Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το πραξικόπημα της υποκρισίας.


Παρακολούθησα με συναισθηματική φόρτιση να «μαυρίζουν» το ένα μετά το άλλο τα κανάλια που μετέδιδαν απευθείας το εκ των ενόντων πρόγραμμα της κρατικής τηλεόρασης. ΝΕΤ, ET ΗD και τελευταία εικόνα από το ERT World λίγο πριν τις μιάμιση τα ξημερώματα. Ένοιωθα όντως μέσα μου σαν κάτι να χάνεται, σαν κάτι να μου σφίγγει το στομάχι. Ήταν βλέπεις κι όλη αυτή η ένταση που είχαν οι εικόνες, ο παλμός, οι φωνές και τα τραγούδια, όπως μεταδίδονταν από το κοσμοπλημμυρισμένο προαύλιο και την αποκλεισμένη Λεωφόρο Μεσογείων.

Ο αντίκτυπος από το κλείσιμο της κρατικής ραδιοτηλεόρασης τεράστιος.Οι αντιδράσεις κι οι αντιπαραθέσεις διαδοχικές κι αλλεπάλληλες. Δηλώσεις, λέξεις και δάκρυα ρέουν έκτοτε άφθονα. Το ίδιο κι οι προτάσεις για την κατάργηση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου και τα νομοσχέδια για την δημιουργία της «νέας ΕΡΤ». Σιγά, ρε παιδιά, μη σπρώχνεστε, το έχουμε ξαναδεί το έργο με τις πρωτοβουλίες σας μόλις προχτές για το αντιρατσιστικό και ξέρουμε πάρα πολύ καλά πού μας έχουν φέρει αυτές οι δοκιμασμένες μικροκομματικές πρακτικές.

Ξέρετε τι λέω εγώ; Κανείς από τους σουλατσαδόρους και τους «πήγαιν’ έλα» δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το μέλλον ούτε της ΕΡΤ ούτε των εργαζομένων σ’ αυτήν. Για την ενημέρωση και την ψυχαγωγία ούτε λόγος να γίνεται. Φούμαρα πουλάτε και φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Όλοι. (Ο άλλος πήρε τόση φόρα που από την Αγία Παρασκευή έκλεισε πρώτο τραπέζι πίστα στην πλατεία Συντάγματος). Ταχρίρ, Ταξίμ, ΝΕΡΙΤ, όλα στις φαντασιώσεις και τους σχεδιασμούς πολιτικών που θέλουν να μας πείσουν ότι με το που πέσανε οι διακόπτες κι έπεσε το σκοτάδι στις κρατικές συχνότητες είδανε το φως το αληθινό κι έλαβαν την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Πνεύμα πουλάνε;

Γι’ αυτό δεν με τρομάζει, ούτε που γίναμε και πάλι διεθνώς ρεζίλι, ούτε ότι απειλούνται εκλογές –σιγά μη μας φύγει καμιά ψήφος, ούτε που σιγεί η ΕΤ3, ούτε μην ξεκινήσει απ’ τη Μεσογείων η επανάσταση. Με τρομάζει η απύθμενη προχειρότητα και τσαπατσουλιά. Με τρομάζει η ατέλειωτη μικροκομματική πονηριά, η παραποίηση της πραγματικότητας. Με τρομάζει η επόμενη μέρα, γιατί θα προκύψει μέσα στο κομματικό μαγειρείο, θα περάσει από τα ψηφοθηρικά γραφεία και θα καταλήξει μέσα απ’ τους διθυράμβους της παραπληροφόρησης να βαφτίζεται το μαύρο άσπρο ή το άσπρο μαύρο ανάλογα με την περίπτωση και το στρατόπεδο.

Φοβάμαι γιατί το μέχρι σήμερα δείγμα γραφής της κυβέρνησης δεν έχει αποτυπωθεί σε σχεδιασμένες μεταρρυθμίσεις, σε καλοστημένες αποκρατικοποιήσεις, σε προγραμματισμένες αναδιοργανώσεις. Φοβάμαι γιατί τα πεπραγμένα της αντιπολίτευσης δεν πείθουν για την ωριμότητα, την υπευθυνότητα και τη σύνεση. Φοβάμαι, γιατί θα βραχνιάσω να φωνάζω με το καλαμάκι στο χέρι έξω απ’ το ραδιομέγαρο κλείνοντας τη Μεσογείων, περιμένοντας πώς και πώς να καθαρίσει η «κόπρος του Αυγεία». 

Η υποκρισία μ’ ακολουθεί σε κάθε μου βήμα, με παρακολουθεί σαν τον χαφιέ, σαν τον ρουφιάνο, σαν τον μεγάλο αδελφό. Το πραξικόπημα της υποκρισίας απέκλεισε όλες τις εξόδους προς την αλήθεια, την αντικειμενικότητα, το δίκαιο. Τα τεθωρακισμένα επιχειρήματά της φράζουν αδιαπραγμάτευτα το δρόμο προς το μέλλον, προς το αύριο, προς τα μπρος. Οι τηλεκατευθυνόμενοι ολετήρες της ισοπεδώνουν αδιακρίτως ιδέες, σχέδια, όνειρα.Τα μπουντρούμια των σκοτεινών μικροκομματικών υπολογισμών της φυλακίζουν την ελεύθερη σκέψη, την αδέσμευτη έκφραση, την απεριόριστη ματιά. Η εξωραϊσμένη προπαγάνδα της φιμώνει τη φωνή της λογικής, την κραυγή της απόγνωσης, τον ψίθυρο της ελπίδας. 

Σ’ αυτό το πραξικόπημα πρέπει ν’ αντισταθώ, σ’ αυτό να ορθώσω το ανάστημα, τη φωνή, το είναι μου. Στο πραξικόπημα που δεν λογοκρίνει τις ειδήσεις, αλλά εκβιάζει συνειδήσεις. Στο πραξικόπημα του «ναι μεν, αλλά», που ξετινάζει τα μυαλά. Στο πραξικόπημα των βολεμένων, σε βάρος των απελπισμένων.

Φωτο: Marcin Sacha

Σχόλια

  1. Ευάγγελε,πραγματικά μένω άφωνη και δυστυχώς απομακρύνομαι από την ελπίδα με όλα αυτά που συμβαίνουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 'Ερχονται "πράγματα", 'Ολγα, να 'μαστε καλά να τ' αντέξουμε...

      Διαγραφή
  2. Πόσο με τρομάζουν όλα αυτά που λες Ευάγγελε.
    Ελπίζω μα μην μείνουμε θεατές!
    Καλό Σ/Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξελίξεις εννοώ, 'Ελενα. 'Οπως και νά 'χει έχουν ανοίξει θέματα και με κάποιο πολιτικό -όπως πιστεύω- τρόπο θα πρέπει να κλείσουν.

      Κι επειδή "κλείσιμο" με "κλείσιμο" έχει διαφορά, ευελπιστώ στην καταλληλότερη λύση κρατώντας όμως πολύ μικρό καλάθι...

      Καλό Σαββατοκύριακο και σε σένα. Να περάσεις όσο μπορείς καλύτερα!!

      Διαγραφή
  3. Γιατί διάλεξαν την ΕΡΤ

    http://failedevolution.blogspot.gr/2013/06/blog-post_15.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Mε τρομάζουν όλα όσα αναφέρεις κι εσύ.
    Κρατάω μια σου λέξη σαν επιστέγασμα "η τσαπατσουλιά"...
    Τα είπες όλα με μια λέξη...
    Να'σαι καλά και καλή δύναμη Ευάγγελε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρειάζεται να μπουν τα πράγματα επιτέλους σε μια σειρά, να συνεννοηθούμε για τις προτεραιότητες και να βαδίσουμε αποφασιστικά, Μαρία.

      Η τρικομμματική κυβέρνηση το μόνο που χρειάζεται είναι ουσιαστική συνεργασία κι ειλικρινή διάλογο, όλα τ' άλλα είναι για το θεαθηναι.

      Διαγραφή
  5. Δεν νομίζω πως είναι η πρώτη, μα ούτε και η τελευταία "τσαπατσουλιά" που γίνεται στον "δημόσιο χώρο" τούτης έρμης χώρας αγαπητέ μου Ευάγγελο.

    Και με τον όρο "δημόσιο χώρο" εννοώ όλα όσα έχουν μέσα τους την έννοια του δημόσιου τομέα, της αξίας της δημόσιας χρήσης, αλλά και της δημόσιας δαπάνης.

    ΔΥΝΑΜΗ σε όλους και κυρίως στους εργαζόμενους που δεν είχαν την δουλειά της στην ΕΡΤ, ως πάρεργο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όλοι χρειαζόμαστε δύναμη και κουράγιο, Πηνελόπη.

      Αν αντί να κλείνουμε μέτωπα και πληγές ανοίγουμε νέα, στριφογυρίζουμε γύρω απ' τον ίδιο φαύλο κύκλο της αναποτελεσματικότητας και της αδιαφάνειας.

      Χρειάζεται τόλμη, αλλά με βάση σχέσιο και προγραμματισμό. Χρειάζεται όμως και σύνεση και μεγάλη προσοχή, ιδιαίτερα απ' αυτούς που κρατούν τις τύχες του τόπου στα χέρια τους.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …