Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΡΩΠΗ


Βλέπουμε την Ευρώπη μέσα από τα μάτια του Σάκη. Ζούμε στην Ευρώπη κάθε φορά που αγωνίζεται η εθνική Ελλάδος. Οι κρίσιμοι θεσμοί της Ευρώπης ακούν στο όνομα Eurovision και champions league. Ας κουδουνίζουν στις τσέπες μας τα κέρματα του euro, ας έχουμε ταυτότητες με ισχύ διαβατηρίου, ας μπορούμε να εγκατασταθούμε σε όποια πόλη της Ευρώπης θέλουμε, ας κινούμαστε σε λεωφόρους και τούνελ που χρηματοδοτήθηκαν από πόρους και της Ευρώπης, αισθανόμαστε λίγο ως πολύ κάτι σαν τουρίστες, σαν επαρχιώτες ή σαν ξένοι ανάμεσα σε ξένους.

Είμαστε Έλληνες. Είμαστε Αθηναίοι, Μανιάτες ή Κρητικοί. Είμαστε Ολυμπιακοί, Παναθηναϊκοί ή ΠΑΟΚτζίδες. Είμαστε ΠΑΣΟΚτζίδες, Νεοδημοκράτες ή Κουκουέδες. Είμαστε Βαλκάνιοι, ανατολίτες ή ρωμιοί. Χίλια δυο μπορεί να είμαστε, ευρωπαίοι δεν είμαστε. Η Ευρώπη δεν αποτελεί σημείο αναφοράς μας, ούτε ζωτικό μας χώρο. Αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις η Ευρώπη είναι επικίνδυνη, είναι ανθελληνική, είναι καταστροφική, είναι ξένη.

Μέσα από τα ιδεολογήματα και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, πλάσαμε και ζούμε σ’ έναν φαντασιακό κόσμο, ελληνικό, στον οποίο λες κυριαρχούν οι προαιώνιες αρετές και τα χαρίσματα της φυλής, κυβερνούν η καλοσύνη κι η ισότητα, αναδεικνύονται πανανθρώπινες ιδέες και οραματισμοί. Σ’ αυτόν τον φανταστικό κόσμο έχουμε θεόπεμπτο προορισμό, να είμαστε πάντα και παντού πρώτοι, να νικάμε οποιονδήποτε αντίπαλο, να κάνουμε ό,τι μας αρέσει δίχως συνέπειες, να έχουμε πάντα το δίκιο με το μέρος μας.

Διάβασα στα ευρήματα δημοσκόπησης στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία», ότι τρεις στους τέσσερεις Έλληνες δηλώνουν καθόλου έως όχι και τόσο καλά πληροφορημένοι για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τους θεσμούς της.

Από το πρωί τα κανάλια βούιζαν για την «αποτυχία» του Sakis.

Αύριο ο ελληνικός λαός θα είναι άριστα πληροφορημένος για όλο το προσκήνιο και το παρασκήνιο του διαγωνισμού, για τις ψηφοφορίες, τις συμμαχίες, τα χτυπήματα «κάτω από τη μέση» κ.ο.κ. Αύριο ο ελληνικός λαός θα αγνοεί, ποιοι είναι οι δεύτεροι υποψήφιοι στα ευρωψηφοδέλτια των μεγάλων κομμάτων, αλλά κατά πάσα πιθανότητα και ποιος είναι πρώτος στο ψηφοδέλτιο ακόμα και του κόμματος που θα ψηφίσει. Για τις πολιτικές που προτείνονται, ούτε συζήτηση…

Στον ελληνικό μας μικρόκοσμο η επικαιρότητα έχει εντελώς συμβατικό χαρακτήρα. Δεν είναι η επικαιρότητα που αφορά τη ζωή μας, τα ενδιαφέροντά μας, τις ανάγκες μας, το μέλλον μας, αλλά εκείνη που «πρέπει» να μας αφορά, που «πρέπει» να μας ενδιαφέρει. Εκείνη που επιβάλλεται από τα ΜΜΕ και τα κανάλια πληροφόρησης. Σ’ αυτά τα κανάλια η Ευρώπη είναι μόνο εικόνα –όπως κι όλη η ζωή– και θέαμα, γι’ αυτά τα κανάλια η Ευρώπη υπάρχει μόνο ως Eurovision ή champions league. Εκ των πραγμάτων όμως, είτε το θέλουμε, είτε όχι η Ευρώπη είναι το σπίτι μας. Είτε αντιστεκόμαστε, είτε δεν υπακούμε, εκείνη είναι ο αποδέκτης των επιλογών μας. Είτε εναρμονιζόμαστε, είτε καταδικαζόμαστε, εκείνη είναι ο ρυθμιστής των ενεργειών μας.

Αυτή η Ευρώπη επηρεάζει τις τύχες μας, τη ζωή μας, το μέλλον μας. Αν είναι προοδευτική ή συντηρητική, αν είναι των μονοπωλίων ή των λαών, αν είναι των πολλών ή των λίγων, αν πρέπει ν’ αλλάξει ή να παραμείνει η ίδια, αυτή είναι η Ευρώπη, αυτή η Ευρώπη έχει εκλογές στις 7 Ιουνίου –για άλλες χώρες από τις 4. Σ’ αυτή την Ευρώπη, που δεν γνωρίζουμε καλά – καλά, καλούμαστε να εκλέξουμε τους ευρωβουλευτές, που θα εκπροσωπήσουν τη χώρα μας για τα επόμενα πέντε χρόνια.

«Αυτές οι εκλογές δεν είναι μια καταγραφή της κοινής γνώμης. Είναι εκλογές που αφορούν σε αυτά τα μεγάλα ζητήματα. Σε αυτές τις εκλογές, κρίνονται θέματα που μας αφορούν άμεσα.

Οι εκλογές δεν είναι δημοσκόπηση, είναι απόφαση. Απόφαση για την Ευρώπη που θέλουμε, για το ρόλο και τη στάση της Ελλάδας στην Ευρώπη.

Είναι απόφαση και για την Ελλάδα που θέλουμε, για όλους τους Έλληνες, μέσα από μια νέα εθνική προσπάθεια.

Σε αυτές τις εκλογές, όλοι μαζί θα αποφασίσουμε την πορεία μας και θα πούμε ότι, είναι ώρα να τελειώνουμε με τις πολιτικές, που μας οδήγησαν εδώ όπου βρισκόμαστε σήμερα.

Σε αυτές τις εκλογές, θα πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στις πολιτικές που μας οδηγούν στο χθες και ένα μεγάλο ΝΑΙ στις πολιτικές που βλέπουν μπροστά.

Σε αυτές τις εκλογές, παίρνουμε την απόφαση να βάλουμε πάλι στο επίκεντρο της πολιτικής τον πολίτη με τις πραγματικές του ανάγκες, και στην Ελλάδα, και στην Ευρωπαϊκή Ένωση».

Ενημερωνόμαστε, συμμετέχουμε, ψηφίζουμε, παίρνουμε την ευθύνη να μην είμαστε οι «ξένοι» Ευρωπαίοι σε μια «ξένη» Ευρώπη. Οραματιζόμαστε τη δική μας Ευρώπη.

Σχόλια

  1. Ευάγγελε μου,
    νιώθω Ευρωπαία, είμαι κοντά στην Ευρώπη. Δεν συμμερίζομαι τις απόψεις ότι δήθεν η Ε.Ε. αφαιρεί την κυριαρχία μας, την ελληνικότητα μας. Πιστεύω ότι η Ευρώπη, αν εκμεταλλευτούμε σωστά τις δυνατότητες της, μας βοηθά στο δρόμο προς τη δημοκρατικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα Meropi μου, υπάρχει μεγάλο έλλειμμα πληροφόρησης για τα ευρωπαϊκά θέματα κι εδώ έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης και τα κόμματα, τουλάχιστον εκείνα που στηρίζουν τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας. Σίγουρα δεν είναι ο παράδεισος -και το βλέπουμε τώρα με την κρίση- αλλά αφού συμμετέχουμε κι έχουμε συνδέσει την πορεία μας μαζί της, πρέπει να έρθουμε πιο κοντά και ως πολίτες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …