Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ας αφήσουμε τους νέους να προχωρήσουν.


Δεν έχω υποδείξεις. Παρακολουθώ, παρατηρώ, προσπαθώ να κατανοήσω. Ξέρεις τι νομίζω κατ’ αρχήν; Ότι πρέπει να εμπιστευτούμε τα παιδιά μας. Πρέπει να επιτρέψουμε στους νέους να κάνουν τις επιλογές τους, να πειραματιστούν, να δοκιμάσουν, να προχωρήσουν.

Κάποιοι, αξημέρωτα κι όλας η Δευτέρα, έβγαλαν τα συμπεράσματά τους. Σεβαστά, αλλά αισθάνομαι ότι δεν με αφορούν. Δεν με αφορούν κι όλοι εκείνοι που σπεύδουν να λοιδορήσουν, να ειρωνευτούν, να προβλέψουν, να επικρίνουν. Σέβομαι τις απόψεις τους, αλλά ούτε αυτές αισθάνομαι να με αφορούν. Είναι άκαιρες.

Μπορεί να έχουν δίκιο, αφού έτσι μάθαμε να κρίνουμε, να συγκρίνουμε και να πορευόμαστε στο δημόσιο βίο. Έτσι διδαχτήκαμε να συμπεριφερόμαστε στο ασπρόμαυρο φόντο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Είναι δύσκολο να δεχτούμε έναν κόσμο που αλλάζει. Αλλάζει όρους, κανόνες, πρακτικές και δεδομένα. Ο κόσμος που αναδύεται δεν είναι ξένος, είναι ο κόσμος μας. Είναι άγνωστος, παράξενος, αμφίθυμος και πολύπλοκος, αλλά δεν παύει να ‘ναι ο κόσμος που ζούμε, ο κόσμος που μεγαλώνουν τα παιδιά μας. Οι νέοι. Είναι ο κόσμος που προετοίμασαν πολλοί από μας, οι επιλογές μας.

Να κάνω χώρο θέλω. Τη χρεωκοπία δεν την έφερε το μνημόνιο, ούτε η Γερμανία, ούτε η Ευρώπη. Σαράντα χρόνια μεταπολίτευση και πολιτικού πολιτισμού για να φεύγουν οι πρωθυπουργοί σαν τους κλέφτες. Σαράντα χρόνια δημοκρατία, ανάπτυξη κι ισχυρή Ελλάδα για να φεύγουν οι νέοι στα ξένα κι ο φασισμός ν’ αυγαταίνει στα έδρανα του κοινοβουλίου. Ναι, μόνο στο κοινοβούλιο μας πείραξε, στους δρόμους και στις πλατείες δεν μας πειράζει. Δεν μας πειράζει το σαράκι της ημιμάθειας που κατατρώει το εκπαιδευτικό μας σύστημα ή η λαίλαπα του δήθεν και της ματαιοδοξίας που λυμαίνεται την καθημερινότητα.

Κάνω πρώτος στην πάντα. Δεν απέρχομαι, ούτε αποχωρώ, κάνω όμως χώρο να διαβούν οι νέοι. Ξερόλας το ‘παιζα. Να τ’ αποτελέσματα. Όχι στις εκλογές, αλλά στη χώρα, στην Ευρώπη, στον κόσμο όλο. Ευλογούσα τα γένια μου και τη γενιά μου. Τρίζουν τα κόκαλα του πατέρα μου εδώ και πέντε χρόνια. Στριφογυρίζω γύρω απ’ τον εαυτό μου και κάνω πως δεν ξέρω τι φταίει. Κάνω πως δεν βλέπω. Πώς να δω, που απ’ το νοίκι και το ισόγειο βρέθηκα στο ρετιρέ και τη μεζονέτα; Πώς να καταλάβω, όταν κάνω ακόμα δυο ώρες στην Κηφισίας για να κατέβω Σύνταγμα; [Άσε, την Ομόνοια την παράτησα στο περιθώριο της ζωής και στο ΚΚΕ για τα συλλαλητήρια].

Κρίση σου λέει και κοιτάω δίπλα ή αλλάζω κανάλι. Τώρα αλλάζω στάση. Ναι, γιε μου, σ’ εμπιστεύομαι. Κατεβαίνω απ’ το καλάμι του εγωισμού μου. Παραμερίζω. Δεν λουφάζω στη γωνιά μου, μην το παρεξηγήσεις, ούτε «στην έχω στημένη». Προχώρα μπροστά στο δρόμο που νομίζεις ότι οδηγεί στην ευτυχία. Τράβα στην κατεύθυνση που σε φέρνει πιο κοντά στο αύριο που θα ζήσεις. Ακολούθα τη φωνή της λογικής σου, άκου το χτύπο της καρδιάς σου και προχώρα. Εδώ θα στέκω για να σε καμαρώνω στις επιτυχίες και να συμπαραστέκομαι στις δυσκολίες.

Αυτή η γενιά, η χαμένη για κάποιους, έχει δικαίωμα να ελπίζει. Αυτό κανείς δεν μπορεί να της το αφαιρέσει. Και το πώς αυτό θα το καταφέρει, ούτε εγώ, ούτε εσύ έχουμε το δικαίωμα να της το υποδείξουμε. Αρκετές ελπίδες φρούδες ξεφλουδίσαμε ίσαμε τώρα. Νομίζω πως πιο χρήσιμο θα ήταν, αντί πρόωρα συμπεράσματα κι εικασίες δυσοίωνες να κατακλύζουν το γκρίζο μας κεφάλι, να δώσουμε μια τρυφερή ώθηση κι ανυπόκριτο κουράγιο σ’ όλους τους νέους, σ’ όλα τα παιδιά μας, να προσπαθήσουν ένα ξέφωτο να βρούνε. Την άκρη μιας ελπίδας να πιαστούνε.

Πιο όμορφο συναίσθημα και για μας δεν θα υπάρξει, αν κατορθώσουν, σ’ ό,τι καλό και χρήσιμο διδάχτηκαν, συνέχεια δική μας να γενούνε.

Σχόλια

  1. ας προχωρησουμε θα πω και ας ελπισουμε! :)
    καλημερα καλε μου φιλε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευάγγελε ...υποκλίνομαι στο θάρρος σου και στις αλήθειες που κατέγραψες!
    Τόπο στα νιάτα. Αναμένουμε, δεν επικρίνουμε πριν δούμε!
    Την καλησπέρα μου! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να 'σαι καλά! Προβληματισμός υπάρχει, αλλά δεν βοηθάει να προδικάζουμε...

      Σε χαιρετώ!

      Διαγραφή
  3. Συγχαρητήρια για αυτό το κείμενο σου.Ας τους δώσουμε χρόνο και τόπο να δράσουν να υλοποιήσουν τα όνειρά τους και θα'μαστε εδώ να τους επικροτήσουμε ή να τους επικρίνουμε ανάλογα!

    Αισιόδοξα,χαρούμενα για καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γειά σου, zoyzoy! Με συνεργασία και σύνεση μπορούμε να δημιουργήσουμε συνθήκες ασφάλειας και σταθερότητας.

      Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Μόνο δουλειά.

      Μεσημεριανά με την υγρασία της πρωινής βροχής!

      Διαγραφή
  4. Καλή σου μέρα αγαπητέ Ευάγγελε.
    Συμφωνώ με τα όσα γράφεις. Έχουν δικαίωμα στη ζωή και οι νέοι.
    Άλλωστε εμείς οι παλαιότεροι δεν είμαστε και τόσο περήφανοι για ό,τι τους παραδώσαμε !!
    Νάσαι πάντα καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Απαιτείται σκληρή δουλειά, προσήλωση και υπομονή.

      Οι νεότεροι έχουν μεγαλώσει με ευκολίες, δημοκρατία και ασφάλεια. Δυστυχώς τα δεδομένα αλλάζουν κι οι καιροί έχουν αυξημένες απαιτήσεις. Από όλους.

      Σε χαιρετώ εγκάρδια!

      Διαγραφή
  5. Σωστό, αφήνουμε τους νέους να προχωρήσουν, να μάθουν, να ζήσουν.
    Βοηθάμε σε αυτό, παρέχοντας τη γνώση που αποκτήσαμε με θυσίες, απο οταν ειχαμε κι εμείς όνειρα που αλλιώς βγαίνουνε σήμερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάθε γενιά, κάθένας μας έχει δικαίωμα στο όνειρο και την ελπίδα, Τζονάκο μου.

      Μακάρι να γίνονται πραγματικότητα! Μακάρι!...

      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  6. Tρυφερό, ειλικρινές, ανυπόκριτο!
    Να΄σαι καλά Ευάγγελε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να 'σαι κι εσύ καλά, Σταμάτη!

      Ας οπλιστούμε με υπομονή και δύναμη για να σταθούμε δίπλα στα παιδιά μας, μαζί στο αύριο που έρχεται αβέβαιο, άγνωστο και δυσδιάκριτο, αλλά συνάμα και ορμητικό, προκλητικό και -γιατί όχι;- με πολλές δυνατότητες.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …