Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοέμβριος, 2014

Σηκώστε το παραβάν (ή το γάντι).

Πού βρίσκονται οι άνθρωποι; Σε ποιον πλανήτη ή διάσταση έχουν διακτινιστεί; Ότι όσοι έχουν εναπομείνει αποφεύγουν, διστάζουν ή ντρέπονται να πουν ότι είναι ΠΑΣΟΚ δεν το βλέπουν; Δεν αντιλαμβάνονται, ότι εκείνοι πουακόμα παραμένουν, παρακολουθούν αποσβολωμένοι, αμήχανοι κι απογοητευμένοι τα διαδοχικά εγχειρήματα διάσωσης του κόμματος που μόλις πριν λίγα χρόνια εξέφραζε το 45% σχεδόν του εκλογικού σώματος; Δεν μπορούν να καταλάβουν, ότι περισσότερο από τις περιοριστικές πολιτικές και τα διαδοχικά μέτρα, εκείνο που πληγώνει τη βάση του ΠΑΣΟΚ είναι οι έριδες κι οι διαμάχες μεταξύ των στελεχών του;

Φυσικά, είναι πολλά τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν κι έχουν οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ σ' αυτή τη δεινή θέση. Δεν είναι μόνο η ηγεσία. Δεν είναι -πολύ περισσότερο- η φίρμα. Σίγουρα παίζουν κι αυτά το ρόλο τους, ψυχολογικά και συναισθηματικά. Δύσκολα διαγράφεις μονοκονδυλιά δεσμούς μιας ολόκληρης ζωής. Για κάποιους από πενήντα, εξήντα και πάνω κάτι τέτοιο ίσως είναι κι αδιανόητο. Όλοι αυτοί όμως, εκε…

Κλικ.

Οχτώ χρόνια στο διαδίκτυο. Δεν το γράφω για τα «χρόνια πολλά», ούτε για τα συχαρίκια. Δεν το αναφέρω κάν με πρόθεση να κάνω απολογισμό. Για μένα το κάνω και μόνο. Όχι μόνο. Και για όσους μπορούμε να επικοινωνούμε. Ακόμα. Μην το χάσουμε κι αυτό, ρε παιδιά. Μην τ’ αφήσουμε όλα στην τύχη τους όπως η κυβέρνηση. Μην τα παρατήσουμε όλα στην αντίδραση όπως η αντιπολίτευση. Μην τα παραδώσουμε όλα στο χρόνο και τη λήθη όπως τα μέσα και τα έξω της ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας, της ψυχοθεραπείας μας. Μαζί μ’ αυτά και το διαδίκτυο με τις χιλιάδες, τι χιλιάδες, τα εκατομμύρια γνώμες, απόψεις, αφορισμούς και πάει λέγοντας.
Ένα κλικ έχουν γίνει όλα. Από την έξοδο της χώρας απ' την Ευρώπη μέχρι την παράδοση στην πυρά της γενιάς του Πολυτεχνείου. Ένα κλικ η επιδοκιμασία κι ο θαυμασμός Ένα κλικ η αποδοκιμασία κι η ύβρις. Από κλικ σε κλικ συνεπαρμένοι, ενθουσιασμένοι κι επιπόλαιοι χάνουμε το τικ τακ του χρόνου που ακόμα κυλά στα ρολόγια, ακούραστα περνώντας και προσπερνώντας μαζί μας ώρες, μέρες ολόκλη…

Το "κακό" Πολυτεχνείο.

Αν εξαιρέσουμε το άσυλο, τα μεγαλύτερα «κακά» που μας άφησε το Πολυτεχνείο είναι η «γενιά» κι η «επέτειος» του. Το άσυλο ξεχωρίζει, γιατί δεν υπάρχει στον πανεπιστημιακό χώρο άλλος θεσμός που να είναι τόσο πολύ παρεξηγημένος, διαστρεβλωμένος και απρόσφορος. Γύρω από το θέμα του ασύλου έχουν αναπτυχθεί μυριάδες συζητήσεις και, ασφαλώς, έχουν εξελιχθεί και μυριάδες μυριάδων αντιπαραθέσεις. Ένας θεσμός που εισήχθη για την προστασία της ελευθερίας της ακαδημαϊκής διδασκαλίας και έρευνας, της ελεύθερης διακίνησης επιστημονικών απόψεων και ιδεών, στο όνομα της δημοκρατίας, της ανοχής, της σκοπιμότητας και της αδιαφορίας αξιοποιήθηκε από μύριους όσους για μυριάδες λόγους παρά για εκείνους ακριβώς που θεσπίστηκε.Για τη γενιά τι να πρωτοπεί κανείς; Έχουν γραφτεί κι έχουν ειπωθεί τόσα πολλά, θετικά κι αρνητικά. Ανάλογα με την εποχή και τη συγκυρία, η «γενιά του Πολυτεχνείου» διαδραμάτισε κομβικό ρόλο στα πολιτικά κι όχι μόνο δρώμενα της χώρας. Κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των ημερών εκείνων ε…

Nα πέσει η χούντα, λοιπόν.

Εντάξει, λοιπόν, ζούμε υπό καθεστώς χούντας και σε συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης. Η ανάλγητη κυβέρνηση των δωσίλογων  Γερμανοτσολιάδων πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατόν από την εξουσία και ν’ αντικατασταθεί από μια κυβέρνηση της αριστεράς, που θα αποκαταστήσει με διαδοχικούς νόμους τη δημοκρατία, θα καταργήσει τα μνημόνια και θα επαναφέρει μέσα από ένα σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας την ανάπτυξη και την ευημερία.

Οι όροι που μπαίνουν για να λειτουργήσει και πάλι η δημοκρατία στον τόπο μας είναι πολύ απλοί και εύληπτοι. Ακόμα και μικρά παιδιά, μαθητές γυμνασίου ή λυκείου, μπορούν να την κατανοήσουν, να την αναλύσουν, ώστε ανεμπόδιστα να σταδιοδρομήσουν αύριο - μεθαύριο στις λεωφόρους της κοινωνικής ανέλιξης και της καταξίωσής τους ως ενεργοί πολίτες με μόνα διαπιστευτήρια τις αλυσίδες και τα λουκέτα από τις καταλήψεις των σχολείων τους. Δεν είναι απαραίτητο ν’ αλλάξει τίποτε στην παιδεία ή το εκπαιδευτικό σύστημα, πολύ δε περισσότερο δεν είναι διόλου αναγκαίο να είναι ανοιχτά τα π…

Η συνιστώσα του φόβου.

Αυτό που μου παγώνει πρώτο το αίμα είναι ο φόβος. Μετά μουδιάζει η καρδιά. Επιβραδύνει για ένα δευτερόλεπτο, σαν να σταματάει, και μετά αρχίζει να πάλλεται ξέφρενα, τρελά. Κάποιες φορές νομίζω, αν επικρατεί ησυχία στο χώρο, ότι μπορώ να την ακούσω, όπως την πιάνω να χοροπηδά πάνω στο στήθος.
Ίσως είναι το πιο αποκρουστικό συναίσθημα, το πιο απάνθρωπο. Εκείνο που σε κάνει να αισθάνεσαι ανήμπορος, απροστάτευτος, ανυπεράσπιστος. Εκείνο που αμβλύνει τ’ αντανακλαστικά, μειώνει το αίσθημα αξιοπρέπειας, παραλύει τη λογική. Μόνο το ένστικτο ίσως είναι εκείνο που μπορεί ν’ αντιδράσει, όταν το είναι σου όλο έχει παγώσει.
Ο φόβος ακυρώνει κάθε πρωτοβουλία και προσπάθεια. Επιτείνει την αμυντική στάση απέναντι στη ζωή, αναβάλλει τις εξελίξεις, αναστέλλει την πρόοδο. Οδηγεί στη φυγή, στην παθητικότητα, στη θυματοποίηση, στην άνευ όρων παράδοση. Ο φόβος που γίνεται τρόπος ζωής σηματοδοτεί το τέλος, το απόλυτο αδιέξοδο, την διάλυση του κοινωνικού ιστού.
Ζούμε σε εποχές που ο φόβος κάνει αισθητή την παρο…

Άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε.

Κοροϊδευόμαστε. Δουλευόμαστε μεταξύ μας. Μιλάμε για αλλαγές, για μεταρρυθμίσεις, για ανάπτυξη, ενώ όλοι μας, ό-λοι-μας, ξέρουμε ότι τίποτε απ’ αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Και δεν πρόκειται να συμβεί υπό τις παρούσες συνθήκες, όχι γιατί δεν γίνονται σχέδια, δεν καταβάλλονται προσπάθειες, δεν υπάρχουν τα κατάλληλα πρόσωπα. Δεν γίνονται, γιατί οι αλλαγές, οι μεταρρυθμίσεις, οι ανατροπές κι η ανάπτυξη εν τέλει προϋποθέτουν ένα διαφορετικό πλαίσιο κι ένα εντελώς άλλο υπόβαθρο αναφοράς κι υποστήριξης.
Η σημειούμενη δυστοκία στην περαιτέρω προώθηση αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, οι οποίες, όχι μόνο προβλέπονται κι έχουν συμφωνηθεί με τους δανειστές, αλλά είναι προπαντός αναγκαίες κι απαραίτητες για την αναδιάταξη και την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, δεν οφείλεται στην αδυναμία ή την αδιαφορία για να σχεδιαστούν και να εξελιχθούν οι σχετικές δράσεις. Η παρατηρούμενη καθυστέρηση οφείλεται στην απροθυμία ή κι αντίσταση του πολιτικού συστήματος στο σύνολό του να προβεί άμεσα σε οποιαδήποτε …

Αυτά δεν γίνονται εδώ.

Το συμπέρασμα ήταν ότι δε γίνεται. Για ώρα το φέρναμε συζητώντας από ‘δω και το πηγαίναμ’ από ‘κει, αλλά στο «ðια ταύτα» όλοι οι υπολογισμοί κι οι υποθέσεις πήγαιναν στράφι, τα δεδομένα όχι μόνο δεν έβγαιναν, αλλά ήταν από απογοητευτικά έως ασύγκριτα. Ελλάδα – Γαλλία, σημειώσατε δύο.
Ο σεβασμός κι η προστασία του δημόσιου χώρου, ως γενικευμένη κουλτούρα και νοοτροπία, διακρίνει κατά πολύ τη συμπεριφορά των Γάλλων έναντι της αντίστοιχης συμπεριφοράς μας ως Έλληνες. Η απόσταση που χωρίζει τους δυο λαούς είναι τεράστια κι είναι σε βάρος μας.
Η ευπρέπεια κι η τάξη που χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά των Γάλλων, όταν βγαίνοντας έξω κλείνουν πίσω τους την πόρτα του σπιτιού τους, έχει προφανείς θετικές συνέπειες, εφόσον διευκολύνει την απρόσκοπτη κοινωνική συμβίωση κι επιτρέπει ταυτόχρονα την ανεμπόδιστη κυκλοφορία σε πόλεις, όπως το Παρίσι π.χ., που διακρίνονται για τον όγκο ανθρώπων και αυτοκινήτων που διακινούνται καθημερινά.
Ξεφεύγοντας από το τρεχαλητό να προλάβεις να δεις το Λούβρο και το Ση…