Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το δυσλεκτικό μέλλον της χώρας.


Τόσο αθόρυβες πανελλήνιες είχαν χρόνια να διεξαχθούν, «ρουθούνι δεν άνοιξε». Ούτε η ΟΛΜΕ, ούτε κανένας σύλλογος Φυσικών ή ένωση φροντιστών, ούτε καμιά ομοσπονδία γονέων και κηδεμόνων χρειάστηκε να παρέμβουν για να καταγγείλουν για κάποιο πρόβλημα με τα θέματα, με τη μετάδοση, με την έναρξη κ.ο.κ. Όλα κύλησαν ομαλά, αλλά παρά ταύτα η «προσγείωση» του υπουργού παιδείας στον πρόσφατο ανασχηματισμό, ήταν από τις πλέον «ανώμαλες».
Δίχως προβλήματα κύλησαν κι οι εξετάσεις των υποψηφίων με «ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες». Μιλώντας με φίλο εκπαιδευτικό με έκπληξη άκουσα, ότι εκατόν ενενήντα επτά (197) υποψήφιοι εξετάστηκαν μόνο στο ένα από τα κέντρα που λειτουργούσε για την εξέταση των υποψηφίων αυτής της κατηγορίας. Τη «δυσλεξία» ασφαλώς και την ήξερα, αλλά όρους όπως «δυσγραφία», «δυσαριθμησία», «δυσαναγνωσία», «δυσορθογραφία», ομολογώ πως για πρώτη φορά τους άκουγα. Περιβόλι ολόκληρο από «δυσ-κάτι», που εξασφαλίζουν με μια βεβαίωση την εξέταση των παιδιών μόνο προφορικά.
Ήξερα για «ειδικές» κατηγορίες υποψηφίων στις εισαγωγικές, όπως πρωταθλητές, παιδιά Ελλήνων του εξωτερικού, Κυπρίων, καθώς και παιδιά δημοσίων υπαλλήλων που υπηρετούν στην αλλοδαπή, που περνούν με «ειδικές» εξετάσεις ή ποσοστώσεις, έμαθα, με τον τρόπο αυτό, κάτι παραπάνω και για τις ποικίλες πέραν των αυτονόητων– κατηγορίες που μπορούν να διεκδικήσουν την εισαγωγή τους λόγω μαθησιακών ιδιαιτεροτήτων. Έτσι έδωσα στον εαυτό μου και μια έμμεση εξήγηση για τα «κέντρα λόγου» που ξεφυτρώνουν στις γειτονιές σαν τα μανιτάρια. Η νεολαία μας έχει αρχίσει ως φαίνεται να παρουσιάζει σημαντικά μαθησιακά προβλήματα και διαταραχές, οπότε ο κλάδος αναπτύσσεται ταχύτατα. Πιο παλιά είχα ακούσει για γονείς που χρηματοδοτούσαν συλλόγους για να κάνουν πρωταθλητισμό μέχρι τα παιδιά τους να δώσουν πανελλήνιες.
Από τη στιγμή που το κράτος κι η κοινωνία μας –προπαντός η κοινωνία μας– ανέχεται το μέλλον της να συναρτάται από τις λογής-λογής εισαγωγικές και πανελλήνιες, γιατί ο «θεσμός» αυτός να μην αποτελέσει προνομιακό πεδίο πειραματισμών, διεργασιών και λογής-λογής διευκολύνσεων –πάντα για το καλό των παιδιών– ώστε να δουν το ονοματάκι τους ένα όμορφο πρωινό μεταξύ των επιτυχόντων σε κάποια σχολής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης;
Αφού όλο το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας είναι μονοσήμαντα προσανατολισμένο, ώστε να κατευθύνει τα παιδιά μονόδρομα κι αναπόδραστα προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσω των εισαγωγικών εξετάσεων, ποιος θα ήταν τόσο αφελής να μην διεκδικήσει κάποιες εξαιρέσεις ή να μην θεσπίσει κάποιες ευνοϊκές ρυθμίσεις; Ζήτηση και προσφορά, διαχρονικός νόμος για την επίτευξη ισορροπίας στην «αγορά». Ένα διαχρονικό αλισβερίσι πάνω από την «κλίνη του Προκρούστη» των πανελληνίων εξετάσεων με θύματα πάντα τα παιδιά και φόντο την υποθήκευση του μέλλοντος της χώρας.
Οι δυνάμεις που συναρθρώνουν το σύστημα είναι τεράστιες και τα συμφέροντα θεόρατα. Μιλάμε για ανάπτυξη, χύνουμε τόνους δακρύων για τα παιδιά μας που παίρνουν πτυχία και είναι άνεργα, εξοργιζόμαστε όταν οι νέοι επιστήμονες ν’ αναγκάζονται να ξενιτευτούν για μια θέση κι ανεχόμαστε το σύστημα αυτό το πανίσχυρο να εξακολουθεί αδιατάρακτα τη δουλειά του. Δομημένος νόμο το νόμο και εγκύκλιο την εγκύκλιο αυτός ο πανίσχυρος μηχανισμός που δυναστεύει και διαφεντεύει, όχι μόνο τα παιδιά και τις οικογένειες, αλλά τη χώρα στο σύνολό της, έχει εγκλωβίσει το μέλλον και την ανάπτυξη της στα γρανάζια της πολιτικάντικης γραφειοκρατίας του.
Διαδηλώνουμε για το «δωρεάν» μιας παιδείας που δεν υπάρχει. Υπερασπιζόμαστε ένα διάτρητο, αναχρονιστικό κι αυτιστικό εκπαιδευτικό σύστημα και διεκδικούμε πρόσβαση στο άσυλο πανεπιστημίων και «ανώτατων» τεχνολογικών ιδρυμάτων που πίσω απ’ αυτό το πρώτο που καταστρατηγείται είναι η ελεύθερη λειτουργία της δημοκρατίας και της ανεμπόδιστης διακίνησης της γνώσης και των ιδεών. Υποκρινόμαστε τους υποψιασμένους, λέμε και γράφουμε επ’ ευκαιρία των εξετάσεων κάποια άρθρα και μερικές απόψεις, αλλά επί της ουσίας αφήνουμε τα πράγματα να εξελίσσονται, γιατί μέσα μας γνωρίζουμε ότι στο πεδίο αυτό τίποτε δεν πρόκειται ν’ αλλάξει.

Μιλάμε τέσσερα χρόνια τώρα για μεταρρυθμίσεις κι ανάπτυξη και με παχιές και στρογγυλές κουβέντες κι υπερβολές κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, ενώ ξέρουμε ότι αν δεν γίνουν μεγάλες αλλαγές –και μια από τις κρισιμότερες είναι στην εκπαίδευση– μόνο με δανεικά και πακέτα στήριξης θα μπορούμε να προχωράμε –όσο προχωράμε– ως κράτος και ως λαός.
Ας συνεχίσουμε, λοιπόν, να μην παίρνουμε τις αναγκαίες αποφάσεις, ας αφήνουμε να μας χαϊδεύουν τ’ αυτιά με ψεύτικες υποσχέσεις κι ας μεριμνούμε περισπούδαστα για την εισαγωγή μαθητών με προβλήματα «δυσαριθμησίας» στα πανεπιστήμια, εξασφαλίζοντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο, όχι μόνο το –ούτως ή άλλως– δυσοίωνο αύριο αναρίθμητων νέων, αλλά, προπαντός, το προδιαγεγραμμένο, με τη νοοτροπία που εξακολουθεί να υπάρχει, δυσλεκτικό μέλλον της πατρίδας μας.

Photo: Growing Spirits Blog

Σχόλια

  1. δεν τα αφήνουμε όλοι στον αυτόματο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ασφαλώς! Οι εξαιρέσεις υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τις περισσότερες φορές τον κανόνα.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…