι ζωντανές πολιτικές δυνάμεις κι όχι αδίσταχτα κομματικά «ζόμπι» ή φιλάρεσκα απολιθώματα της πολιτικής. (Ότι ενδιαφέρονται πρωτίστως για την πολιτική τους επιβίωση ούτως ή άλλως το γνωρίζουμε).

Σχόλια

  1. Η τελευταία παράγραφος, πραγματικά μ' έκανε ν' "ανατριχιάσω" καλέ μου Ευάγγελε.
    Σαν τα ζόμπι όντως είναι όλοι τους, μηδενός δυστυχώς εξαιρουμένου...

    Προσωπικά με τις συνθήκες αυτές, θα σκεφτώ πολύ εάν θα μπω στην διαδικασία να ρίξω ψήφο.
    Θα ήταν προτιμότερο να πάμε κατευθείαν σε μια εκλογή μόνον για Ευρωβουλή, κι εδώ να μην υπήρχε κανείς!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχει περισσέψει η οργή κι η απογοήτευση. Πηνελόπη, αν αποστασιοποιηθούμε από όλα, εγώ ανατριχιάζω στη σκέψη ποιοι -γιατί κάποιοι αυτό περιμένουν πώς και πώς- θα "αξιοποιήσουν" τους δημοκρατικούς θεσμούς σε βάρος της κοινωνίας και της χώρας.

      Ας μην το επιτρέψουμε παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα που υπάρχουν. Η "φυγή" θα είναι η μεγαλύτερη ήττα μας.

      Επιμονή νομίζω χρειάζεται να οπλιστούμε κι υπομονή απαραίτητα. Θα τα βρούμε τα υπόλοιπα, έχω αυτή τη βεβαιότητα.

      Σε καληνυχτίζω εγκάρδια!


      Διαγραφή
  2. Ποτέ δεν μου άρεσαν οι ιστορίες και οι ταινίες με τα "ζόμπι". Υπάρχει και ο "τρίτος δρόμος". Εγώ τον ονομάζω δρόμο της προσωπικής αξιοπρέπειας. Αυτόν ακολουθώ. Οι υπόλοιποι (κάποιοι από αυτούς νομίζουν ότι διαθέτουν το "αλάθητο"), ας κάνουν ότι τους φωτίσει ο Πάπας. Όχι άλλη μιζέρια Βαγγέλη μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτός ο δρόμος είναι ο πιο συνεπής κι ο πιο δύσκολος ταυτόχρονα, Δημήτρη μου, μακάρι να τον ακολουθούσαν όλοι.

      Ιδιαίτερα στις θολές και άγονες μέρες μας το να παραμείνει συνεπής στις αρχές σου και σταθερός στην πορεία σου είναι πρόκληση και στοίχημα μαζί.

      Να είσαι πάντα γερός και δυνατός! Σε χαιρετώ εγκάρδια!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…