Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Σεπτέμβριος, 2013

Και ναι και μεν κι αλλά.

‘Οσους αστερίσκους κι αν βάλεις, όσες υποσημειώσεις κι αν προσθέσεις, όσες ενστάσεις κι αν προβάλεις μπορεί και να ‘χεις δίκιο, ακόμα κι ο Βενιζέλος άλλωστε το επεσήμανε. Ξέρεις πού έχεις άδικο; Εκεί που προσπαθείς να με πείσεις για όσα λίγο – πολύ συμφωνούμε, λες κι εγώ δεν ζω σ’ αυτόν τον τόπο, δεν γνωρίζω τι έχει προηγηθεί, δεν ανησυχώ για τις εξελίξεις, δεν αγωνιώ για το μέλλον. Εκεί που πας και πάλι να φορτώσεις με ερωτηματικά κι επιφυλάξεις, με υποψίες και αμφιβολίες μια κατά γενική ομολογία εξαιρετική ενέργεια, χάνεις το δίκιο σου. Εκεί που πας με τη γνωστή ξύλινη και προσχηματική γλώσσα να κρατήσεις αποστάσεις, να διαφοροποιηθείς, να γκρινιάξεις, χάνεις κι εμένα.
Φτηνό, πολύ φτηνό το βρίσκω –ξέρεις– να με θεωρείς τόσο ανόητο κι αφελή. Τόσο φτηνό όσο και το να υποστηρίζεται, ότι όλα αυτά που ζούμε τα τελευταία 24ωρα, είναι χάριν αποπροσανατολισμού και προπετάσματος καπνού ενόψει νέων δυσβάσταχτων μέτρων. Ζώντας αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα από πρώτο χέρι κι από μέσα, οποιαδήποτ…

"Μην τον ρωτάς τον ουρανό".

Λόγο το λόγο και κουβέντα την κουβέντα έχουμε βρεθεί προ πολλού αλλού, πέρα και μακριά από αξίες, συνήθειες κι εποχές. Πήραν τα χρόνια τα αρώματα, τις γεύσεις, τις «καλημέρες», αλλά και τα οράματα και τις ιδέες κι άφησαν πίσω τους την πίκρα της απογοήτευσης, τη θλίψη της διάψευσης, τη μελαγχολία της μοναξιάς, την οργή της απελπισίας. Η σκόνη του χρόνου, που τζούζει στα μάτια και τα κάνει να δακρύζουν συχνότερα, σκεπάζει μέρα τη μέρα το παρόν, που, όπως έρχεται και σμίγει με πτυχές της κρίσης, γίνεται ακόμα πιο πνιγυρό, πιο απάνθρωπο, πιο αφιλόξενο.
Μας πήρ’ ο πόνος και νυχτωθήκαμε. Μέσα σ’ αυτό το ζοφερό σήμερα, που νομίζουμε έχουν ακυρωθεί όλες μας οι δυνατότητες κι έχουν σβήσει όλες οι ελπίδες, παραβλέπουμε ότι υπάρχουν διέξοδοι κι έξοδοι κινδύνου, υπάρχουν αλέες και ξέφωτα ζωντάνιας, υπάρχουν άνθρωποι και όνειρα υπαρκτά, υπάρχουν τρόποι και μέθοδοι, αντίδρασης, αντίστασης, δημιουργίας και διαφυγής.
Αν απλώσουμε το χέρι, θα διαπιστώσουμε ότι μέσα στο σκοτάδι, αλλά πάντα εκεί δίπλα μας…

Η αχώνευτη δημοκρατία.

Η χρυσή αυγή του πολιτικού συστήματος.

Αν η χρυσή αυγή τεθεί εκτός νόμου ο κασιδιάρης θα πάρει το Δήμο Αθημαίων με περίπατο. Αν οι δυνάμεις του –κατά δήλωσή τους– «δημοκρατικού τόξου» θέλουν να παραδώσουν την πρωτεύουσα της χώρας στους φασίστες, ας αρχίσουν να συναγωνίζονται σε ασυναρτησίες και σε λύσεις του ποδαριού. Αν η κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα δεν αναλογιστούν με ψυχραιμία και σύνεση το διακύβευμα των επιλογών τους για την κοινωνία και τον τόπο, σ’ αυτό το κομβικό σημείο που έφτασαν οι εξελίξεις, είναι βέβαιο ότι οι επερχόμενες θα είναι πολλαπλάσια χειρότερες.
Καθαρές κουβέντες, ο κοινωνικός εκφασισμός δεν λειτουργεί επιλεκτικά και αλά καρτ. Ο εθισμός της κοινωνίας στη δυσανεξία της διαφορετικότητας, της ανοχής σε παραβατικές και παράνομες συμπεριφορές, της απαξίωσης των πολιτικών διαδικασιών, της κατάριψης αξιών και κανόνων, αποτελεί μια μακρόχρονη διαδικασία, που όμως η ευωχία κι ο καταναλωτικός οίστρος έσπρωχναν παραπίσω κι έχωναν κάτω απ’ το χαλί της άνεσης, όπως όλες τις αμαρτίες και τις «πληγές» της χώρ…

Ο παλιός είναι παλιός.

Παλιά μας τέχνη κόσκινο. Στα παλιά μας τα παπούτσια, αν η ζωή κι οι ανάγκες μας είναι αλλού, αν με τη στάση και τη συμπεριφορά μας, με τα λεγόμενα και τα δρώμενα, απογοητευόμαστε, δυσαρεστούμαστε, διχαζόμαστε ή αποπροσανατολιζόμαστε. Όλος ο κόσμος, όλα αυτά που ξέραμε και θεωρούσαμε σταθερά και δεδομένα, έχουν ανατραπεί, έχουν αλλάξει. Του κόσμου όλου και της οικουμένης ο προσανατολισμός κι οι συντεταγμένες έχουν μεταβληθεί κι έχουν μετατοπιστεί απ’ τη μια άκρη της γης στην άλλη, τίποτα δε φτάνει όμως για ν’ αφυπνίσει και να τρομάξει την «Ελληνίδα» συνήθεια, ούτε καν η «Ελληνίδα κόρνα». Πιάνω τον εαυτό μου να γκρινιάζει και να κατακρίνει κυβερνώντες και κυβερνήσεις για αδράνεια, για διαχείριση του παρόντος, για στερεότυπες συμπεριφορές και για παλαιοκομματικά τερτίπια. Δυσανασχετώ, επειδή ακολουθείται η πεπατημένη, επιλέγεται το μικρότερο πολιτικό κόστος, διευθετούνται τα προβλήματα με περιστασιακές λύσεις. Εκνευρίζομαι, γιατί αποφεύγονται τα αυτονόητα, καταστρατηγείται η κοινή λογική …

Ο Σεπτέμβρης των αποφάσεων.

Θα το διαπίστωσες κι εσύ ίσως το πόσο πληθωρικά, θερμά και πολυποίκιλα υποδεχτήκαμε το Σεπτέμβρη. Κάποια απ’ τις πολυάριθμες ευχές σίγουρα θα έκφρασε κι εσένα, αποσπώντας σου κάποιο «like», πιθανόν να θέλησες και ‘συ να συμμετάσχεις με λέξεις, εικόνες ή τραγούδια προσθέτοντας το δικό σου προσωπικό πρωτομηνιάτικο καλωσόρισμα. Ο νέος μήνας με την είσοδό του προκάλεσε λες μια ομαδική επιθυμία και ξεσήκωσε ένα κύμα λαχτάρας για μια νέα αρχή. Λες και δεν θα ερχόταν όπως κάθε χρόνο, σαν να ‘ταν ο πρώτος Σεπτέμβρης που συναντούσαμε, θαρρείς κι αυτός ο Αύγουστος, που έριχνε με την τελευταία του μέρα και την αυλαία του καλοκαιριού, μας είχε κουράσει, μας είχε ζορίσει.

Ένα νέο ξεκίνημα, μια νέα αφετηρία αναζητάμε. Την άκρη ενός αόρατου, αλλά δυνατού και σταθερού νήματος, που θα μπορεί να κατευθύνει τα βήματά μας με ασφάλεια και σιγουριά στην έξοδο αυτού του φαύλου κύκλου που βρισκόμαστε. Το «κάτι» που θα είναι ικανό να μας παρασύρει με ορμή και δυναμισμό προς τα μπρος και να μας κινητοποιήσει να…

Οι ληγμένες διακηρύξεις.

 Βάλε το «κάθε εποχή έχει» στο ψαχτήρι του Google και θα μείνεις έκπληκτος για το πόσα πολλά λέγεται ότι έχει κάθε εποχή, τους ήρωές της, τις ανάγκες της, την ιστορία της, τους μύθους της, τον Αλαντίν, αλλά και τους ποιητές της. Η εποχή μας άραγε, εκτός από μνημόνια, απογοήτευση κι αδιέξοδα, έχει κάποια άλλα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να την διακρίνουν και ποια είναι αυτά; Γιατί θα μείνουμε στην ιστορία και γιατί να μείνουμε στην ιστορία; Μόνο γιατί «λεφτά υπάρχουν» ή γιατί «μαζί τα φάγαμε»;
Η εποχή μας διακρίνεται από μια μεγάλη έλλειψη, από ένα μεγάλο κενό, που, κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης, παραβλέπεται και αποσιωπάται. Κρύβεται πίσω από τα άγχη και τις αγωνίες της καθημερινότητας και ξεχνιέται στην προσπάθεια να προφθάσουμε το σήμερα, να διαχειριστούμε το παρόν. Δεν δημιουργήθηκε στις μέρες μας, αλλά στις μέρες μας η έλλειψη αυτή γίνεται ακόμα πιο εμφανής –τι αντίφαση!– και το κενό περισσότερο κραυγαλέο και βασανιστικό. Και πιο πριν υπήρχε, αρκετά χρόνια πριν, αλλ…