Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Επανεκκίνηση διπλής ταρίφας.


Θα το γράψω δίχως περιστροφές και φιοριτούρες, είμαι προκατειλημμένος. Μην περιμένετε, λοιπόν, αντικειμενικότητα κι ευγένεια στο κείμενο που ακολουθεί. Μην περιμένετε τεκμηρίωση και μη ζητάτε αποδείξεις.
Όσο έχετε πάρει αυθορμήτως απόδειξη από ταξιτζή, άλλο τόσο κι εγώ είμαι υποχρεωμένος να διάκειμαι αυθορμήτως κι εκ προοιμίου ευμενώς προς το σύνολο του κλάδου. Στο κάτω κάτω αυτός δεν δίνει αν και είναι υποχρεωμένος, εμένα ποιος άραγε με υποχρεώνει; Το σαβουάρ βιρ; Σας παρακαλώ. Όσο γνωρίζει από σαβουάρ βιβρ η συντριπτική πλειοψηφία των ταξιτζήδων, άλλο τόσο κι εγώ θα το εφαρμόσω στη συνέχεια. (Και καλά που δεν με βλέπετε κιόλας, γιατί μπορεί να παρεξηγιόσασταν που είμαι αξύριστος, με το πουκάμισο έξω απ’ το παντελόνι και τον Τράγκα στα FM έξω φωνή). Μήπως το ΣΔΟΕ; Σας παρακαλώ –και πάλι– το ΣΔΟΕ πού να τους συναντήσει; Διπλο-τριπλοπαρκαρισμένους στους σταθμούς του μετρό, έξω απ’ τα μεγάλα σούπερ μάρκετ της Μεσογείων ή όταν κλείνουν τους δρόμους μπροστά στα διαγνωστικά κέντρα; Εκεί ούτε από την Τροχαία δεν γίνονται αντιληπτοί. Εξάλλου το ΣΔΟΕ κινείται με δικά του αυτοκίνητα που έχουν και συμβατικές πινακίδες, δεν παίρνει ταξί.
Μην ψάχνεις γι’ αντικειμενικότητα σ' αυτή την ανάρτηση, ψάξε αλλού, άλλαξε μπλογκ, άλλαξε σελίδα, άλλαξε συχνότητα, άλλαξε χώρα, γιατί όλα της χώρας αυτής μπορεί ν’ αλλάξουν, αλλά οι ταξιτζήδες θα παραμένουν κλεισμένοι στο καβούκι τους. Μιλάμε για πολύ κλείσιμο. Μόνο το παράθυρο του οδηγού έχουν μονίμως ανοιχτό με το χέρι συνήθως κρεμασμένο απ' έξω. Είναι βλέπεις και το τσιγάρο. Πιο σεκλετισμένος επαγγελματικός κλάδος δεν υπάρχει. Μιλάμε για ντέρτια και καημούς, οπότε όχι μόνο ένα, αλλά και δύο και τρία τσιγάρα –εκτός από πελάτες δικαιολογούνται στη διαδρομή ΚΤΕΛ Κηφισού – Κουκουβάουνες.
Οι άνθρωποι το λένε και το διαλαλούν, «μας πίνουν το αίμα», γι' αυτό αναλαμβάνουν το δυσβάσταχτο έργο να γκρεμίσουν την κυβέρνηση και μέσ' στο κατακαλόκαιρο να οδηγήσουν –δεν διευκρινίζεται στην ανακοίνωση αν θα είναι σε πομπή μέσα στους δρόμους όπως το συνηθίζουν– τη χώρα στο δρόμο της ανάπτυξης. Εκεί δηλαδή που απέτυχαν όχι μόνο όλες οι κυβερνήσεις από το 2009 και μετά –σας παρακαλώ– αλλά και το όποιο «άρρωστο τεχνοκρατικό μυαλό» –και πάλι σας παρακαλώ– «στοχεύει στην ανάπτυξη με ανύπαρκτο καταναλωτή».
Εκτός από προκατάληψη –θα πρέπει να το παραδεχτώ– νιώθω τούτη την ώρα και μια αδιόρατη ικανοποίηση να υποβόσκει μέσα μου. Για να «σκούζουν» –συγγνώμη για το βαρύ ρήμα, αλλά το «διαμαρτύρονται» θα ήταν τόσο αταίριαστο με το σκαιό κι απαράδεκτο ύφος της ανακοίνωσής τους– δεν νομίζω να είναι μόνο γιατί έχασαν μέρος από το «φιλέτο» –διαβάζεται και ως «ποιοτικό έργο»– των θερινών κυρίως τουριστικών μετακινήσεων. Πιθανόν να αισθάνονται ότι υπάρχει πιθανότητα να ραγίσει το μπετόν αρμέ των συντεχνιακών τους συμφερόντων, επειδή ίσως κάποιοι κυβερνητικοί παράγοντες δεν συμμερίζονται απολύτως την επ' άπειρον διατήρηση του αναχρονιστικού καθεστώτος λειτουργίας του κλάδου.
Και τίποτε απ' όλα αυτά να μην ισχύει, το γεγονός και μόνο ότι σηκώνονται παντιέρες «επανεκκίνησης» –για επιστροφή προφανώς στο ένδοξο προ του 2009 παρελθόν– απ' τη διοίκηση αυτού του σωματείου, φανερώνει ότι κάτι έχει γίνει για να συμμετάσχουν κι αυτοί ως φορολογούμενοι επαγγελματίες στις υποχρεώσεις που τους αναλογούν. Και να το πάω και πιο πέρα; Μόνο και μόνο επειδή απευθυνόμενοι προς την κοινωνία εκφράζονται δημόσια μ' αυτόν τον αγοραίο κι επαίσχυντο τρόπο, νομίζω πως δικαιώνουν και την υποκειμενικότητα και την προκατάληψή μου. Γι' αυτό άλλωστε είχα προειδοποιήσει από την αρχή.
Photo: ΕΘΝΟΣ

Σχόλια

  1. Και εκεί που έλεγα ότι τελευταία ο "Βούδας" έχει περιέλθει σε "θερινή ραστώνη", έγινε το μπαμ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γειά σου καλέ μου φίλε, Δημήτρη!

      Με τις ξαφνικές μπόρες του Ιούνη, τα μπαμ και τα μπουμ του ουρανού μας έχουν μπερδέψει!

      Να περνάς καλά!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…