Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Σαμαράς το πόδι του και ο Θεός το χέρι του.


Τελικά, μάλλον θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση, ότι το μέλλον κι η πορεία της Ελλάδας βρίσκεται στα χέρια ή τα πόδια ενός Σαμαρά. Είτε μας αρέσει είτε όχι, ίσως πρέπει να ρίξουμε λίγο νερό στα κρασί μας -που λέει ο λαός- να κάνουμε την καρδιά μας πέτρα -που και πάλι λέει ο ίδιος λαός- και να δούμε τι μπορούμε να κάνουμε στη συνέχεια αποδεχόμενοι προς το παρόν αυτό το δεδομένο.

Ίσως δεν μπορεί να υπάρξει χαρακτηριστικότερη περίπτωση απ' αυτήν της Ελλάδας, που ο λαός της εκεί που βρίζει και καταριέται, εκεί αποθεώνει και δοξάζει. Ο χρόνος για τη μεταστροφή των συναισθημάτων και της συμπεριφοράς μικρή δείχνει να έχει σημασία, εφόσον η μετάπτωση από τη χαρά στη λύπη κι από την οργή στην περηφάνια συντελούνται τόσο αστραπιαία και γρήγορα, που τα χρονόμετρα αδυνατούν να την παρακολουθήσουν.

Αν κάτι ακόμα θα μπορούσαμε να πάρουμε απόφαση -κι αυτό δεν είναι ούτε κάτι καινούργιο, ούτε κάτι πρωτότυπο- είναι ότι παραμερίζοντας κατ' αρχήν τις συναισθηματικές μας εξάρσεις και τις εκρήξεις του θυμικού, βάζοντας περισσότερη περίσκεψη και λογική στην καθημερινότητα και τη ζωή μας, θα μπορούσαμε να λειτουργήσουμε πιο οργανωμένα, πιο σοβαρά, πιο ομαδικά, αλλά, κυρίως, πιο αποτελεσματικά. Θα μου πεις, ότι η συμπεριφορά αυτή κι ο τρόπος πρόσληψης και διαχείρισης της πραγματικότητας, είναι σύμφυτες κι αλληλένδετες με την ιδιοσυγκρασία μας, το μεσογειακό μας ταπεραμέντο, τον «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι μου» τρόπο ζωής που έχουμε επιλέξει. Ποιος θα μπορούσε να το αμφισβητήσει;

Εκείνο όμως που θα είχε ενδιαφέρον να επισημανθεί, είναι ότι η κυριαρχία της εντύπωσης και της αντίδρασης της στιγμής, φαλκιδεύουν κι υπονομεύουν, τελικά, τις δυνατότητες και τα χαρίσματα που, ακριβώς το περιβάλλον κι οι συνθήκες που ζούμε από αιώνες σ' αυτόν τον τόπο, έχουν σμιλέψει κι έχουν ενσταλάξει στον χαρακτήρα μας. Η τόλμη, η γενναιότητα, η ανθρωπιά, η μπέσα και το φιλότιμο, αλλά κι η θέληση, το κουράγιο, η αντοχή κι η επινοητικότητα, χάνονται και ξεθωριάζουν, παραγνωρίζονται και παραγκωνίζονται, μόλις μπουν στη μέση η διχόνοια, ο ανταγωνισμός, η μιζέρια κι η γκρίνια.

Κρίσιμες συνιστώσες και παράμετροι για την πρόοδο και την ανάπτυξη των κοινωνιών, σημαντικοί παράγοντες και χαρακτηριστικά για τη συνοχή και την ενότητά τους, βασικά προαπαιτούμενα της επιτυχημένης διοίκησης και της αποτελεσματικής οργάνωσης, καταστρέφονται και συρρικνώνονται από τις ατομικές εξάρσεις και τις ιδιοτελείς συμπεριφορές. Τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα μεταστρέφονται σε μειονεκτήματα και ελλείψεις. Οι δυνατότητες γίνονται αδυναμίες κι οι επιδιώξεις ανάγκες. Δεν είναι τυχαίο, αυτό που λίγο – πολύ όλοι μας παραδεχόμαστε, πως οι Έλληνες οπουδήποτε εκτός Ελλάδος μεγαλουργούν και προκόβουν.

Δεν είναι οι άλλοι τόποι που κάνουν τη διαφορά, ούτε η ανάγκη της επιβίωσης, που δημιουργεί τις προϋποθέσεις. Είναι το ότι αλλού, στις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, οι κοινωνίες κι οι λαοί έχουν οργανωθεί κι έχουν επιλέξει να λειτουργούν με βάση κοινά αποδεκτούς κανόνες και σύμφωνα με τις κατευθύνσεις και τις πολιτικές που αποφασίζονται από εκείνους που έχουν την ευθύνη γι' αυτό. Έτσι, και περιβάλλον σταθερότητας και συνέχειας εμπεδώνεται, αλλά και συνέπεια και εμπιστοσύνη καλλιεργείται μεταξύ κυβερνώντων και κυβερνώμενων. Οι διαφορετικές απόψεις κι οι διαφωνίες δεν εμποδίζουν την κοινωνία να προχωρά και τις χώρες να αναπτύσσονται. Το αντίθετο συμβαίνει, η διαφορετική άποψη υποβοηθά και βελτιώνει, διορθώνει λάθη και αδυναμίες. Δικαιώματα κι υποχρεώσεις δεν συναρτώνται και δεν καθορίζονται από στιγμιαίες καταστάσεις ή απροσδόκητα συμβάντα, αλλά είναι παγιωμένες και σταθερές αρχές κι αξίες που λειτουργούν διαρκώς κι αδιάκοπα για το συμφέρον της κοινωνίας.

Στις μέρες μας τα δεδομένα αυτά δείχνουν ν' ανατρέπονται. Η μεταπολεμικά αδιάκοπη για τον δυτικό κόσμο ευημερία κι ανάπτυξη τίθενται υπό αίρεση κι αμφισβήτηση. Λυμένα ζητήματα και άγνωστοι προβληματισμοί στοιχειώνουν -στην κυριολεξία και σχεδόν καθημερινά πλέον- τις κοινωνίες και τις θέτουν απέναντι σε διλήμματα κι επιλογές πρωτόγνωρες και περίπλοκες. Η εργασία, η ασφάλεια, η ειρήνη, η προκοπή κι η ανεμπόδιστη κοινωνική ανέλιξη δοκιμάζονται ή κι ακυρώνονται με βιαιότητα, που παρακολουθεί το βίαιο κι αποτρόπαιο τρόπο με τον οποίο τα διεθνοποιημένα συμφέροντα επιχειρούν να επιβάλλουν τους νέους κανόνες και τις νέες συνθήκες για την παγκόσμια επέκτασή τους.

Απέναντι σ' αυτά τα νέα δεδομένα, η εμμονή στην πρόσληψη και την ερμηνεία της πραγματικότητας με τους παραδοσιακούς όρους της συναισθηματικής φόρτισης κι η αντίδραση μόνο με οργή, θυμό κι επιθετικότητα, διευκολύνει την ενδυνάμωση και απόλυτη κυριαρχία του θυμικού, του άκριτου, του αυτοκαταστροφικού. Η επιλογή αυτή επιτρέπει σε δυνάμεις που αντιστρατεύονται την κοινωνική συνοχή, την ελευθερία, την πρόοδο και τελικά τη δημοκρατία, να την υπονομεύουν και να την υποσκάπτουν, καπηλευόμενοι κι εκμεταλλευόμενοι τόσο την ανεκτικότητα και τις αντοχές της, όσο και την απογοήτευση και την απόγνωση της κοινωνίας.

Από το πόδι του Σαμαρά, λοιπόν, εκπέμφθηκε χτες βράδυ ένα πολύ ισχυρό και κρίσιμο μήνυμα. Ένα μήνυμα ελπίδας, ζωντάνιας, αισιοδοξίας. Το αποτέλεσμα μπορεί να είναι προδιαγεγραμμένο, μπορεί να είναι αβέβαιο, μπορεί να είναι ακατόρθωτο, αλλά εφόσον συνεχίζεις να το επιδιώκεις, εφόσον εξακολουθείς να το προσπαθείς και να το παλεύεις, έστω και με λάθος τρόπο ή τακτική, πάντα υπάρχει το περιθώριο, το ενδεχόμενο, η πιθανότητα, να το επιτύχεις, να το κατορθώσεις. Το αποτέλεσμα κρίνει τα πάντα, αλλά κι η πρόκριση να μην είχε έρθει χτες βράδυ κανείς πιστεύω δεν θα είχε να πει κακό λόγο γι' αυτήν την ομάδα. Το πίστεψε, το πάλεψε, το κυνήγησε, το πέτυχε.

Ακόμα κι οι πλέον δύσπιστοι, όλοι εμείς -δεν εξαιρώ τον εαυτό μου- που όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε αμφισβητούμε, αμφιβάλουμε, κατηγορούμε κι απαξιώνουμε με ευκολία και προχειρότητα πρόσωπα, ιδέες και πολιτικές, ίσως θα πρέπει κάποια στιγμή να κοντοσταθούμε και να κοιτάξουμε τι μπορούμε να κάνουμε και τι κάνουμε, ώστε ισχυρές δόσεις λογικής και μέτρου να μπολιάσουν τον αυθορμητισμό και την παρόρμησή μας για να πιστέψουμε, να παλέψουμε, να κυνηγήσουμε και να πετύχουμε, έστω και με λάθος τρόπο ή τακτική, να βγει το ταχύτερο η χώρα κι ο λαός μας απ' την κρίση που στροβιλίζονται.

Ο Σαμαράς κατά τις δυνατότητες και τα πιστεύω του, αλλά προπαντός με την ψήφο μας, βάζει όπως μπορεί το χέρι του, ο Θεός -με όποια όψη και μορφή καθένας τον προσωποποιεί ή τον φαντάζεται- μπορεί να βάζει πού και πού και το δικό του, μήπως ήρθε η ώρα για να κουνήσουμε κι εμείς τα δικά μας, δίνοντας στις δράσεις, τις κριτικές, τις υποσημειώσεις και τους αστερίσκους μας την απαραίτητη εκείνη ζωογόνο ενέργεια, που θα επιτρέψει, τελικά, να πανηγυρίσουμε μαζί το όποιο θετικό αποτέλεσμα;

Photo: SPORT24

Σχόλια

  1. Ο μεν Σαμαράς έβαλε το χέρι του και μας έκαψε, ο δε έτερος συνονόματος έβαλε το πόδι του και μας έσωσε (ποδοσφαιρικά πάντα). Δεν βρίσκω κανένα λόγο να ελπίζω πως θα βγούμε απ' την κρίση απ' τον άνθρωπο που μας έβαλε σ' αυτήν. Στο μόνο που ελπίζω, είναι να έχουμε μια καλή θέση στην κατάταξη του Μουντιάλ. Αν αυτό σημαίνει κάτι για κάποιους. Μακάρι αυτό το πατριωτικό αίσθημα και το "Εμείς", να το δείχναμε στα ουσιαστικά ντέρμπυ της ζωής μας.
    Καλό βράδυ να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η σωτηρία απαιτεί τη θέληση, τη συμμετοχή και την προσπάθεια όλων μας, Μαρία.

    Περιμένοντας αυτόκλητους σωτήρες ή από μηχανής θεούς, τότε την αφήνουμε αποκλειστικά και μόνο στην τύχη ή τη σύμπτωση.

    Την καλημέρα μου! Καλά να είσαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. χαχαχα ... δεν θα γράψω πολυλογίες ... υπάρχει μια μικρή αλλά ιδιαίτερα σημαντική διαφορά ... μια διαφορά που δημιουργεί την ουσία της δύναμης που δίνει έμπνευση..για ελπίδα, για ζωντάνια για αισιοδοξία ... . όχι δεν θα γράψω ... θα φέρω ένα σύνδεσμο εδώ .... http://vertigo.pblogs.gr/2014/05/e-nai-re-file-pshfizw-samara.html

    Την καλημέρα μου :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ καλό Μάνια! Σ' ευχαριστώ για τη δημιουργική ...προσθήκη!

      Καλά που πήραμε το αποτέλεσμα και την πρόκριση κι έτσι δώσαμε παράταση στη γκρίνια και την κριτική!

      Να είσαι καλά! Ετοιμάζεσαι; ;)

      Διαγραφή
    2. Ναι ετοιμάζομαι .. το ερώτημα όμως είναι πόσο έτοιμη είναι η Αθήνα να με δεχθεί !!! χαχαχα

      Ναι... έτσι... και τώρα φταίει η τύχη μας... ή το άλλο ηγετικό ... μας έβαλαν στους 16 για να μας αποπροσανατολίσουν από τα σοβαρά μας προβλήματα ...και τώρα που έκαναν την δουλειά τους... ολοφάνερο στημένο αγορασμένο παιχνίδι χεχεχεχε καλά δεν τον πάω τον συλλογισμό? Φοβάμαι μην έχω χάσει τη φόρμα μου τόσο καιρό στη Μορεάλη μου γμτ...

      Διαγραφή
  4. Έλα εσύ με το καλό κι όλες οι απαντήσεις θα βρεθούν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εξαιρετικό το νόημα της ανάρτησης σου. Δεν θα έλεγα το ίδιο και για το ύφος άλλων εδώ μέσα. Δυστυχώς λίγοι είναι αυτοί που πρώτα σκέφτονται και μετά, ζυγίζουν τις καταστάσεις χωρίς να επηρεάζονται από κυβερνήσεις κόμματα και ΜΜΕ.
    Βαγγέλη, σε νοιώθω "δικό" μου άνθρωπο. Συνέχισε έτσι!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δημήτρη, ο καλός σου λόγος δύναμη και κουράγιο!

      Σ' ευχαριστώ πολύ!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…