Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΛΑΪΚΙΣΜΟΣ 'Η ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ;

Όταν η σοβαρότητα κι η αξιοπιστία πέφτουν στο ναδίρ, πώς μπορεί ο πολιτικός λόγος να κρατηθεί σε ευπρεπές επίπεδο και η προεκλογική αντιπαράθεση στο ύψος του –πάλαι ποτέ– «πολιτικού πολιτισμού»;
Δεν υπάρχει πιο ανόητο και γελοίο θέαμα από το ν’ ακούς τον –με το γνωστό ύφος– κυβερνητικό εκπρόσωπο, να «επιχειρηματολογεί» λαϊκίζοντας για το «πρωτοφανές ολίσθημα» του Γιώργου Παπανδρέου, αξιώνοντας μάλιστα τη δημόσια συγγνώμη του προς τους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων.
Αξία του έδωσαν από το ΠΑΣΟΚ που του απάντησαν.
Την περιφρόνηση και την αδιαφορία μας αξίζει η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή, η –κατά γενική ομολογία– πιο ανίκανη κι αναποτελεσματική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης. Να μείνει, αυτή κι οι παπαγάλοι της, να παπαγαλίζουν κάθιδροι τα ίδια και τα ίδια από στάδιο σε στάδιο προσθέτοντας κι άλλα επεισόδια στο κακόγουστο και βαρετό σήριαλ: «Ο καταλληλότερος στη μοναχική πορεία του προς τις Ευρωεκλογές».
Την περιφρόνηση και την αδιαφορία μας αξίζει, όταν φωτογραφίζεται ή εγκαινιάζει έργα που σχεδιάστηκαν και ξεκίνησαν πέντε και δέκα χρόνια πριν. Όταν –με κλειστή πάντα τη Βουλή– αισθάνεται ασφαλής να μιλά για διαφάνεια και αλλαγή του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Όταν αυτοσαρκάζεται για το πόσο απέδωσαν οι πολιτικές για την ποιότητα και τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής μας. Όταν καμώνεται, πως αντιμετώπισε επιτυχώς την οικονομική κρίση μοιράζοντας πολυτελή αυτοκίνητα. Όταν αναζητά εναγωνίως δεκανίκι από τον συχωρεμένο Κωνσταντίνο Καραμανλή, που μόνο το λείψανό του σε λαϊκό προσκύνημα δεν έχει βγάλει.
Αυτή την κυβέρνηση, της περιφρόνησης και της γελοιοποίησης των θεσμών, της περιθωριοποίησης και της καταρράκωσης της πολιτικής, της ανυπαρξίας και της αδιαφορίας, της κρίσης και των ελλειμμάτων, της ανεργίας και των stage, πρέπει να τη θυμηθούμε ξανά στις 7 του Ιούνη.
Τότε, μπροστά από την κάλπη των Ευρωεκλογών πρέπει να θυμηθούμε όλα αυτά για τα οποία αυτές τις μέρες σκοπίμως ξεχνά –ο κατά τα λοιπά λαλίστατος κύριος πρωθυπουργός– να μας μιλήσει. Για τη νέα σκληρή λιτότητα που προετοιμάζεται πυρετωδώς για να καλυφθούν οι μαύρες τρύπες του κρατικού προϋπολογισμού. Για τους νέους φόρους στα ακίνητα, στα αυτοκίνητα, στα εισοδήματα. Για την περαιτέρω επιδείνωση του βιοτικού μας επιπέδου, για την εκμηδένιση των πιστώσεων για την υγεία, την παιδεία, το περιβάλλον. Για όλα όσα έγιναν ή δεν έγιναν αυτά τα χρόνια και μας οδήγησαν ως κοινωνία και ως πολίτες σ’ αυτή την πολύπλευρη και πολυεπίπεδη κρίση, που δεν είναι μόνο οικονομική η θεσμική, αλλά και αξιών, προτύπων και σχέσεων. Για όλα αυτά που με ανέξοδες κορώνες και περισσή αυθάδεια, βαφτίζονται αυτές τις μέρες υπεύθυνη και συμφέρουσα για το λαό και τον τόπο πολιτική.
Όσοι πάλι προτιμήσουν, στο όνομα της αδιαφορίας, της απογοήτευσης ή του «όλοι ίδιοι είναι», να «ξεχάσουν» και να μην ψηφίσουν, αλλά να κατευθυνθούν –φορτωμένοι ομπρέλες, ρακέτες κι αντηλιακά– σε κάποια παραλία, είναι σίγουρο πως τη Δευτέρα το βράδυ θα επιστρέψουν πιο ροδαλοί κι ηλιοκαμένοι. Εξίσου σίγουρο όμως είναι, ότι το κανονικό «μαύρισμα» θ’ αρχίζει και γι’ αυτούς από την Τρίτη. Και τότε –όσο κι αν χτυπάνε το κεφάλι τους– θα είναι αργά για να θυμηθούν…

Σχόλια

  1. Ο κόσμος ούτε κουράστηκε,ούτε βαρέθηκε από τις τόσες ανοησίες.Αυτό το πιστοποιεί το πόσοι ακόμη τρέχουν πίσω από τα κόμματα.Μυαλό δεν πρόκειται να βάλουμε και αυτά που μας αξίζουν θα τα λουστούμε...Την καλημέρα μου και καλή βδομάδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ...Αγάλι, αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι, Aza μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …