Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΤΑ ΛΟΓΙΑ, ΟΙ ΠΑΠΑΓΑΛΟΙ ΚΙ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ...

Κώστας Καραμανλής, ομιλία για πρόωρη προκήρυξη εκλογών, Αύγουστος 2007:
Η χώρα απέκτησε υγιή δημόσια οικονομικά. Η χώρα βγήκε από τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος, στην οποία οδηγήθηκε εξαιτίας της ανευθυνότητας των κυβερνήσεων του χθες. Πετύχαμε τη μείωση του δημόσιου ελλείμματος, κάτω από το όριο που απαιτεί το Σύμφωνο Σταθερότητας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί, οι μεγαλύτεροι οίκοι της παγκόσμιας οικονομίας αναγνωρίζουν τα βήματα προόδου που έχουμε κάνει και πιστοποιούν τη σταθερή πορεία της Ελλάδας προς το καλύτερο αύριο που δικαιούμαστε.

Κώστας Καραμανλής, συζήτηση επί του Προϋπολογισμού του 2008, 20 Δεκεμβρίου 2007:
Πετύχαμε μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος, σχεδόν κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες.
Πετύχαμε, με τον πιο ήπιο τρόπο, την έξοδο της Χώρας μας από τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος. Και αυτό είναι εθνική επιτυχία. Είναι συλλογική κατάκτηση όλων των Ελληνίδων και όλων των Ελλήνων. Και την κατάκτηση αυτή, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δεν πρόκειται να τη θυσιάσουμε, ούτε σε κομματικές, ούτε σε συντεχνιακές σκοπιμότητες. Δεν πρόκειται να ακολουθήσουμε πολιτικές, που υποθηκεύουν το μέλλον της Πατρίδας μας. Δεν πρόκειται να θυσιάσουμε το συμφέρον των πολλών, σε συμβιβασμούς με τους λίγους.

Κώστας Καραμανλής, προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή με θέμα τη Διεθνή Οικονομική Κρίση, 31 Οκτωβρίου 2008:
Η διεθνής κρίση προκαλεί ήδη πολλαπλές, πολλές φορές δραματικές, επιπτώσεις σε όλες τις Οικονομίες του κόσμου. Επιβάρυνε -και επιβαρύνει- σοβαρά και τη δική μας Οικονομία. Στο πρώτο εννιάμηνο του χρόνου προκάλεσε μείωση στα έσοδα του Κράτους και ανατροπή στις βασικές παραδοχές του Προϋπολογισμού. Προκάλεσε σημαντική άνοδο στο κόστος του δανεισμού. Προκάλεσε έκρηξη της ακρίβειας, αλλά και επιβράδυνση στο ρυθμό της ανάπτυξης.
Παρόλα αυτά, η ελληνική Οικονομία αποδείχθηκε ανθεκτικότερη σε σχέση με πολλές άλλες. Κι αυτό χάρη στη μεταρρυθμιστική στρατηγική που ακολουθούμε. Την ήπια δημοσιονομική προσαρμογή. Την αναπτυξιακή πολιτική που έφερε μεγάλες επενδύσεις και συνέβαλε έτσι ώστε να διπλασιαστούν οι καθαρές ενάρξεις νέων επιχειρήσεων. Τη νέα εξαγωγική πολιτική που οδήγησε σε σημαντική αύξηση των εξαγωγών μας. Την προώθηση δημοσίων έργων σ’ ολόκληρη τη χώρα. Τις διεθνείς ενεργειακές συμφωνίες για τους αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου, που έδωσαν κύρος και νέα γεωπολιτική σπουδαιότητα στην πατρίδα μας. Άνοιξαν, ταυτόχρονα, το δρόμο για μεγάλες επενδύσεις και νέες θέσεις εργασίας. Η Οικονομία μας κατάφερε έτσι να διατηρήσει έναν από τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρωζώνη, να μειώνει την ανεργία, να διαθέτει με ένα λόγο ισχυρές αντοχές.

Κώστας Καραμανλής, συζήτηση επί του Προϋπολογισμού του 2009, 21 Δεκεμβρίου 2008:
Ο Προϋπολογισμός διαμορφώνεται, κατ’ αρχήν, κάτω από τα βάρη που κουβαλά η Οικονομία. Και τα βάρη αυτά είναι πολλά:
Είναι βάρος οι παθογένειες του Δημόσιου Τομέα: Μόνο η Ολυμπιακή και ο ΟΣΕ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κοστίζουν στους φορολογούμενους πάνω από 2,7 εκατ. ευρώ την ημέρα.
Είναι βάρος τα φαινόμενα της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής, της διαφθοράς σε κρίσιμους κρατικούς μηχανισμούς. Σημαίνουν τεράστιο κόστος και συνιστούν κραυγαλέα αντικοινωνική συμπεριφορά.
Είναι, πάνω απ’ όλα, βάρος το δημόσιο χρέος και το αυξανόμενο κόστος δανεισμού. Η αλήθεια – όσα κι αν λέγονται - είναι γνωστή:
Όλα τα έσοδα από το φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων -περίπου 12 δις ευρώ το χρόνο- πηγαίνουν στους τόκους του δημόσιου χρέους. Κάθε πολίτης χάνει, εξαιτίας αυτού και μόνο του λόγου, πάνω από χίλια ευρώ το χρόνο. Είναι το πιο μεγάλο βάρος στην πορεία της χώρας. Είναι το πιο σοβαρό εμπόδιο στην αντιμετώπιση της κρίσης. Και είναι το αποτέλεσμα της απίστευτης ανευθυνότητας του χτες.

Κώστας Καραμανλής, προεκλογική ομιλία στην Τρίπολη, 24 Μαϊου 2009:
Φίλες και φίλοι,
Έχουμε πλήρη επίγνωση των προβλημάτων που δυσκολεύουν την πορεία της Πατρίδας μας. Το πιο βαρύ φορτίο είναι το υπέρογκο δημόσιο χρέος, που άφησαν πίσω τους οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ. Ήταν στο 30% το ’81, και το έφτασαν στο 100% το 2004. Μόνο για τους τόκους του πληρώνουμε φέτος 12 δις ευρώ. Έχουμε βαθιά συναίσθηση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι πολίτες. Το πιο σοβαρό απ’ όλα είναι η ανεργία. Ήταν στο 3% το ’81 και το έφτασαν στο 11,3%, το 2004. Τριπλασίασαν τα χρέη την ώρα που η χώρα δεχόταν τεράστιους κοινοτικούς πόρους. Τριπλασίασαν την ανεργία κάτω από τις πιο ευνοϊκές διεθνείς οικονομικές συνθήκες.
Άφησαν πίσω τους προβλήματα, που δεν αντιμετωπίζονται από τη μια μέρα στην άλλη. Προβλήματα που βρίσκουμε μπροστά μας στο σημερινό, τον ανηφορικό δρόμο της διεθνούς συγκυρίας. Και, όμως! Οι υπαίτιοι των προβλημάτων -οι υπαίτιοι των πιο μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων- επιμένουν στο λαϊκισμό. Υπόσχονται τώρα τα πάντα στους πάντες. Δεν λένε όμως ούτε ποιές είναι οι λύσεις που προτείνουν, ούτε πώς θα βρεθούν οι αναγκαίοι πόροι. Δεν καταθέτουν συγκεκριμένες προτάσεις, ποτέ και για τίποτε. · Προτάσσουν ένα ανεύθυνο «ναι» σε κάθε αίτημα. Απ’ όπου κι αν προέρχεται. Όσο κι αν κοστίζει…
Επί πέντε και πλέον χρόνια, αυτή η υπευθυνότητα και σοβαρότητα χαρακτηρίζει την κυβερνητική πολιτική. Κατά τα λοιπά, η βαρβαρότητα ενόχλησε...

Σχόλια

  1. Δεν θα ξεχάσω κάτι αστειότητες που κάνανε στην αρχή της νέας (μετά το 2004) ανάληψης της εξουσίας από τη ΝΔ. Όπως π.χ. ότι τάχα καταργήθηκε το ΣΔΟΕ. Και πώς περίμεναν να μαζεύονται οι φόροι για τη λειτουργία του κράτους? Τελικά βέβαια το ΣΔΟΕ απλώς άλλαξε όνομα. Και τα γαλάζια στελέχη που στελέχωσαν τη νέα υπηρεσία, φυσικά παλεύουν για την ...τσέπη τους! όχι ότι πριν όλοι πάσχιζαν να μαζέψουν φόρους για το Δημόσιο, αλλά τώρα παραέγινε το κακό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να ήταν μόνο το ΣΔΟΕ, Meropi μου!... Θα θυμάσαι σίγουρα και κάτι γαλάζιες δηλώσεις (από τν Ανδρεουλάκο νομίζω) για την κατάργηση των ΚΕΠ; Τα υποσχέθηκαν όλα, ελάχιστα έκαναν και απ' αυτά τα περισσότερα προς την αντίθετη κατέθυνση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …