Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η δύσκολη απόφαση.


Η Ευρώπη έκανε την κίνησή της. Οι λύσεις όμως θα έρθουν από την Ελλάδα. Όσες θετικές αποφάσεις για την αντιμετώπιση της ύφεσης κι αν ληφθούν σ’ Ευρωπαϊκό επίπεδο, από όργανα και φορείς –όπως εν προκειμένω του Μάριο Ντράγκι– δεν θα μπορέσουν να έχουν θετικό πρόσημο και για τη χώρα μας, αν προηγουμένως δεν συνδυαστούν με τις αναγκαίες κι απαραίτητες δημοσιονομικές παρεμβάσεις και προσαρμογές στο κράτος και τα οικονομικά του. Αν κι η Ελλάδα δεν κάνει τις ανάλογες επιλογές της.

Αυτό είναι εξάλλου και το βασικό ζητούμενο στα χρόνια της κρίσης και των «μνημονίων». Εκεί βρίσκεται κι η κρίσιμη παράμετρος των πολιτικών που εφαρμόστηκαν από το 2010 και με ιδιαίτερη ένταση από τις κυβερνήσεις μετά το 2012 και μετά το κούρεμα του χρέους. Εκεί φαίνεται ν’ απέτυχαν οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, εφόσον, για να κατορθώσουν την προσαρμογή στις δανειακές συμφωνίες, επικέντρωσαν την προσπάθειά τους στους αριθμούς και τις λογιστικές αποτυπώσεις, αποφεύγοντας ή μάλλον δειλιάζοντας ν’ αλλάξουν ριζικά κατεστημένα και δομές του κράτους, που λειτουργούν αντιπαραγωγικά δεσμεύοντας κρίσιμους και χρήσιμους πόρους για την ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο.

Φτάσαμε έτσι στα πλεονάσματα μέσα από την ισοπέδωση των ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων και τη διάλυση των μεσαίων. Μετά το πρώτο σοκ με την οριζόντια περικοπή των εισοδημάτων, εξακολούθησε μέρα με τη μέρα να επιστρέφει η κυβερνητική πεπατημένη δεκαετιών κι η κομματική λογική που διατρέχει απ’ την κορφή ως τη βάση τον κρατικό μηχανισμό. Δίχως εξειδικευμένο σχέδιο κι αξιόπιστες εναλλακτικές, αναπαράχθηκαν κι ακολουθήθηκαν επιλογές και κατευθύνσεις που κάθε άλλο παρά διευκόλυναν την έξοδο από την κρίση κι απηχούσαν τις ανάγκες της συγκυρίας. Κάθε αξιολόγηση της τρόικα συνοδευόταν κι από ένα νέο εφιαλτικό πακέτο περικοπών.

Ο χρόνος έτσι κύλησε σε βάρος της χώρας και το γεγονός ότι αυτή απέφυγε την τυπική χρεοκοπία χωνεύτηκε σαν ένα γραφικό επεισόδιο στο ρου της ιστορίας. Έμεινε σαν μακρινή εικόνα από το γραφικό Καστελόριζο κι όχι σαν σημείο καμπής για την εδώ και τώρα αναθεώρηση κι επανεκκίνηση της χώρας με βάση σύγχρονες αρχές, αξίες κι ανάγκες. Η ζωή κύλησε πίσω, οπισθοδρόμησε, κι η κοινωνία μπλέχτηκε σ’ ένα δαιδαλώδες πλέγμα μοιρολατρίας, εσωστρέφειας, ανασφάλειας. Όλα τα εθνικά απωθημένα κι οι Ελληνικές κακοδαιμονίες κατέκλυσαν την καθημερινότητα καθιστώντας το πολιτικό περιβάλλον τοξικό και τον κοινωνικό χώρο αφιλόξενο κι εχθρικό.

Η συζήτηση για τις τομές που έπρεπε –και πρέπει– να γίνουν στο πολιτικό σύστημα και το κράτος δεν ξεκίνησε επί της ουσίας ποτέ. Οι όποιες λογικές φωνές ακούστηκαν σκεπάστηκαν κι εξαφανίστηκαν γρήγορα από τις κραυγές και οιμωγές που πλημμύρισαν δρόμους, πλατείες και τηλεοπτικά πλατό. Η διαχείριση της κρίσης με τα εργαλεία του παρελθόντος κι όχι με τη διορατικότητα και την ευελιξία, που υποδείκνυε το μέλλον κι οι απαιτήσεις των γενιών που ακολουθούν, περιόρισε ασφυκτικά τις επιλογές και στραγγάλισε πρώτ’ απ’ όλα τις όποιες ευκαιρίες επικοινωνίας και συνεννόησης. Κι όταν οι αριθμοί κάποια στιγμή, επιτέλους, κάτι πήγαν να πουν, δεν υπήρχε πλέον ούτε διάθεση, ούτε υπομονή απ’ την κοινωνία για να τους ακούσει.

Πάντα οι επιλογές ήταν στα χέρια μας. Οι κατευθύνσεις που κινήθηκαν τα βήματά μας κι οι διαδρομές που ακολουθήσαμε μέχρι σήμερα είναι αποτέλεσμα δικών μας αποφάσεων. Όσο ασφυκτικά κι αν είναι τα πλαίσια, όσο πιεστικές οι συνθήκες, γνωρίζοντας με σιγουριά την κατεύθυνση που θέλουμε να κινηθούμε, πάντα βρίσκεται –εύκολα ή δύσκολα– το περιθώριο για ελιγμούς και προσαρμογές. Στην προσπάθεια αυτή, η συνεννόηση κι η συνεργασία, αποτελούν διαχρονικά τις ασφαλέστερες δικλείδες για τη σταθερότητα της πορείας, την επίσπευση της διαδρομής και την επιτυχία του αποτελέσματος.

Τις επιλογές μας τις ξανασυναντάμε αργά ή γρήγορα στο δρόμο μας. Θα ‘ναι λάθος αν πιστέψουμε και πάλι, ότι όλα αυτά που λέγαμε και κάναμε λάθος επί χρόνια, μπορούμε σε μια μέρα μόνο να τα διαγράψουμε και να τα διορθώσουμε. Οι σωστές επιλογές δεν αποτελούν στιγμιαία κι εύκολη απόφαση, αλλά χρονοβόρα κι επίμονη προσπάθεια. Προϋποθέτουν γνώση, συνέπεια, αλήθεια και τόλμη. Απαιτούν σθένος, βούληση και κόστος.

Η Ευρώπη έκανε την κίνησή της. Εμείς τώρα πρέπει ν’ αποφασίσουμε. Προλαβαίνουμε;

Photo: the Guardian

Σχόλια

  1. Καλή σου μέρα.
    Συμφωνώ με όσα λες. Πολύ αργά όμως για να αλλάξουν πολλά από τα τραγικά λάθη που έχουν γίνει.
    Όλα δείχνουν ότι ο λαός έχει πάρει μιαν απόφαση. Να γυρίσει σελίδα.
    Δεν ξέρω τι θα πετύχει αυτή η αλλαγή. Φοβάμαι πως μας περιμένουν ακόμη πολλά προβλήματα.
    Εύχομαι να πάνε όλα καλά για τη δόλια πατρίδα μας.
    Καλό Σ/Κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλημέρα! Αυτά που γράφεις παραπέμπουν ίσως σε αυτό που κατά καιρούς έχω πει: Για να αλλάξουν οι πολιτικοί μας πρέπει πρώτα να αλλάξουμε την χώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...Κι όχι -προφανώς- ν' αλλάξουμε χώρα, φίλε Δημήτρη!!!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…