Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ας κρατήσουν οι χοροί.


Προσπαθώ να καταλάβω. Την ίδια προσπάθεια –υποθέτω– θα καταβάλει και πλήθος Ελλήνων, αλλά και ξένων βεβαίως, παρακολουθώντας τις εξελίξεις σχετικά με το «θέμα της Ελλάδας». Δεν ξέρω αν ο όρος αποδίδεται ακριβώς, πιθανόν ο προσδιορισμός «πρόβλημα» να ήταν περισσότερο ακριβής, όπως και να ‘χει όμως, είμαι βέβαιος ότι καταλαβαινόμαστε, συνεννοούμαστε.

Ο ενθουσιασμός κι η ευφορία που λίγο – πολύ διακατέχει τους περισσότερους και οπλίζει με επικοινωνιακή δύναμη τη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση –περισσότερο ίσως κι απ’ το εκλογικό αποτέλεσμα– φανερώνει ως ένα βαθμό και την ανάγκη που υπάρχει στην κοινωνία, ώστε να εξευρεθεί επιτέλους μια διέξοδος στο οικονομικό –και όχι μόνο– πρόβλημα της χώρας και να σταθεροποιηθεί η από πενταετίας και πλέον αποσταθεροποιημένη και προβληματική πολιτική και οικονομική κατάσταση.

Σ’ αυτή τη λαϊκή διάθεση κι ανάταση –για να μην πω πανηγύρι– δεν συμμετέχουν, βέβαια, όλοι με την ίδια συγκινησιακή ανιδιοτέλεια και τον ίδιο ανυπόκριτο αυθορμητισμό. Ελπίδα και προσμονή για «κάτι καλύτερο» κυριαρχεί, είναι δεδομένο, αυτό το «κάτι» όμως καθένας το τοποθετεί και το προσδιορίζει με τον τρόπο του, με τις ιδιαιτερότητες και τις ιδεοληψίες του, με τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Η αίσθησή μου –για να μην πω βεβαιότητα και παρεξηγηθώ– είναι ότι πολλοί από τους ένθερμα συμμετέχοντες στις εκδηλώσεις αυτές συγχέουν έννοιες και καταστάσεις, δεδομένα και δυνατότητες, συνθήκες και συγκυρίες σε μια προσπάθεια εκβιασμού  συμπερασμάτων στη βάση κατασκευασμένων υποθέσεων και προσδοκιών.

Αν υπάρχει μια ευθύνη, η μεγαλύτερη ίσως, για την κυβέρνηση είναι να κατορθώσει να μετουσιώσει αυτόν τον ενθουσιασμό των διαφορετικών «κάτι» σε δημιουργική ενέργεια και συλλογική προσπάθεια. Να προσεγγίσει, να διεγείρει και να συντονίσει τις αντιτιθέμενες κι αλληλοσυγκρουόμενες επιδιώξεις, επιθυμίες και σκοπιμότητες σε μια κοινή προσπάθεια συλλογικής ενεργοποίησης για την επίτευξη του στόχου της διεξόδου απ’ την κρίση μέσω της υλοποίησης του προγράμματος.

Οφείλει ν’ αποδείξει με την καθημερινή πρακτική της στο εσωτερικό και το εξωτερικό, ότι η συγκρουσιακή περίοδος, η εποχή της αμφισβήτησης και της καταγγελίας, ανήκουν πλέον στο παρελθόν, σαν επικοινωνιακά εργαλεία για την επίτευξη ενός στρατηγικού πολιτικού στόχου, της νέας συμφωνίας. Οφείλει, ταυτόχρονα, να πείσει τα ακροατήρια των πλατειών, ότι οι «εχθροί», οι «δυνάστες», οι «τοκογλύφοι», αλλά κι οι «δοσίλογοι», οι «Κουίσλινγκ», οι «προδότες» ή η «χούντα» αποτελούσαν λεκτικές υπερβολές κι ακρότητες στο πλαίσιο μιας στρατηγικής πίεσης κι ανατροπής. Για την κατανόηση και την ωρίμανση και σε κοινωνικό επίπεδο αυτής της καθ’ υπερβολή χρήσης των όρων και την προώθηση μιας συναινετικής επικοινωνίας, δημιουργικά θα συνεισέφερε εν ευθέτω χρόνω και μια δόση αυτοκριτικής.

Η εποχή της «αξιοπρέπειας» και της «δημοκρατίας», όπως ονομάστηκε –αμετροεπώς– η μετά την 25η Ιανουαρίου περίοδος από τον ΣΥΡΙΖΑ, οφείλουν να θεμελιωθούν πάνω στη νηφαλιότητα της λογικής και τη δύναμη της γνώσης με καταλύτη σε βάθος χρόνου την εμπειρία. Ακρογωνιαίος λίθος γι’ αυτό είναι η εθνική συνεννόηση και συνεργασία. Η συμφιλίωση. Το «τέλος των μνημονίων» μόνο πάνω στα γκρεμισμένα συντρίμμια του διχαστικού ψευτοδιλήμματος «μνημονιακός – αντιμνημονιακός» μπορεί να οικοδομηθεί. Έτσι θα δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις μιας πλατειάς κοινωνικής βάσης ενότητας κι ομοψυχίας πάνω στην οποία τα επόμενα βήματα θα στηριχτούν στέρεα, ασφαλώς και μακροπρόθεσμα. Η συστράτευση κι η αφοσίωση σ’ έναν σκοπό, που κοινός παρανομαστής θα είναι η συνείδηση κι  η πίστη περί της «κοινής μοίρας», της «κοινής πορείας» που οικοδομείται και διασφαλίζεται καλύτερα σε συνεργασία κι από κοινού με τους λαούς, αλλά και τις κυβερνήσεις, της Ευρώπης, με αλληλεγγύη, κατανόηση και αμοιβαίο σεβασμό.

Η συμφιλίωση σε κάθε περίπτωση δεν είναι μια κατά παραγγελία διαδικασία ή μια αυτοματοποιημένη κατάσταση. Σφυρηλατείται. Καλλιεργείται κι αναπτύσσεται συστηματικά με υπευθυνότητα, συνέπεια και υπομονή. Κρίσιμες παράμετροι αυτής της προσπάθειας για να στεριώσει και να αποδώσει είναι η συνέπεια, η πληροφόρηση, η αλήθεια. Ζητούμενο για την κοινωνία, εκείνων που γεμίζουν ενθουσιωδώς πλατείες, αλλά κι εκείνης της μεγάλης πλειοψηφίας που σιωπηλά συμμετέχει κι αγωνιά για την έκβαση το «Ελληνικού θέματος» –ή «προβλήματος» όπως προαναφέρεται– είναι να πληροφορηθούν τι έπεται των «μνημονίων». Τι ακολουθεί, έστω κι αν αυτό θα λέγεται συμφωνία, συμβόλαιο, πρόγραμμα ή συμφωνητικό. Η ουσία ενδιαφέρει, οι όροι, οι δεσμεύσεις κι οι υποχρεώσεις μεταξύ της χώρας και των εταίρων και μεταξύ του κράτους και του λαού.

Οι πανηγυρίζοντες των social media μπορεί ν’ αρέσκονται στις αυταπάτες και στον αλά καρτ πατριωτισμό ή το «ελευθέρας» της κομματικής ένταξης, η σκεπτόμενη πλειοψηφία κι οι σιωπηλώς «πανηγυρίζοντες» όμως είναι σε θέση να γνωρίζουν, ότι τίποτε δεν χαρίζεται, όσες π.χ. δωρεάν παροχές ρεύματος κι αν συνδεθούν κάποιοι τελικά θα υποχρεωθούν να τις πληρώσουν. Για όλους, λοιπόν, πανηγυρίζοντες και μη, θα πρέπει να γίνει σαφές τι θα κληθεί να πληρώσει η χώρα και τι ο κάθε πολίτης. Πού σταματούν τα δικαιώματα και πού αρχίζουν οι υποχρεώσεις. Στους λογαριασμούς –που πάντα κάνουν τους καλούς φίλους– δεν γράφονται μόνο πιστώσεις, αλλά και χρεώσεις. Αυτό το δικαίωμα στην ενημέρωση και τη γνώση στους λογαριασμούς της συμφωνίας, αλλά και των πολιτικών που θ’ ακολουθήσουν την εφαρμογή της, είναι αναφαίρετο για κάθε πολίτη. Εκεί είναι και το άλλο μεγάλο στοίχημα για την κυβέρνηση.

Είναι σημαντικό, όσο και κρίσιμο, αν κατορθώσει να διατηρηθεί το ίδιο κέφι κι η ίδια διάθεση για συμμετοχικούς πανηγυρισμούς και κατά την εφαρμογή του κυβερνητικού προγράμματος, εκεί που θα μετρηθεί η υπευθυνότητα, αλλά κι ο πατριωτισμός του καθενός. Εκεί πάνω που θ’ ακουμπήσει κι η δύσκολη πορεία προς την εθνική συνεννόηση και συμφιλίωση. Από εκεί που θα κριθεί, τελικά, μέσω της ομόθυμης ή όχι αποδοχής και συστράτευσης για την υλοποίηση του προγράμματος, και το αν και κατά πόσο η χώρα κι ο λαός δικαιούνται μετά τη νέα συμφωνία να πανηγυρίζουν ή απλώς είναι για τα πανηγύρια.

Σχόλια

  1. Θα μου επιτρέψεις αγαπητέ Ευάγγελε να πω ότι δικαιολογημένα αυτά τα πανηγύρια.
    Ο λαός μας γιορτάζει την Ελπίδα.
    Νάσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ ελπίζω να είμαστε όλοι έτοιμοι και διαθέσιμοι, όταν με το καλό τα πανηγύρια θα πρέπει να δώσουν τη θέση τους και στη σκληρή δουλειά και τις υποχρεώσεις που μας περιμένουν, αγαπητέ μου φίλε.

      Τους φιλικούς μου χαιρετισμούς!

      Διαγραφή
  2. Το κείμενο με εκφράζει απόλυτα , μια ξαφνική τενοντίτιδα δεν μου επιτρέπει να τεκμηριώσω την άποψή μου !!! Υπομονή να έχουμε και να ελπίζουμε οτι νέα και παρθένα κυβέρνηση θα ακούσει τον παλμό μας για δικαιοσύνη και χαμένη αξιοπρέπεια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Περαστικά σου! Κάτω απ' αυτές τις δύσκολες συνθήκες σ' ευχαριστώ θερμά και για το σχόλιο!

      Οι περισσότεροι ελπίζουν. Αυτή την ελπίδα έχει την ευθύνη να διαχειριστεί σωστά η νέα κυβέρνηση.

      Υπομονή υπάρχει, μόνο που μετά από τόσους περιορισμούς, αλλά και τόσες υποσχέσεις, νομίζω πως δεν είναι απεριόριστη.

      Την καλημέρα μου! Και πάλι περαστικά!

      Διαγραφή
  3. Έχει βάλει ψιλά τον πήχη των προσδοκιών η νέα κυβέρνηση Ευάγγελε.
    Ας ελπίσουμε ότι έχει κάνει σωστούς λογαριασμούς γιατί δεν μας παίρνει για νέα πειράματα.
    Περιμένουμε με υπομονή τα επόμενα βήματα της.
    Τις φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Xristin μου το τι προηγήθηκε το ζήσαμε όλοι πολλοί καλά. 'Εχουν πράγματι καλλιεργηθεί προσδοκίες που η πραγματοποίησή τους απαιτεί σκληρή δουλειά και προσπάθεια, όχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά από όλους μας.

      Μακάρι -και σ' αυτό ελπίζω δεν σου κρύβω- όλος αυτός ο ενθουσιασμός να μετουσιωθεί σε δράσεις και συνεργασίες σε όφελος της χώρας και του λαού.

      Ανταποδίδω εγκάρδια! Μαζί σου!

      Διαγραφή
  4. Καλογραμμένες και ρεαλιστικές οι απόψεις σου Ευάγγελε!
    Είμαι και εγώ της γνώμης ότι οι μεγάλες προσδοκίες πιθανόν να φέρουν μεγάλες απογοητεύσεις.
    Κατανοώ όμως την ανάγκη για ενθουσιασμό κι ελπίδα γιατί κι εγώ ανάσανα! :))
    Την καλησπέρα μου :)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλός ο ενθουσιασμός κι η ελπίδα, airis, την ώρα της δουλειάς όμως και του "δια ταύτα" μένει να δούμε πόσοι θα εξακολουθήσουν με το ίδιο κέφι.

      'Εχω την αίσθηση ότι πολλοί επενδύουν στα εύκολα και τ' ανέξοδα κι αυτό με προβληματίζει. Σημειώνω αυτό που επεσήμανες "οι μεγάλες προσδοκίες πιθανόν να φέρουν μεγάλες απογοητεύσεις". Μακάρι να μην απογοητευτούμε.

      Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  5. Ο κόσμος έχει ανάγκη από ελπίδα. Εχει ανάγκη να αδραχτεί από έναν σωτήρα, έναν ήρωα. Έτσι γίνεται σε κάθε εποχή, αυτό συμβαίνει και τώρα. Μακάρι να τον βρούμε τελικά αυτόν τον ηγέτη που θα μας οδηγήσει μακριά από τα δεινά μας. Δύσκολο αλλά ο άνθρωπος δεν πιστεύει στο αδύνατο. Για να δούμε αν τελικά οι ενθουσιασμοί ξεφουσκώσουν άκαρποι ή αν γίνουν νίκη.

    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μακάρι να ζήσουμε την εποχή που δεν θα παίρνουμε δύναμη και κουράγιο μόνο από εφήμερες ελπιδοφόρες εξαγγελίες , αλλά διαρκείς ελπιδοφόρες ενέργειες και δράσεις.

      Αν εξαντληθούν τα αποθέματα ανυπομονησίας και προσμονής είμαι περίεργος με τι θ' αντικατασταθούν.

      Προς το παρόν όλοι διατηρούμε τη συγκρατημένοι (ή ασυγκράτητη) αισιοδοξία μας!!!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …