Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το μνημόνιο πάει διακοπές.


Μπορεί ο Χρυσοχοΐδης να μην πρόλαβε να το διαβάσει, αλλά –εδώ που τα λέμε– μπορεί και να μην είχε άδικο.

Το μνημόνιο ήταν τόσο πυκνογραμμένο κι ασφυκτικό που μόνο η κατεπείγουσα ανάγκη χρηματοδότησης της οικονομίας του κράτους θα μπορούσε κατά κάποιον τρόπο να το δικαιολογήσει. Μέσα στις 64 σελίδες του νόμου 3845 του 2010 στηνόταν ένας Προκρούστιος μηχανισμός μέσω του οποίου η χώρα, στο όνομα της χρηματοδότησής της, αναλάμβανε εκατοντάδες δεσμεύσεις κι υποχρεώσεις για εφαρμογή περιοριστικών πολιτικών στη διοίκηση και την οικονομία.

Όση βούληση κι αν διέθετε η τότε κυβέρνηση ώστε να προωθήσει τις προβλεπόμενες μεταρρυθμίσεις κι αλλαγές, οι δεσμεύσεις και το χρονοδιάγραμμα ήταν τόσο περιοριστικά, που ουσιαστικά υπονόμευαν εκ προοιμίου την επιτυχία και την αποτελεσματική ολοκλήρωση της όποιας προσπάθειας. Πόσο μάλλον, όταν αναφέρονταν σε μια οικονομία και μια διοίκηση που κάθε άλλο παρά είχαν μάθει να λειτουργούν τηρώντας απαρέγκλιτους κανόνες κι είχαν εκπαιδευτεί για ν' ακολουθούν στοχοθεσίες και δείκτες απόδοσης. Η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είχε την πολυτέλεια του χρόνου το 2010, αλλά δεν είχε και την άνεση των πολιτικών πρωτοβουλιών, εξαιτίας της καθολικής αντιπαράθεσης και του ξεσηκωμού σύσσωμης της τότε αντιπολίτευσης.

Σήμερα, όμως, μετά από πέντε χρόνια στο βαθύ τούνελ της κρίσης και με διαδοχικές εκλογές και κυβερνητικές εναλλαγές, για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – Αν.Ελ. τα δεδομένα τίθενται διαφορετικά. Αυτή κρατά κι ορίζει την τύχη της και την τύχη της χώρας στα χέρια της κυριολεκτικά. Διαθέτει την πολυτέλεια, όχι του χρόνου, ούτε της αμφισβήτησης των μνημονίων και της τρόικα, αλλά προπαντός ότι πλαισιώνεται κοινοβουλευτικά από πολιτικά κόμματα, που έχοντας «βιώσει στο πετσί τους» τι εστί διαχείριση της κρίσης, διαθέτουν –όπως τουλάχιστον διαφαίνεται από τις μέχρι σήμερα εκδηλώσεις τους– τη βούληση να συναινέσουν σε πολιτικές πρωτοβουλίες που θα στόχευαν στην προώθηση μεταρρυθμίσεων με θετικό πρόσημο για τη χώρα και θα διευκόλυναν ν’ απεμπλακεί επιτέλους από το βάρος των ασφυκτικών δανειακών της δεσμεύσεων, εξακολουθώντας απερίσπαστα την Ευρωπαϊκή της πορεία και προοπτική.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα μπορεί να συγκεντρώνει το μέγιστο δυνατό της κοινωνικής αποδοχής εξαιτίας των εξαγγελιών και των υποσχέσεών της, εφόσον και ελκυστικές είναι και σημαντική ανακούφιση μπορούν να προσφέρουν, αν εξασφαλιστούν οι απαραίτητες για την υλοποίησή τους πιστώσεις. Μπορεί να συγκεντρώσει όμως και το μέγιστο δυνατό της στήριξης κι άλλων πολιτικών δυνάμεων, αν επιλέξει να προωθήσει αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη η χώρα, είναι συμφωνημένες με τους εταίρους και στοχεύουν στην αναδιοργάνωση του κράτους και τη βελτίωση λειτουργίας της δημοκρατίας και των θεσμών. Μπορεί να δημιουργήσει μέσω των πολιτικών της επιλογών και των αντίστοιχων νομοθετικών ρυθμίσεων μια ευρύτατα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία και συμμαχία, που θα επιτρέψει τη σταθεροποίηση της χώρας και την ανάκτηση της κλονισμένης της εμπιστοσύνης κι αξιοπιστίας.

Θα είναι κρίσιμο να μην αναλωθεί, μετά την αναμενόμενη συμφωνία με τους Ευρωπαίους εταίρους, κρίσιμος χρόνος για επικοινωνιακού τύπου κινήσεις και πρωτοβουλίες, αλλά να αξιοποιηθεί ταχύτατα για την προώθηση πολιτικών, που θα ευνοούν την αναζήτηση συναινετικών λύσεων και θα υποστηρίζουν την ανάπτυξη της χώρας, θα εξασφαλίζουν την κοινωνική δικαιοσύνη και θ’ αποκαθιστούν τη σχέση και την αντίληψη των πολιτών προς την Ευρώπη και τους θεσμούς της. Θα είναι κρίσιμο να επιδιωχθούν άμεσα και συστηματικά εκείνες οι επιλογές, που θ’ αποκαθιστούν τη διασπασμένη συνοχή της κοινωνίας και θα συντονίζουν το βηματισμό της στη βάση ενός κοινά αποδεκτού σκοπού κι ενός ευκρινούς και ξεκάθαρου οράματος για την ασφαλή μετάβασή της στο αύριο με ενότητα, ισότητα, δικαιοσύνη.

Μπορεί στην ευφορία και τον ενθουσιασμό των ημερών ο χρόνος να φαντάζει σχετικός ή και ατέλειωτος. Αν όμως η επίδρασή του υποεκτιμηθεί κι –αντίθετα– υπερεκτιμηθούν οι δυνατότητες της επικοινωνίας και της «νωπής εντολής», τότε μπορεί να σπαταληθεί άσκοπα και να έρθει ξαφνικά εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό, που η αβεβαιότητα θα επιστρέψει κι όλος αυτός ο ενθουσιασμός κι η αισιοδοξία θα δώσουν μονομιάς τη θέση τους και πάλι στην απογοήτευση και την οργή με ό,τι αυτό μπορεί τότε να σημαίνει και να συνεπάγεται.

«Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει καλοκαίρι θα μυρίσει», λέει η παροιμία, αλλά, «από Μάρτη καλοκαίρι κι από Αύγουστο χειμώνα», λέει μια άλλη. Η κοινωνία μας κι η χώρα όλη ελπίζει, γιατί έτσι της υποσχέθηκαν κι έτσι πίστεψε, ότι αυτός είναι ο τελευταίος «μνημονιακός χειμώνας», ότι τα νομοσχέδια όλα είναι ήδη έτοιμα, αλίμονο αν έρθει η μέρα να διαπιστώσει και ν' αντιληφθεί, ότι το μνημόνιο δεν καταργείται, αλλά απλώς προς το παρόν πάει μόνο διακοπές.

Photo: Tattoos my

Σχόλια

  1. Πολύ σωστά τα λες όλα, αγαπητέ Ευάγγελε.
    Στέκομαι στο ότι όλα τα εντός της Βουλής κόμματα έχουν καταλάβει την ανάγκη να συμπαρασταθούνε στην κυβέρνηση.
    Για να δούμε.
    Νάσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα είναι προς το συμφέρον όλων ν' αποφευγθεί μια ρήξη και να βρεθούν σημεία επαφής με τους εταίρους.

      Πάντως, πέρα από την προφανή κοινωνική υποστήριξη, κοινοβουλευτική στήριξη υπάρχει κι είναι ίσως η πρώτη φορά στα χρόνια της κρίσης που μία κυβέρνηση δεν θα βρει απέναντί της διχαστικές αντιπολιτευτικές φωνές. Είναι στο χέρι της να το αξιοποιήσει σε όφελος του τόπου και του λαού.

      Σε χαιρετώ εγκάρδια.

      Διαγραφή
  2. Ευάγγελε, απόψε ηταν μια ακόμα βραδιά στη συνέχεια αυτών που όλοκαικάτι αλλάζει σε σχέση με αυτά για τα οποία τους ψήφισε ο μισός κόσμος που τους ψήφισε.
    Αργότερα το αφορολόγητο,
    σταδιακά τα 751 € βασικός, κλπ
    Εχουμε να δούμε πολλές αναντιστοιχίες σε σχέση με τις προεκλογικές τους δεσμεύσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αρκετά θ' αλλάξουν από την έως τώρα ρητορία της κυβέρνησης. Σωστά το επισημαίνεις, Τζον.

      Νομίζω ότι στην προσπάθεια να προωθηθούν ουσιαστικές πολιτικές στήριξης της κοινωνίας, θα υπάρξουν κι ουσιαστικές δεσμεύσεις, αλλά και πολιτικές, για μεταρρυθμίσεις που προβλέπονται στα μνημόνια κι έχουν μείνει στα χαρτιά.

      Μένει να δούμε τις επιλογές που έπονται. Είναι δύσκολη η πορεία [για άλλη μια φορά δυστυχώς].

      Χαίρομαι να επικοινωνούμε.

      Διαγραφή
  3. Ένα είναι σίγουρο με τον Σύριζα. Τώρα θα μάθουν πώς "ωριμάζεις" όταν κυβερνάς....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα δείξει, φίλε Δημήτρη. Θα δείξει...

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…