Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ ΜΠΛΟΥΖ


Από την ασφυκτική πίεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπορεί να υποθηκεύεται η εθνική μας κυριαρχία, αλλά κι από την πλημμύρα περισσότερων από 150.000 στρεμμάτων καλλιεργειών και καλλιεργήσιμων εκτάσεων απειλείται κι η εδαφική μας ακεραιότητα.
«Ο Έβρος αντέχει το πολύ 1.300-1.500 κυβικά το δευτερόλεπτο. Τις προηγούμενες μέρες κράτησαν οι Βούλγαροι στα φράγματα όσο μπορούσαν. Πλέον μας ειδοποίησαν ότι δεν αντέχουν άλλο. Στο τριεθνές όπου συναντώνται ο Έβρος, ο Άρδας και ο Τούντζας η κατάσταση είναι εφιαλτική. Τώρα κατεβάζει νερά και ο Ερυθροπόταμος με αποτέλεσμα να υπάρχει άμεση απειλή και για το Διδυμότειχο», δήλωσε ο Νομάρχης Έβρου κ. Νίκος Ζαμπουνίδης, όπως διαβάζουμε στα «ΝΕΑ». Από το απόγευμα της Καθαρής Δευτέρας, είχαν κλείσει οι δύο από τις τρεις εισόδους του Διδυμοτείχου, αφού οι δρόμοι στη δυτική πλευρά της πόλης και στο Ελληνοχώρι είχαν κατακλυστεί από νερά.
Το πρόβλημα είναι γνωστό και επαναλαμβάνεται σχεδόν κάθε χρόνο, οφείλεται στο γεγονός ότι, είτε δεν υπάρχουν καν αναχώματα για να συγκρατήσουν τη δύναμη των νερών στη Βουλγαρία και την Τουρκία, είτε τα φράγματα είναι αδύναμα να συγκρατήσουν τη δύναμη των νερών. Φέτος, όπως διαμορφώνεται μέχρι σήμερα η κατάσταση, εκφράζονται φόβοι ότι οι ζημιές θα ξεπεράσουν ακόμη κι εκείνες που είχαν προκληθεί το 2005, όταν είχαν πλημμυρίσει πάνω από 200.000 στρέμματα κι οι ζημιές είχαν αποτιμηθεί περίπου στα 76 εκατ. ευρώ.
Οι προσπάθειες που έχουν γίνει σε διπλωματικό επίπεδο, ώστε να βελτιωθούν οι υποδομές κυρίως στη Βουλγαρία –που χρονολογούνται από τη δεκαετία του ’60– προκειμένου να αντιμετωπιστεί οριστικά το πρόβλημα, προσκρούουν στο κόστος, αφού απαιτείται τουλάχιστον ένα δισ. ευρώ για να γίνουν αναχώματα και να ενισχυθούν τα υφιστάμενα φράγματα, κόστος που η γειτονική χώρα δεν μπορεί να αναλάβει.
Χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Ελλάδα κι η Βουλγαρία, αλλά και με «ειδική σχέση» η Τουρκία, είναι τόσο δύσκολο άραγε να χρηματοδοτηθούν από κοινοτικούς πόρους τα αναγκαία έργα για τη βελτίωση ή την κατασκευή υποδομών, όπου χρειάζεται, ώστε να μη δημιουργούνται κάθε χρόνο αυτά τα προβλήματα σε μια χώρα μέλος; Είναι άραγε προτιμότερο να δαπανώνται εκατομμύρια ευρώ για ν’ αποζημιώνονται καταστροφές, από το να αναληφθεί μια συντονισμένη πρωτοβουλία των ευρωπαίων εταίρων, ώστε να εκλείψει μιας δια παντός ο κίνδυνος να καταστρέφονται περιουσίες, να ταλαιπωρούνται πολίτες και, τελικά, να πλήττονται κυριαρχικά εδαφικά δικαιώματα μιας χώρας – μέλους;
Θα ήταν εξαιρετικής πολιτικής σημασίας γεγονός, αν σ’ αυτή την εξαιρετικά δύσκολη για τη χώρα μας συγκυρία, εκδηλωνόταν και για το θέμα αυτό το ζωηρό, πιεστικό και ασφυκτικό ενδιαφέρον των γραφειοκρατών από τις Βρυξέλλες, όπως συμβαίνει και στο πεδίο της λήψης πρόσθετων οικονομικών μέτρων. Ίσως με τον τρόπο αυτό θα μπορούσαμε να διακρίνουμε πίσω από το στυγνό προσωπείο των αγορών στο πρόσωπο της Ευρώπης κάποια ίχνη του πάλαι ποτέ τρίπτυχου της αλληλεγγύης, της συνεργασίας και της ανάπτυξης.

Σχόλια

  1. Εχεις δίκιο για την πρώτης τάξεως ευκαιρία κατάδειξης του συναισθήματος της αλληλεγγύης. Μόνο που η αλληλεγγύη αποτιμάται σε ευρώ....
    Να προτείνω και κάτι άλλο;
    Nα μια επίσης πρώτης τάξεως ευκαιρία, να καταδείξει η ΕΚΚΛΗΣΙΑ την αλληλεγγύη της στον άνθρωπο. Ιδού η Ρόδος. Κανείς δεν γνωρίζει το μέγεθος της περιουσίας της, αλλά ένα κομμάτι άν δώριζε, μπορεί και να έσωζε τη χώρα....
    Ούτε απο κει ακούω φωνή όμως.....
    Καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @Μαίρη, από τις πλέον ενδιαφέρουσες προτάσεις αυτή που διατυπώνεις. Δυστυχώς, οι αρχιερείς μας για το μόνο που ως φαίνεται ενδιαφέρονται αυτή την περίοδο, είναι για το πώς θα εκφράσουν τη διαφωνία τους σχετικά με το νομοσχέδιο για τους μετανάστες. Αυτό βλέπεις "πουλάει"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…