Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

IMAGE MAKERS


Δεν μίλησε κανείς στον κύριο Σαμαρά για την «απογραφή»; ‘Η μήπως δεν τον αφορά εφόσον την εποχή εκείνη έκανε το αγροτικό του έξω από το κομματικό μαντρί;
Λοιπόν, σύντροφοι, μ’ έχει πιάσει μια κάποια ανησυχία τώρα που μας ενημέρωσαν, ότι τελείωσε η συναίνεση. Ανησυχώ σφόδρα για την εικόνα μας. Τι άραγε θα σκέφτονται οι «αγορές» χωρίς την «πλάτη» του κυρίου Σαμαρά ή πώς θα νοιώσουν οι ευρωπαίοι που δεν διερευνούμε και τα εθνικά δάνεια της Επανάστασης του 1821;
Βλέπετε την εποχή της συναίνεσης όλα έβαιναν καλώς σ’ αυτόν τον καθημαγμένο τόπο και η «τυχερή» -κατά τον κύριο Σαμαρά- κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου είχε παραλάβει μια ανθούσα οικονομία κι ένα καλοκουρντισμένο κρατικό μηχανισμό, δεν είχε ν’ αντιμετωπίσει άδεια ταμεία, υπέρογκα χρέη, τη Eurostat, τα spreads, τις κερδοσκοπικές επιθέσεις.
Κάποιος δεν βρέθηκε να πει στον κύριο Σαμαρά, ότι η συναίνεση ασφαλώς και δεν είναι λευκή επιταγή ή γραμμάτιο, η άρση της όμως, η ημερομηνία λήξης με άλλα λόγια, αν δεν σχετίζεται με διαφωνία για προφανείς πολιτικούς λόγους ή για την προστασία του δημοσίου συμφέροντος, την καθιστά έωλη, προσχηματική και ψευδεπίγραφη;
Δεν έχει ανάγκη ο τόπος από δήθεν image makers και κάλπικες συναινέσεις, η ουσιαστική συναίνεση παρέχεται αυτή τη στιγμή στην κυβέρνηση από τον φιλότιμο ελληνικό λαό, την εικόνα της θα ξαναφτιάξουν μαζί όλοι εκείνοι που τελικά καλούνται να πληρώσουν και τα σπασμένα της πεντάχρονης διακυβέρνησης του τόπου απ’ τη Νέα Δημοκρατία.
Αυτή τη συναίνεση πρέπει να κεφαλαιοποιήσει τάχιστα η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και με σοβαρότητα, υπευθυνότητα και θάρρος, να πραγματοποιήσει τις αναγκαίες πολιτικοκοινωνικές τομές, ώστε ν’ αποκτήσει και πάλι η χώρα στο διεθνές προσκήνιο την εικόνα και τη θέση που της αξίζει, αλλά κι η πολίτες της την πληγωμένη τους αξιοπρέπεια.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…