Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μείωση ΦΠΑ και δωρεάν ρεύμα. Πότε;


Δεν χάθηκα, ούτε ξεχάστηκα. Παρακολουθώ με απορία, ενδιαφέρον, αγωνία μερικές φορές, αλλά κυρίως με θλίψη κι απογοήτευση τα γεγονότα και τις εξελίξεις. Κάθε μέρα συνδυάζεται και δένει αν εξαιρέσεις τις προσωπικές στιγμές, τις ώρες με την οικογένεια, της ξεκούρασης και της όποιας ψυχαγωγίας– με το κλίμα και την ψυχολογία που διαχέεται στο δημόσιο χώρο, αυτό που «εισπράττεις» από φίλους, αυτό που αντιλαμβάνεσαι ως πολίτης που ζει σ’ αυτή τη χώρα.

Δεν αναφέρομαι στη μιζέρια και το τίποτα της τηλεόρασης, που εξακολουθεί όμως –παρά τις επικρίσεις και τη φτήνια της– ν’ αποτελεί τον υπ’ αριθμό ένα φορέα ψυχαγωγίας κι ενημέρωσης για την πλειοψηφία, αλλά στην βαριά ατμόσφαιρα μέσα στην οποία κινούνται οι περισσότεροι, οι πολλοί. Εκείνοι που εξακολουθούν ακόμα, έστω στοιχειωδώς, ν’ ασχολούνται και να παρακολουθούν τα γεγονότα και την πορεία της χώρας. Εκείνοι που ασφυκτιούν από τις επαναλήψεις των ίδιων και των ίδιων ανέξοδων εξαγγελιών, των ίδιων και των ίδιων αδιέξοδων πρακτικών, των ίδιων και των ίδιων πολυέξοδων προσώπων.

Αισθάνομαι να βιώνω σ’ επανάληψη την ιστορία του παππού και του προπάππου μου, του πατέρα, αλλά κι εκείνη των παιδικών μου χρόνων. Απορώ, πώς είναι δυνατόν ν’ ακούω τους δημοσιολογούντες να υποστηρίζουν ότι νοιάζονται για το μέλλον των παιδιών μου, για το μέλλον μου, για το μέλλον μας, με όρους της επανάστασης του ’21 ή του ‘41 και με συνθήματα του ’81. Πώς μπορεί να ξυπνάω με την ανασφάλεια και να κοιμάμαι με τον φόβο για το τι θα ξημερώσει αύριο.

Αναλογίζομαι, πως όσοι έχουν τουλάχιστον μια δουλειά ή μια σύνταξη, ένα σπίτι, ένα εισόδημα, μπορούν προς το παρόν να τα φέρνουν βόλτα κόβοντας σχεδόν όλα όσα αφορούσαν τα επιπλέον, αλλά αντιλαμβάνομαι, ότι όλες οι ανατροπές κι οι ανακατατάξεις, όλα τα μέτρα κι οι μειώσεις αφορούσαν αυτούς, αποκλειστικά αυτούς. Μισθωτοί και συνταξιούχοι εξακολουθούν όλα αυτά τα χρόνια της κρίσης ν’ αποτελούν τους τροφοδότες λογαριασμούς της εθνικής οικονομίας, το πλεόνασμα είναι ο δικός τους οβολός. Και πώς αλλιώς, αφού, αφενός όλες οι μειώσεις εισοδημάτων γίνονται οριζόντια κι αφετέρου το φορολογικό σύστημα εξακολουθεί, τέσσερα χρόνια μέσα στην κρίση, να είναι δυσκίνητο, δαιδαλώδες κι αναποτελεσματικό.

Μιλάμε για παραγωγή και γι’ ανάπτυξη και δεν μπορούμε στοιχειωδώς να εξασφαλίσουμε σαν κράτος δικαίου, ότι όλοι θα συμμετέχουν στα δημόσια βάρη αναλογικά και κατά το μέτρο των δυνατοτήτων τους. Μα, αν από κάπου θα έπρεπε να γίνει η αρχή μέχρι ν’ αρχίσει ν’ «αυγατίζει» η οικονομία είναι να εξασφαλιστεί, ότι όλοι πληρώνουν ή απαλλάσσονται ανάλογα με τη φοροδοτική τους ικανότητα. Το μόνο που προς το παρόν –και κατά παράδοση– «αυγατίζει» είναι οι φορολογικές διατάξεις και ρυθμίσεις. Άσε τις εγκυκλίους.

Ρυθμίσεις για τα «κόκκινα δάνεια» –λέει– και δεν ξεχωρίζει ποιοι είναι εκείνοι που αντικειμενικά δικαιούνται αυτή την διευκόλυνση, που –κοντά στ’ άλλα– κοντεύει να τινάξει το κλείσιμο της συμφωνίας με τους δανειστές στον αέρα. Οι έντιμοι κι ειλικρινείς φορολογούμενοι, οι άνθρωποι που η κρίση τους «έπιασε απ’ το λαιμό», μαζί με τους μπαταχτσήδες και τους φοροκλέφτες. Το «δεν έχω να πληρώσω» τσουβαλιασμένο μαζί με το «Δεν πληρώνω».

Αυτές οι ισοπεδωτικές κοινωνικές πολιτικές έχουν μεγάλο μέρος της ευθύνης για το χάλι των δημόσιων οικονομικών. Αυτές οι συλλήβδην παροχές και διευκολύνσεις σε κοινωνικές ομάδες κι επαγγελματικές κατηγορίες, όχι μόνο διευκόλυναν την ανάπτυξη των κοινωνικών ανισοτήτων, αλλά θέριεψαν κι εξέθρεψαν την ανομία και την παρανομία απ’ άκρη σ’ άκρη στην κοινωνία. Πουθενά δεν τέθηκε ποτέ ένα θεμελιώδες κριτήριο, το εισόδημα, προκειμένου ν’ αντικριστεί με μια παροχή. Πουθενά δεν έγινε αξιολόγηση, ιεράρχηση σε ανάγκες και περιπτώσεις. Κι ο έλεγχος –όπου προβλεπόταν– κατέληγε τελικά να εκτρέφει τη συναλλαγή κι το αλισβερίσι ελεγκτών κι ελεγχόμενων.

Πολλές οι «μαύρες τρύπες» κι οι εστίες της φοροδιαφυγής, αντί όμως αυτές πρώτες απ’ όλα να κλείσουν και να στεγανοποιηθούν, διατηρήθηκαν ή και διευρύνθηκαν με το βάθεμα της οικονομικής κρίσης. Έτσι οι ανάγκες για μεγαλύτερη φορολόγηση των ειλικρινών φορολογούμενων εντάθηκαν, έτσι οι ανάγκες για πολλαπλασιασμό των άμεσων φόρων και για αύξηση των έμμεσων πολλαπλασιάστηκαν. Οι εύκολες λύσεις, η «πεπατημένη» των φορολογικών μηχανισμών προκάλεσε το αδιέξοδο και την ασφυξία στο σύνολο της οικονομίας. Έτσι «την πατήσαμε».

Αντί να «μαλλιοτραβιόμαστε» για το παρελθόν ή το «πού θα βρεθούν τα λεφτά», είναι καιρός, να παραδεχτούμε ειλικρινά μεταξύ μας, ότι λεφτά υπάρχουν. Δεν είναι αστείο. Λεφτά για να τα «φέρει βόλτα» η οικονομία υπάρχουν, λείπει όμως η βούληση, ώστε να καλλιεργηθεί αίσθημα ασφάλειας κι εμπιστοσύνης στην κοινωνία, συνθήκες σιγουριάς και σταθερότητας στην αγορά. Όταν τα δεδομένα αλλάζουν σε κάθε επίσκεψη της τρόικα ή ανάλογα με τις ταμειακές ανάγκες του δημοσίου, τότε ούτε η οικονομία μπορεί να λειτουργήσει ελεύθερη, ούτε τα νοικοκυριά ν’ ανασάνουν απερίσπαστα πάνω σε στέρεες βάσεις και ασφαλείς συνθήκες.

Η έλλειψη σταθερότητας κι η αμφιθυμία στην έκφραση της πολιτικής βούλησης για την προώθηση στοιχειωδών αλλαγών, αλλά σε κρίσιμους τομείς, για τη λειτουργία του κράτους, έχουν οδηγήσει τις εξελίξεις εδώ που τις έχουν οδηγήσει. Έτσι νομίζω. Σ’ αυτόν το δισταγμό και τη χαραμάδα ανάμεσα στο «δέον» και το «συμφέρον» βρίσκουν χώρο για να εισχωρήσουν και τελικά να επιβάλουν τη βούλησή τους ομάδες, συντεχνίες και συμφέροντα. Έτσι βαφτίζεται μεταρρύθμιση η ισοπέδωση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, η διάλυση του δημοσίου τομέα, των κοινωνικών δομών κ.ο.κ.

Βρισκόμαστε κάπου, κουτσά - στραβά το φτάσαμε μέχρι εδώ, ούτε πανηγυρισμοί χρειάζονται, ούτε οικτιρμοί και κατάρες διευκολύνουν. Είναι ώρα να γίνει ένα αποφασιστικό βήμα προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και την σταθερή εξασφάλιση ρευστότητας για το κράτος, εφαρμογή περιουσιολογίου από το 2015, τελεία και παύλα. Ούτε τραγελαφικά παιχνίδια με τον ΦΠΑ, ούτε αλαλούμ τύπου ΕΝΦΙΑ, ούτε «εξωγήινες» αντικειμενικές. Τα έσοδα του κράτους από τα εισοδήματα προγραμματίζονται και οργανώνονται αντικειμενικά και δίκαια. Έκαστος κατά τη δύναμή του, κατά το Σύνταγμα και τους νόμους. Ένα φορολογικό σύστημα μακράς πνοής, δίκαιο, αναλογικό, απλό, για όλους τους πολίτες και για όλα τα εισοδήματα από κάθε πηγή ανεξαιρέτως κι αδιακρίτως.

Αυτή θα μπορούσε –για το «θα έπρεπε ήδη», είπαμε, είναι μεγάλη κουβέντα– να είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά της κυβέρνησης στη σταθερότητα και παρακαταθήκη για την ανάπτυξη της χώρας. Η συζήτηση αυτές τις μέρες του προϋπολογισμού το επικαιροποιεί και το διευκολύνει. Ας τολμήσει αυτό το ποιοτικό άλμα –που άλλωστε ήταν στις εξαγγελίες επί Στουρνάρα– είναι ο δύσκολος, αλλά ασφαλής δρόμος προς την κατεύθυνση της εξυγίανσης των δημόσιων οικονομικών. Απ’ όσες κόκκινες γραμμές τραβιούνται με το παρελθόν ή δεξιά κι αριστερά, αυτή θα μπορούσε ν’ αποτελέσει την ασφαλέστερη και μονιμότερη.

Μπορεί να μην έχει τη λάμψη ή τον εντυπωσιασμό των δώρων, των αυξήσεων στις συντάξεις ή τις δωρεάν ηλεκτροδοτήσεις στις άπορες οικογένειες, έχει όμως τη δυναμική και τη δυνατότητα, όλα αυτά που ηχούν λαϊκιστικά και πομπώδη σήμερα, σύντομα να γίνουν πραγματικότητα μέσα σ’ ένα αναπτυσσόμενο, ασφαλές κι ελπιδοφόρο κοινωνικό περιβάλλον.

Σχόλια

  1. Καλημέρα σου αγαπητέ μου Ευάγγελε.
    Δεν έχω να προστέσω τίποτα σε όλες αυτές τις "αλήθειες - διαπιστώσεις" που σε προβληματίζουν.
    Να σου πω μόνο . Μην περιμένεις τίποτα όσο στο τιμόνι της πατρίδας βρίσκονται αυτοί οι άθλιοι ένοικοι της ελληνικής Βουλής.
    Καλό σου μήνα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τους τιμονιέρηδες, που είναι απαραίτητοι για να καθοδηγούν τις τύχες μας και τις τύχες της πατρίδας μας, εμείς τους επιλέγουμε, καλέ μου φίλε, γι' αυτό, νομίζω, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεχτικοί ώστε να διαλέγουμε να μας εκπροσωπούν οι κατά το δυνατόν καλύτεροι.

      Τους χαιρετισμούς μου!

      Διαγραφή
  2. Ευάγγελε η φράση "βήμα προς την κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης" αποτελεί ανέκδοτο με εφτά λέξεις. Έχει ισοπεδωθεί κάθε έννοια αξιοπρέπειας και δικαιοσύνης. Δεν θα το αναλύσω. Είναι αυτό που ζω και βιώνω καθημερινά.
    Εύχομαι ο μήνας αυτός να είναι κινητικός και ανήσυχος. Οι γιορτές αυτές θα βρουν χιλιάδες συνανθρώπους μας στην ανέχεια, στις αρρώστιες και στα αδιέξοδα. Για ποιο επόμενο βήμα μιλάμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρία, συμμερίζομαι και συμπαρίσταμαι απόλυτα και σ' αυτό που βιώνεις και στην αγωνία και το ενδιαφέρον σου για τους συνανθρώπους μας που δοκιμάζονται, ενόψει μάλιστα και των γιορτών που πλησιάζουν. Επέτρεψέ μου όμως, να μη συμφωνήσω μαζί σου, ότι δεν υπάρχει επόμενο βήμα, ότι δεν πρέπει να ελπίζουμε ότι μπορούμε κάτι καλύτερο.

      Δεν ξέρω αν είναι ανέκδοτο η διεκδίκηση με κάποιες συγκεκριμένες πολιτικές κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά εκείνο που ξέρω είναι ότι μπορεί ν' αποτελεί έναν σταθερό στόχο και μια ρεαλιστική προοπτική για την κοινωνία μας.

      Αλίμονό μας αν δεν πιστέψουμε ότι υπάρχει διέξοδος. Διέξοδος με τη δημιουργική κι ενεργή συμμετοχή και κινητοποίηση όλων μας. Όλων μαζί. Θαυματοποιοί, νομίζω ότι το έχουμε καταλάβει καλά, δεν υπάρχουν. Μόνο δεδομένα που θα πρέπει να τ' αντιμετωπίσουμε γι' αυτό χρειάζεται η ενότητα κι η προσπάθεια.

      Σ' ευχαριστώ για την ευκαιρία επικοινωνίας που πρόσφερες με το σχόλιό σου.

      Τα καλύτερα σου εύχομαι!

      Διαγραφή
  3. Ευάγγελε,μακάρι να μπορούσαν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας να κάνουν μια τέτοια νηφάλια και ψύχραιμη ανάλυση που έχει μάλιστα και προτάσεις για έξοδο από την κρίση.
    Καταλαβαίνω την ανάγκη των κομμάτων να προωθήσουν τις πολιτικές τους αλλά θεωρώ ότι μπροστά στο καλό της χώρας και των πολιτών της θα μπορούσαν μέσα από μικρούς η μεγάλους συμβιβασμούς που δεν θα αλλοίωναν την φυσιογνωμία του κάθε πολιτικού φορέα να παρουσιάσουν μια Ελλάδα ενωμένη σε βασικά θέματα.
    Έχω την εντύπωση ότι σε αυτήν την φάση το μόνο που θα έδινε ώθηση στα «δικά μας» είναι μια ενιαία στάση των πολιτικών κομμάτων στην χώρα μας.
    Πάντως αυτή η κρίση δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και κρίση θεσμών.Το λένε και το φωνάζουν όλοι,και μαζί τους και η xristin.
    Αυτή η οικονομική κρίση μας έδειξε Ευάγγελε σε τι σαθρά θεμέλια βρίσκονταν οι θεσμοί στην αγαπητότατη πατρίδα μας και έτσι με τον πρώτο μνημονιακό αέρα που φύσηξε τους πήρε και τους σήκωσε(τους θεσμούς λέμε) και δεν εννοούμε αυτούς που έχουν καθιερωθεί με νόμους και βούλες αλλά τους άλλους,τους δύσκολους,αυτούς που ονομάζονται αξίες και βρίσκονται εκεί όπου υπάρχει άνθρωπος αλλά όχι ως μονάδα αλλά ως κοινωνική ομάδα που έχει κανόνες και υποχρεώσεις.
    Τέτοια έλλειψη εμπιστοσύνης του πολίτη προς το κράτος αλλά και του κράτους προς τον πολίτη δεν έχουμε ξαναζήσει(νομίζω)
    Αν δεν ξεκινήσει από την αρχή αυτό το χτίσιμο της εμπιστοσύνης κανένα,μα κανένα κόμμα δεν θα μπορέσει στεριώσει και να προωθήσει τις πολιτικές του.
    Από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε και εμείς οι πολίτες αλλά και η πολιτεία.
    Τις φιλούρες μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σωστά το θέτεις, xristin. Η συνεννόηση κι η συνεργασία είναι κατά κανόνα ο ακρογωνιαίος λίθος για να πάμε μπροστά με ενότητα, σταθερότητα και σιγουριά.

      Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου έχουν χρέος να μας κινητοποιήσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Κι αν δεν το καταφέρουν ή δεν το επιθυμούν η ίδια η κοινωνία είναι που θα τις ξεπεράσει και -εύκολα ή δύσκολα- θα προχωρήσει.

      Η συγκυρία είναι δύσκολη και κρίσιμη, αλλά -όπως λέγεται- στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Μένει ν' αποδειχτεί και επί των ημερών μας!

      Εγκάρδιους χαιρετισμούς κι ευχαριστίες!

      Διαγραφή
  4. Η συνεννόηση κι η συνεργασία είναι κατά κανόνα ο ακρογωνιαίος λίθος για να πάμε μπροστά με ενότητα, σταθερότητα και σιγουριά.

    Συμφωνω με ολους τους σχολιαστες και αναρωτιεμε αν αυτη η αναγκη υπηρχε π.χ το 2009-2011 που οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου επρεπε νε ειχαν χρέος να μας κινητοποιήσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Κι αν το καταφέρναν και το επιθυμούσαν,ισως η κοινωνία να ειχε ξεπεράσει ποιο εύκολα τα δυσκολα που περασε και θα ειχε προχωρήσει. Φοβαμαι ομως οτι αυτη η αναγκη ανακαλυφθηκε μολις στην εκπνοη του 2014 και προ της καταρευσης αν δεν ελθει η Τροϊκα (για φαντασου, μετα απο τοσα χρονια να απειλειται το κρατος με καταρευση απο μια δοση και με την απειλη για ακομη ποιο μεγαλο πετσοκωμμα μισθων και συνταξεων). Κατα τα αλλα μια χαρα τα καταφεραμε. Ας ελθει τωρα και ο Συριζα να μας αποτελειωσει....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Από τις αναρτήσεις αυτού του ιστολογίου, η ανάγκη για συνεργασία και συνεννόηση προβάλεται με σταθερότητα και συνέπεια, ακόμα και στις πιο δύσκολες καμπές των "μνημονιακών καιρών.

    Η συνεννόηση ήταν, αναμφίβολα, ο ασφαλέστερος δρόμος, όχι τόσο γιατί θα διευκόλυνε κι ενδεχομένως θα επιτάχυνε την έξοδο και πάλι στην "κανονικότητα", αλλά προπαντός γιατί θα κρατούσε κατά το δυνατόν την κοινωνία ενωμένη.

    Πολλά τα λάθη, δυστυχώς. Ακόμα και τώρα, σ' αυτή την καμπή. Ας διδασκόμαστε απ' αυτά κι ας προσπαθούμε σαν κοινωνία να σταθούμε όρθιοι σήμερα για να μπορούμε να διεκδικήσουμε ή και να οραματιστούμε ένα καλύτερο αύριο.

    Ποτέ δεν είναι αργά για συνεννόηση. Υπάρχουν δυσκολίες και εμπόδια, αλλά τίποτε δεν είναι αδύνατο στην πολιτική. Ας πιστέψουμε στην καλή εκδοχή των εξελίξεων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…