Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 12 Μαΐου 2015

Παιδεία εν έτει 2015.


Καμιά διάθεση ή –πολύ περισσότερο– πρόθεση έχω να υποβαθμίσω την ομολογουμένως επιτυχημένη ανοιχτή συγκέντρωση της επιτροπής πρωτοβουλίας «Παιδεία 2015», με κεντρικό σύνθημα το λογοπαίγνιο «όχι μπαλτά στην παιδεία», που πραγματοποιήθηκε χτες στο Μαρούσι σαν αντίδραση στην επιχειρούμενη από την κυβέρνηση οπισθοδρόμηση της παιδείας με τo νομοσχέδιo του υπουργείου Παιδείας, που η συζήτησή του αρχίζει απόψε στη Βουλή.

«Άπαντες παρόντες», θα μπορούσε να είναι ένας δημοσιογραφικός τίτλος για να καταδειχτεί το πλήθος των συμμετασχόντων από τον εκπαιδευτικό χώρο, αλλά για να τονιστεί ιδιαίτερα η παρουσία σχεδόν όλων από τους διατελέσαντες τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια υπουργούς στον ευαίσθητο και νευραλγικό αυτόν τομέα. Και δεν ήταν μόνο αυτοί, αφού σημαντικός ήταν κι ο αριθμός των βουλευτών από τα κόμματα της αντιπολίτευσης που έκαναν αισθητή την παρουσία τους.

Ακούστηκαν πολλά εξόχως ενδιαφέροντα και κατατοπιστικά για τις επιπτώσεις που θα προκαλέσουν οι εισαγόμενες από την κυβέρνηση ρυθμίσεις στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση, για τις συνέπειες που θα ανακύψουν και την υποβάθμιση που θα επέλθει στα ΑΕΙ με την κατάργηση του «νόμου Διαμαντοπούλου». Μάλιστα, όπου γινόταν αναφορά στο συγκεκριμένο νομοθέτημα η αντίδραση από το ακροατήριο ήταν εξόχως θερμή [δεν διέκρινα, δυστυχώς, αν μεταξύ των χειροκροτητών σ’ αυτές τις αποστροφές ήταν κι ο παρευρισκόμενος κύριος Αρβανιτόπουλος]. Διατυπώθηκαν και συγκεκριμένες ιδέες και προτάσεις για το παρόν και το μέλλον του εκπαιδευτικού συστήματος και το ρόλο των εκπαιδευτικών. Όλα κύλησαν καλά.

Το πόσο «καλά» κυλούν τα εκπαιδευτικά μας θέματα επί σειρά ετών δεν χρειάζεται νομίζω να το επισημάνω εγώ. Η παιδεία κάθε τρεις και λίγο πρωταγωνιστεί –αρνητικά κατά κανόνα– στην επικαιρότητα και οι οικογένειες που έχουν παιδιά σε κάποια από τις εκπαιδευτικές βαθμίδες βιώνουν «από πρώτο χέρι» τα προβλήματα και τις παθογένειες του εκπαιδευτικού συστήματος, το ίδιο κι οι διδάσκοντες όλων των βαθμίδων κι όλων των χώρων.

Αυτή η δυσάρεστη –έως θλιβερή– κατάσταση, έδωσε κατά καιρούς ευκαιρίες για συζητήσεις και αναζητήσεις –αλλά και σκληρές αντιπαραθέσεις, βεβαίως– για συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16, για τις καταλήψεις, για την κατάργηση του ασύλου, για τα δωρεάν σχολικά βιβλία, για τα συγγράμματα κ.ο.κ. Φτάσαμε στο 2015 με τον τρόπο αυτό κι ακόμα αναζητάμε τρόπους για να επιλέγονται οι διευθυντές των σχολικών μονάδων, για την αξιολόγηση, για τις εισαγωγικές στα ΑΕΙ, για χίλια δυο πράγματα.

Να το γράψω όπως το αισθάνθηκα στη χτεσινή εκδήλωση. Έχουμε χάσει από χέρι. Και δεν εννοώ εμάς, που σαράντα χρόνια διαχειριστήκαμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τα της παιδείας –και όχι μόνο, βεβαίως-βεβαίως. Είναι χαμένα τα παιδιά κι οι γενιές που ακολουθούν και θα είναι χαμένα όσο εμείς κι όλοι όσοι ασχολούνται με τα της παιδείας και του εκπαιδευτικού συστήματος δεν βάλουν στην άκρη τις κομματικές και παραταξιακές τους ταμπέλες, καρέκλες και βολές κι ασχοληθούν ουσιαστικά για τα πραγματικά προβλήματά της.

Αν δεν μπει πρωτίστως, με ειλικρίνεια και διάθεση, η παιδεία στο επίκεντρο του πολιτικού και κοινωνικού ενδιαφέροντος και να πάνε στην πάντα τα συμφέροντα και τα νταλαβέρια, είτε δασκάλων και καθηγητάδων με τα κομματικά γραφεία, είτε πανεπιστημιακών με τις κυβερνητικές καριέρες και τις επαγγελματικές ανελίξεις, ούτε το μέλλον της παιδείας πρόκειται να ξεκαθαρίσει, ούτε το μέλλον των παιδιών μας βρίσκεται εντός των συνόρων της χώρας. Αν, με δυο λόγια, η εκπαιδευτική βιομηχανία της χώρας δεν αφοσιωθεί στο έργο της και δεν αναπροσανατολιστεί στο σκοπό της, στην παραγωγή δηλαδή εκπαιδευμένων πολιτών και κατηρτησμένων επιστημόνων, θα διαιωνίζονται οι συνελεύσεις κι οι πρωτοβουλίες σε πλατείες και στάδια, αλλά λύση στο προαιώνιο πρόβλημα της διασύνδεσης π.χ. της πανεπιστημιακής έρευνας με τις επιχειρήσεις δεν πρόκειται να υπάρξει.

Ο ανώνυμος εκπαιδευτικός κι εγώ μαζί ως πολίτης ήμασταν εκεί χτες, ήμασταν για ν’ ακούσουμε και να δούμε κατά πού μπορούν να τραβήξουν οι εξελίξεις στο χώρο της παιδείας. Ν’ αφουγκραστούμε και να καταλάβουμε, να ενημερωθούμε, ν’ αντιδράσουμε. Ούτε για το θεαθήναι πήγαμε, ούτε για δημόσιες σχέσεις.

Δεν υπονοώ μ’ αυτό, ότι όλοι αυτοί οι επώνυμοι που παραβρέθηκαν θα ήταν καλύτερα να είχαν κάτσει στα σπίτια τους, αλλά θα επιθυμούσα, προτού ξαναβγούν στην αντίσταση για το καλό της παιδείας και της χώρας, να επιχειρούσαν μια βαθιά και ειλικρινή αυτοκριτική για την κατάσταση που επικρατεί στην παιδεία σήμερα. Να συλλογιστούν, πού θα μπορούσαμε να είμαστε ως χώρα και ως κοινωνία, αν, όταν έπρεπε, συμφωνούσαν κι αποφάσιζαν κυβερνώντες κι εκπαιδευτικοί λειτουργοί, πολιτικοί και πανεπιστημιακοί, «να πέσει μπαλτάς» στις χρόνιες στρεβλώσεις και τις παθογένειες της παιδείας και το μαχαίρι στο εκπαιδευτικό σύστημα της μεταπολίτευσης «να φτάσει στο κόκαλο».

Νομίζω όμως, ότι τότε, τότε που οι συνθήκες ήταν περισσότερο ώριμες κι οι καιροί ιδιαίτερα πρόσφοροι, απασχολούσαν περισσότερο τους αρμόδιους άλλοι «μπαλτάδες» κι άλλα «κόκαλα». Είναι εύκολο ν’ αντιπαλέψουν τώρα τους σκελετούς; Το εγγύς μέλλον θα δείξει.

[Όπως και να ‘χει, απόψε το βράδυ στο Σύνταγμα, θα κρατώ, κύριε Βερέμη, στο χέρι μια μαργαρίτα].

Photo: Γιώργος Πατούλης blog

Δευτέρα 16 Ιουνίου 2014

Το δυσλεκτικό μέλλον της χώρας.


Τόσο αθόρυβες πανελλήνιες είχαν χρόνια να διεξαχθούν, «ρουθούνι δεν άνοιξε». Ούτε η ΟΛΜΕ, ούτε κανένας σύλλογος Φυσικών ή ένωση φροντιστών, ούτε καμιά ομοσπονδία γονέων και κηδεμόνων χρειάστηκε να παρέμβουν για να καταγγείλουν για κάποιο πρόβλημα με τα θέματα, με τη μετάδοση, με την έναρξη κ.ο.κ. Όλα κύλησαν ομαλά, αλλά παρά ταύτα η «προσγείωση» του υπουργού παιδείας στον πρόσφατο ανασχηματισμό, ήταν από τις πλέον «ανώμαλες».
Δίχως προβλήματα κύλησαν κι οι εξετάσεις των υποψηφίων με «ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες». Μιλώντας με φίλο εκπαιδευτικό με έκπληξη άκουσα, ότι εκατόν ενενήντα επτά (197) υποψήφιοι εξετάστηκαν μόνο στο ένα από τα κέντρα που λειτουργούσε για την εξέταση των υποψηφίων αυτής της κατηγορίας. Τη «δυσλεξία» ασφαλώς και την ήξερα, αλλά όρους όπως «δυσγραφία», «δυσαριθμησία», «δυσαναγνωσία», «δυσορθογραφία», ομολογώ πως για πρώτη φορά τους άκουγα. Περιβόλι ολόκληρο από «δυσ-κάτι», που εξασφαλίζουν με μια βεβαίωση την εξέταση των παιδιών μόνο προφορικά.
Ήξερα για «ειδικές» κατηγορίες υποψηφίων στις εισαγωγικές, όπως πρωταθλητές, παιδιά Ελλήνων του εξωτερικού, Κυπρίων, καθώς και παιδιά δημοσίων υπαλλήλων που υπηρετούν στην αλλοδαπή, που περνούν με «ειδικές» εξετάσεις ή ποσοστώσεις, έμαθα, με τον τρόπο αυτό, κάτι παραπάνω και για τις ποικίλες –πέραν των αυτονόητων– κατηγορίες που μπορούν να διεκδικήσουν την εισαγωγή τους λόγω μαθησιακών ιδιαιτεροτήτων. Έτσι έδωσα στον εαυτό μου και μια έμμεση εξήγηση για τα «κέντρα λόγου» που ξεφυτρώνουν στις γειτονιές σαν τα μανιτάρια. Η νεολαία μας έχει αρχίσει ως φαίνεται να παρουσιάζει σημαντικά μαθησιακά προβλήματα και διαταραχές, οπότε ο κλάδος αναπτύσσεται ταχύτατα. Πιο παλιά είχα ακούσει για γονείς που χρηματοδοτούσαν συλλόγους για να κάνουν πρωταθλητισμό μέχρι τα παιδιά τους να δώσουν πανελλήνιες.
Από τη στιγμή που το κράτος κι η κοινωνία μας –προπαντός η κοινωνία μας– ανέχεται το μέλλον της να συναρτάται από τις λογής-λογής εισαγωγικές και πανελλήνιες, γιατί ο «θεσμός» αυτός να μην αποτελέσει προνομιακό πεδίο πειραματισμών, διεργασιών και λογής-λογής διευκολύνσεων –πάντα για το καλό των παιδιών– ώστε να δουν το ονοματάκι τους ένα όμορφο πρωινό μεταξύ των επιτυχόντων σε κάποια σχολής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης;
Αφού όλο το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας είναι μονοσήμαντα προσανατολισμένο, ώστε να κατευθύνει τα παιδιά μονόδρομα κι αναπόδραστα προς την τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσω των εισαγωγικών εξετάσεων, ποιος θα ήταν τόσο αφελής να μην διεκδικήσει κάποιες εξαιρέσεις ή να μην θεσπίσει κάποιες ευνοϊκές ρυθμίσεις; Ζήτηση και προσφορά, διαχρονικός νόμος για την επίτευξη ισορροπίας στην «αγορά». Ένα διαχρονικό αλισβερίσι πάνω από την «κλίνη του Προκρούστη» των πανελληνίων εξετάσεων με θύματα πάντα τα παιδιά και φόντο την υποθήκευση του μέλλοντος της χώρας.
Οι δυνάμεις που συναρθρώνουν το σύστημα είναι τεράστιες και τα συμφέροντα θεόρατα. Μιλάμε για ανάπτυξη, χύνουμε τόνους δακρύων για τα παιδιά μας που παίρνουν πτυχία και είναι άνεργα, εξοργιζόμαστε όταν οι νέοι επιστήμονες ν’ αναγκάζονται να ξενιτευτούν για μια θέση κι ανεχόμαστε το σύστημα αυτό το πανίσχυρο να εξακολουθεί αδιατάρακτα τη δουλειά του. Δομημένος νόμο το νόμο και εγκύκλιο την εγκύκλιο αυτός ο πανίσχυρος μηχανισμός που δυναστεύει και διαφεντεύει, όχι μόνο τα παιδιά και τις οικογένειες, αλλά τη χώρα στο σύνολό της, έχει εγκλωβίσει το μέλλον και την ανάπτυξη της στα γρανάζια της πολιτικάντικης γραφειοκρατίας του.
Διαδηλώνουμε για το «δωρεάν» μιας παιδείας που δεν υπάρχει. Υπερασπιζόμαστε ένα διάτρητο, αναχρονιστικό κι αυτιστικό εκπαιδευτικό σύστημα και διεκδικούμε πρόσβαση στο άσυλο πανεπιστημίων και «ανώτατων» τεχνολογικών ιδρυμάτων που πίσω απ’ αυτό το πρώτο που καταστρατηγείται είναι η ελεύθερη λειτουργία της δημοκρατίας και της ανεμπόδιστης διακίνησης της γνώσης και των ιδεών. Υποκρινόμαστε τους υποψιασμένους, λέμε και γράφουμε επ’ ευκαιρία των εξετάσεων κάποια άρθρα και μερικές απόψεις, αλλά επί της ουσίας αφήνουμε τα πράγματα να εξελίσσονται, γιατί μέσα μας γνωρίζουμε ότι στο πεδίο αυτό τίποτε δεν πρόκειται ν’ αλλάξει.

Μιλάμε τέσσερα χρόνια τώρα για μεταρρυθμίσεις κι ανάπτυξη και με παχιές και στρογγυλές κουβέντες κι υπερβολές κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, ενώ ξέρουμε ότι αν δεν γίνουν μεγάλες αλλαγές –και μια από τις κρισιμότερες είναι στην εκπαίδευση– μόνο με δανεικά και πακέτα στήριξης θα μπορούμε να προχωράμε –όσο προχωράμε– ως κράτος και ως λαός.
Ας συνεχίσουμε, λοιπόν, να μην παίρνουμε τις αναγκαίες αποφάσεις, ας αφήνουμε να μας χαϊδεύουν τ’ αυτιά με ψεύτικες υποσχέσεις κι ας μεριμνούμε περισπούδαστα για την εισαγωγή μαθητών με προβλήματα «δυσαριθμησίας» στα πανεπιστήμια, εξασφαλίζοντας έτσι με τον καλύτερο τρόπο, όχι μόνο το –ούτως ή άλλως– δυσοίωνο αύριο αναρίθμητων νέων, αλλά, προπαντός, το προδιαγεγραμμένο, με τη νοοτροπία που εξακολουθεί να υπάρχει, δυσλεκτικό μέλλον της πατρίδας μας.

Photo: Growing Spirits Blog