Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Nα πέσει η χούντα, λοιπόν.


Εντάξει, λοιπόν, ζούμε υπό καθεστώς χούντας και σε συνθήκες ανθρωπιστικής κρίσης. Η ανάλγητη κυβέρνηση των δωσίλογων  Γερμανοτσολιάδων πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατόν από την εξουσία και ν’ αντικατασταθεί από μια κυβέρνηση της αριστεράς, που θα αποκαταστήσει με διαδοχικούς νόμους τη δημοκρατία, θα καταργήσει τα μνημόνια και θα επαναφέρει μέσα από ένα σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας την ανάπτυξη και την ευημερία.

Οι όροι που μπαίνουν για να λειτουργήσει και πάλι η δημοκρατία στον τόπο μας είναι πολύ απλοί και εύληπτοι. Ακόμα και μικρά παιδιά, μαθητές γυμνασίου ή λυκείου, μπορούν να την κατανοήσουν, να την αναλύσουν, ώστε ανεμπόδιστα να σταδιοδρομήσουν αύριο - μεθαύριο στις λεωφόρους της κοινωνικής ανέλιξης και της καταξίωσής τους ως ενεργοί πολίτες με μόνα διαπιστευτήρια τις αλυσίδες και τα λουκέτα από τις καταλήψεις των σχολείων τους. Δεν είναι απαραίτητο ν’ αλλάξει τίποτε στην παιδεία ή το εκπαιδευτικό σύστημα, πολύ δε περισσότερο δεν είναι διόλου αναγκαίο να είναι ανοιχτά τα πανεπιστήμια.

Μόλις γίνουν οι πρόωρες εκλογές για να πέσει η  χούντα των Σαμαροβενιζέλων η κυβέρνηση της αριστεράς θα λύσει εδώ και τώρα όλα τα προβλήματα και θ’ αποκαταστήσει κάθε αδικία που δημιούργησαν τα μνημόνια κι οι εφαρμοστικοί νόμοι. Ο ΕΝΦΙΑ θα καταργηθεί, οι μισθοί θα επανέλθουν στα επίπεδα του 2009, οι τράπεζες θα κρατικοποιηθούν και τα ΑΤΜ θα τροφοδοτούν ανεμπόδιστα με χρήμα τους καταναλωτές, οι οποίοι το ίδιο ανεμπόδιστα θα μπορούν να προσέρχονται όλες τις μέρες της εβδομάδας –πλην της Κυριακής– προκειμένου να προμηθευτούν  τα απαραίτητα προϊόντα και αγαθά.

Δεν έχει σημασία αν το χρήμα που θα εκταμιεύουν είναι ευρώ, δραχμές ή ρούβλια, σημασία έχει ότι όλοι θα έχουν μια ανυπέρβλητη χαρά και θα διακατέχονται από μια ανεξάντλητη διάθεση για κατανάλωση και για διασκέδαση. Ούτε θα παίζει κανέναν ρόλο που, εξαιτίας της ανύπαρκτης εγχώριας παραγωγής, όλα θα είναι εισαγόμενα. Ένας λόγος παραπάνω για να μπορούν όλοι ανεμπόδιστα –και πάλι– να μποϊκοτάρουν τα Γερμανικά προϊόντα διατρανώνοντας την αγωνιστική τους διάθεση ενάντια στον σακάτη.

Το πιθανότερο είναι ότι η Γερμανία, υπό το βάρος της εμβέλειας της προσωπικότητας και του πολιτικού κύρους του νέου πρωθυπουργού, θ’ αναγκαστεί να υποκύψει και πέρα από το κούρεμα του χρέους και τη ρύθμισή του σύμφωνα με τις απαιτήσεις της νέας κυβέρνησης της αριστεράς, θα προβεί σαν δείγμα μεταμέλειας και καλής συνεργασίας στην καταβολή στο ακέραιο των κατοχικών αποζημιώσεων και με τους αναλογούντες τόκους.

Η ζωή στη χώρα θα ξαναβρεί τους ρυθμούς προ κρίσης με μόνη διαφορά, ότι τότε οι προϋπολογισμοί δεν θα είναι λιτότητας, όπως συστηματικά ψηφίζονταν από τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης. Το δημόσιο θα ανοίξει και πάλι της πόρτες του σε όλους τους απολυμένους, τους έφεδρους και σε καθεστώς διαθεσιμότητας υπαλλήλους, ενώ και οι καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών θα τοποθετηθούν δίπλα απ’ τους τσολιάδες στο Προεδρικό Μέγαρο, διατηρώντας όμως ταυτόχρονα και την προσωπική διαφορά από τα ΔΙΒΕΤ στο μισθό τους.

Εξυπακούεται, ότι μέσα στο Μέγαρο θα κατοικεί ο πρώτος Πρόεδρος της Αριστεράς, που θα έχει εκλεγεί μετά την πτώση της χούντας των Γερμανοτσολιάδων, ο οποίος –προφανώς– θα έχει δώσει πολιτικό όρκο προσθέτοντας στον προβλεπόμενο από το Σύνταγμα και τη φράση: «Σεβόμενος την αρχή ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται από τον λαό».  Την τελετή ορκωμοσίας θα καλύψουν σε εθνικό δίκτυο η ΕΡΤ1,  ΕΡΤ3 και η ΝΕΤ, η οποίες θα έχουν ξαναϊδρυθεί στη θέση της ΝΕΡΙΤ που θα καταργηθεί. Όλοι οι απολυμένοι δημοσιογράφοι, που στο μεταξύ βρήκαν στέγη στα περιθωριακά κανάλια –με ποιων άραγε τα λεφτά;– θα έχουν ήδη επαναπροσληφθεί ως ανταμοιβή για τον συνεπή αντιμνημονιακό τους αγώνα.

Είναι αυτονόητο, ότι τότε θα καταργηθεί ο ίδιος ο συνδικαλισμός κι όχι ο 1264 για τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, όχι μόνο επειδή όλοι οι ηγέτες του συνδικαλιστικού κινήματος θα είναι πλέον εκλεγμένοι αντιπρόσωποι του λαού στη Βουλή, αλλά προπαντός γιατί έτσι θα μπορούν άμεσα να προωθούν και να ικανοποιούν με τροπολογίες και μεταμεσονύκτιες διατάξεις όλα τα αιτήματα του λαϊκού κινήματος. Στο πλαίσιο αυτό αναμένεται άμεση επαναφορά των μειωμένων συνταξιοδοτικών ορίων, των δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων, του επιδόματος αδείας κλπ.

Το τέλος της κατοχής κι η πραγματική συμφιλίωση τότε και μόνο τότε θα συντελεστεί. Τότε που οι συκοφάντες των καθεστωτικών μέσων ενημέρωσης κι οι εκφραστές της πλουτοκρατίας θα έχουν κλειστεί στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Τότε τα ραντεβού θα κλείνονται μόνο με την Ιστορία κι όχι όπως παλιά στα γουναράδικα. Κόκκινοι και μαύροι, άσπροι λόγω του ηθικού πλεονεκτήματος θα σμίξουν σ’ ένα σχήμα διακυβέρνησης της ριζοσπαστικής πατριωτικής αριστεράς πέρα από τις αγκυλώσεις και τις διαχωριστικές γραμμές που είχε εφαρμόσει κι ακολουθούσε ο  επάρατος δικομματισμός της μεταπολίτευσης.

Αυτά περιγράφει το σενάριο κι αυτό το στόρι «πουλάει» σαν τρελό στις μέρες μας, ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Best seller. Δεν χρειάζονται περαιτέρω αποσαφηνίσεις, διευκρινήσεις ή περιγραφές, δεν απαιτείται τεκμηρίωση, ανάλυση κι εξήγηση. Αφού η δημοσκοπική πλειοψηφία υποστηρίζει αυτή την εκδοχή, δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο, απλώς και μόνο να την ακολουθήσουν όλοι. Εκείνοι που προβληματίζονται ή διαφωνούν διατυπώνοντας και δημοσιοποιώντας αντίθετες απόψεις, είναι a priori ταυτισμένοι με το κατεστημένο, με τη χούντα, με τη Μέρκελ κι όσοι απ’ αυτούς δεν προπηλακίζονται ή δεν παραδίνονται στην πυρά, πρέπει να το βουλώνουν ή να εξαφανίζονται από προσώπου γης.

Εκλογές να πέσει η χούντα, λοιπόν. Εκλογές για την απελευθέρωση. Μόνο που, όταν έρθει η ώρα, η πραγματική ιστορία γράφεται με αποφάσεις, με πρωτοβουλίες και πράξεις κι όχι με εύκολα λόγια κι ανέξοδα τσιτάτα. Σ’ αυτό το «στόρι», προπαντός αν έχεις συνηθίσει στα παραμύθια, κάθε άλλο παρά εύκολο είναι να πετύχεις να έχει happy end.

Photo: LIFO
  

Σχόλια

  1. Χα. Χα. Χα.
    Πολύ αστείο.
    Μπορείτε παρακαλώ να μου φέρετε την γαργαλιέρα; Την επαγγελματική, ξέρετε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …