Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΚΟΚΚΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ


Θλίψη και οργή. Δεν ξέρω αν μπορεί να αισθανθεί κάποιος άλλα συναισθήματα μετά τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων, ιδιαίτερα μετά τις χθεσινές εξελίξεις σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης με θέμα τη διάσωση της ελληνικής οικονομίας.Τραγική φιγούρα ο πρωθυπουργός εν μέσω των εκπροσώπων των τραπεζών και των εγγυητριών δυνάμεων, να πορεύεται για τις αναμνηστικές φωτογραφίες μετά τη σεμνή τελετή που επισφράγισε με τον τραγικότερο τρόπο το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.

Δεν έχει σημασία, αν το σχέδιο για την οικονομία ονομάστηκε «διάσωση». Δεν έχει νόημα αν στην πολιτική ορολογία αποκάλεσαν τη γαλλογερμανική πρωτοβουλία «στήριξη». Σημασία έχει, ότι αποδείξαμε σ’ όλο τον κόσμο την αδυναμία μας ως λαός να διαχειριστούμε τα του οίκου μας. Σημασία έχει, ότι αναγκαστήκαμε ως πολίτες να σκύψουμε το κεφάλι και να δεχτούμε να μας κυβερνούν άλλοι.

Δεν πρόκειται μόνο για απαλλοτρίωση ή εκχώρηση μέρους της εθνικής μας κυριαρχίας αυτό που αναγκάστηκε να δεχτεί χτες η ελληνική κυβέρνηση, αλλά για κατάλυση της λαϊκής κυριαρχίας. Το γιατί δεν είναι θαρρώ δύσκολο να το κατανοήσουμε, εφόσον κανείς από τους ψηφοφόρους της 4ης Οκτωβρίου δεν ψήφισε ως αντιπρόσωπό του για το ελληνικό κοινοβούλιο κάποιον από τους αξιότιμους γραφειοκράτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας ή τους σεβαστούς κυρίους του Δ.Ν.Τ.

Ούτε, πολύ περισσότερο, ο πρωθυπουργός επέλεξε κάποιον απ’ αυτούς ως μέλος της κυβέρνησής του. Από τη στιγμή όμως που οι κύριοι αυτοί από χτες, όχι μόνο επιβλέπουν, αλλά μπορούν ν’ αποφασίζουν μέτρα και να υποδεικνύουν πολιτικές, λειτουργούν ως οιονεί υπουργοί, ως διευθυντήριο. Η λαϊκή κυριαρχία έχει πάει περίπατο.

Αυτή η συγκυρία όμως θα πρέπει να αποτελέσει για όλους μας την κόκκινη γραμμή, το σημείο εκκίνησης κι όχι το τέλος. Για χρόνια αναρωτιόμασταν αν έχει πάτο το βαρέλι, ιδού λοιπόν ο πάτος σ’ όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Κανείς δεν θα μπορέσει μόνος του να ξαναβγεί στον αφρό, ούτε οι αξιοσέβαστοι πολιτικοί μας, ούτε οι επινοητικοί επιχειρηματίες μας, ούτε οι μισθοσυντήρητοι, οι άνεργοι ή οι συνταξιούχοι, όλοι έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον.

Ήρθε η ώρα να δείξει το πολιτικό προσωπικό της χώρας τη σοβαρότητα, το ήθος και την υπευθυνότητα, που είχε εξαφανιστεί πίσω από το λαϊκισμό, την αμετροέπεια και τη συναλλαγή, έφτασε η ώρα η κοινωνία μας ν’ αφυπνιστεί και να επιδείξει τ’ αντανακλαστικά, τις συμπεριφορές και τις αντιδράσεις, που αμβλύνθηκαν κι υπέκυψαν σε ψευδεπίγραφα πρότυπα ανάπτυξης, σε δανεικά μοντέλα κατανάλωσης και πρωτοφανή φαινόμενα αλλοτρίωσης.

Στο μονόδρομο που βρισκόμαστε όλοι η μόνη διέξοδος είναι η δημιουργία των συνθηκών για την έγκαιρη διέξοδο όλων. Αυτό είναι το μόνο στοίχημα που μπορεί να κινητοποιήσει την πληγωμένη περηφάνια και φιλότιμό μας. Εδώ είναι η ευθύνη της κυβέρνησης για να μετατρέψει τη λαϊκή ανοχή σε κινητήρια δύναμη για δίκαιες και αποτελεσματικές λύσεις στα χρόνια προβλήματα και στρεβλώσεις του συστήματος. Με ψυχραιμία, αποφασιστικότητα και σχέδιο μπορεί να δρομολογήσει τις συνθήκες για ασφαλή διέξοδο από αυτή την πολύπλευρη κρίση.

Βρισκόμαστε σε πόλεμο. Όσο ταχύτερα οργανωθούμε για να δώσουμε με επιτυχία τις προσωπικές και συλλογικές μας μάχες, τόσο συντομότερα θα πλησιάσουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τόσο συντομότερα θα μπορέσουμε να διεκδικήσουμε και πάλι –προς πάσα κατεύθυνση– αυτά που θεωρούμε πως μας αναλογούν ή μας ανήκουν…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …