Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ερημίτες της Ευρώπης.


Δεν θα είναι η πρώτη μας φορά. Τόσες και τόσες εκλογές έχουν περάσει σ’ αυτές τις Ευρωεκλογές θα κατορθώσουμε να συνεννοηθούμε και να συμφωνήσουμε για διακυβεύματα και σημασίες; Αυτή τη στιγμή εκείνο που προέχει είναι να λύσουμε τις εκκρεμότητές μας με την ηθική, την κοινωνιολογία, την ανθρωπολογία. Όπως δηλαδή και πριν λίγες μέρες –πριν τις δημοτικές εκλογές– μεριμνήσαμε να συζητήσουμε επαρκώς για την ποιότητα ζωής στις πόλεις και τους δήμους μας, για τον πολιτισμό, για το πράσινο και την προστασία του περιβάλλοντος.

Μιλάω εκ του ασφαλούς –εμ, πώς αλλιώς;– έτσι δεν έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε, να εκφραζόμαστε και να λειτουργούμε; Έτσι δεν έχουμε μάθει και να ψηφίζουμε; Με τη σιγουριά της άγνοιας και τη βεβαιότητα ότι τίποτα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει. Αυτό είναι το μόνιμο άλλοθι κι η διαχρονική δικαιολογία για την αποχή, την ψήφο διαμαρτυρίας ή την ψήφο του χαβαλέ. Παρατάμε τα πράγματα στην τύχη τους, αφήνουμε τα χρόνια να περνάνε, αδιαφορούμε για το τι συμβαίνει έξω απ’ την πόρτα μας, εσχάτως, εκτονώνουμε και την επαναστατικότητά μας σε διαδικτυακές ομάδες και σελίδες κι ενώ όλα γύρω αλλάζουνε εμείς επιμένουμε, ότι όλα το ίδιο μένουν.

Τόσα χρόνια μέσα στην οικονομική κρίση και δεν έχουμε κατορθώσει ακόμα να συνειδητοποιήσουμε τι έχει συμβεί. Δεν μιλάω ν’ αντιληφθούμε το γιατί, αναφέρομαι μόνο στο τι θα πρέπει να γίνει, πώς θα πρέπει ν’ αντιδράσουμε, ως άτομα, ως πολίτες, ως κοινωνία και ως χώρα. Βολευόμαστε στη στοχοποίηση πολιτικών  προσώπων, βολευόμαστε στην καταψήφιση πολιτικών κομμάτων, βολευόμαστε στην αγκαλιά του τηλεοπτικού λαϊκισμού, βολευόμαστε να εκτονωθεί η οργή μας στέλνοντας ως εκπροσώπους μας στο Κοινοβούλιο φασίστες και νεοναζί. Βολευόμαστε σε εύκολες λύσεις, στην ευκολία των συνθημάτων, στους εύκολους στόχους. Βολευόμαστε σ’ αυτά που θα πρέπει να κάνουν οι άλλοι. Εμείς είμαστε "εμείς", οι άλλοι είναι οι "άλλοι", αντίπαλοι, εχθροί, ξένοι.

Πάμε στις κάλπες μεθαύριο, όπως κι εκατομμύρια ευρωπαίοι πολίτες, που έχουν όπως κι εμείς τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις. Ψηφίζουμε, όπως κι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί, που έχουν σταθεί αλληλέγγυοι στο πρόβλημά μας και χρηματοδοτούν τη σωτηρία και την επιβίωση της χώρας. Ψηφίζουμε ζώντας σε μια Ευρώπη με προφανές έλλειμμα δημοκρατίας, πασιφανείς ανισότητες βορρά - νότου, κραυγάζουσες ανάγκες για θεσμικές αλλαγές.

Σιγά μην ασχοληθούμε. Σιγά μην κάψουμε το διαχρονικό μας άλλοθι και τη μόνιμη υπεκφυγή μας. Τι θα ‘χουμε τότε να συζητάμε και να γκρινιάζουμε πάλι από τη Δευτέρα, αν δεν έχουμε να λέμε πόσοι χρυσαυγίτες πήγαν σύρριζα και πόσες ελιές πήρε το ποτάμι; Σοβαρά πράγματα. Πρώτη μας φορά θα ‘ναι; (‘Η μήπως τελευταία;)

Κι η Ευρώπη θ' αλλάζει, ερήμην...

Σχόλια

  1. Και όμως Ευάγγελε υπάρχουν ακόμη πολίτες που μπορούν να αντιληφθούν τα διακυβεύματα αυτής της εποχής και να προσέλθουν στην κάλπη χωρίς μισαλλόδοξες κραυγές.
    Πιστεύω ότι υπάρχουν ακόμη δυνάμεις ψύχραιμες,ενημερωμένες και με διάθεση στήριξης της προσπάθειας για μια Ευρώπη που οι επιβεβλημένες θεσμικές αλλαγές θα ενισχύσουν την ανθρωποκεντρική διάσταση της.
    Να είσαι καλά


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ασφαλώς κι υπάρχουν, xristin μου, αλίμονο αν δεν υπήρχαν!

      Μέσα από την υπερβολή και τη δραματοποίηση της εκλογικής συμπεριφοράς της πλειοψηφίας των συμπολιτών μας ν' αναδειχθεί θα ήθελα η ανάγκη συνεννόησης και συμμετοχής. Να ευαισθητοποιηθούμε περισσότερο και να λειτουργήσουμε ως ενεργοί κι υπεύθυνοι Ευρωπαίοι πολίτες.

      Να κάνουμε -αν το θες- ένα βήμα μπροστά από τις κομματικές ηγεσίες που επιμένουν με συνταγές του παρελθόντος να διεκδικούν την ψήφο για το μέλλον μας.

      Σε χαιρετώ εγκάρδια!

      Διαγραφή
  2. Δυστυχώς εδώ στην πατρίδα μας, κανείς σχεδόν δεν ασχολήθηκε με το κύριο πρόβλημα αυτών των εκλογών που είναι η Ευρώπη. Όλοι τους περίπου, ενδιαφέρονται μόνο για το σπιτάκι τους, τη δουλίτσα τους και τη θέση parking του Ι.Χ. τους.
    Κοντόφθαλμος λαός - κοντόφθαλμοι/η πολιτικοί/ή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο κυρίαρχος λαός "μίλησε", φίλε Δημήτρη. Ήδη βλέπουν το φως της δημοσιότητες οι πρώτες ερμηνείες της "ετυμηγορίας" του, να δούμε πώς μπορούν τα μηνύματα να γίνουν πολιτικές πρωτοβουλίες και να μη μείνουν εντυπώσεις μόνο για κατανάλωση.

      Μένει κι η Ευρώπη να δει πώς "κινείται" από 'δω και πέρα.

      Σε χαιρετώ εγκάρδια.

      Διαγραφή
  3. η "δημοκρατία" μας είναι σαν τα όνειρα μου: Διασωληνωμένα
    αυτο το πράγμα που μας λένε ότι ειναι δημοκρατία... μόνο δημοκρατία δεν ειναι έναν αντιπρόσωπο που τελικά είναι διπρόσωπος...
    καλό σου βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρειάζονται γενναίες και τολμηρές αποφάσεις, όχι μόνο για τη λειτουργία των θεσμών και της δημοκρατίας στο πλαίσιο του Συντάγματος και των νόμων, αλλά προπαντός η περιφρούρηση και διεύρυνσή της.

      'Εχουμε χρέος, ιδιαίτερα τούτη την περίπλοκη πολιτικά και κοινωνικά περίοδο, να περιφρουρήσουμε τις δημοκρατικές μας κατακτήσεις και να διεκδικήσουμε την προώθηση εκείνων των μεταρρυθμίσεων που θα συμβάλουν στην αναζωογόνησή της.

      Σ' ευχαριστώ πολύ για τη συμμετοχή στον διάλογο. Ελπίζω να τα "λέμε"!

      Διαγραφή
    2. ναι θα τα λέμε όποτε μπορώ,πιστεύω ότι η λύση είναι η Αμεση Δημοκρατία
      καλύτερα ιδέες & νόμους να ψηφίζουμε παρά πρόσωπα
      θέλω να πω ότι αν και (Α) δεν υπεραμύνομαι υπέρ καμιάς ιδεολογίας
      μόνο για την διαδικασία αποφάσεων

      Διαγραφή
    3. Είναι ανέφικτος αυτός ο τρόπος νομοθέτησης.

      Νομίζω, ότι η λυδία λίθος βρίσκεται στον εκδημοκρατισμό και τη διαφάνεια στη λειτουργία των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος γενικότερα. Από 'κει και πέρα, όπως σωστά το επισημαίνεις, όλα είναι θέμα εφαρμογής και τήρησης των νόμων.

      Την καλησπέρα μου! Καλή σου δύναμη!

      Διαγραφή
  4. Μετά τις εκλογές πλέον και μαζεύουμε τα αποκαϊδια που μας πνίξανε. Ελπίζω τα μηνύματα να βρήκαν τους αποδέκτες τους και να ερμηνευτούν ως έχουν και όχι κατά το δοκούν.
    Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά έχω την αίσθηση πως -με εξαίρεση την περιφέρεια που ακόμα ψηφίζουν κατά παράδοση και όχι κατά συνείδηση- υπάρχει μια μικρή στροφή του κόσμου προς το καινούργιο, το αδοκίμαστο και ίσως... το άφθαρτο. Ίδωμεν...
    Καλό σαββατοκύριακο σου εύχομαι ολόψυχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συνηθίζεται, Μαρία, να εξάγονται συμπεράσματα από το "μήνυμα" της κάλπης. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ένας ανασχηματισμός ή μια δυο αποσπασματικές "φιλολαϊκές" αποφάσεις διορθώνουν την κατάσταση.

      Δεν πρέπει να υπερεκτιμώνται ούτε οι ψήφοι των νικητών, ούτε η διάσωση των ηττημένων. Στις Ευρωεκλογές η ψήφος είναι πάντα πιο "χαλαρή". Εκτιμώ ωα αναγκαίο να παρθούν οι κατάλληλες αποφάσεις και να υπάρξει πέρα απ' τα μεγάλα λόγια συνέπεια και νηφαλιότητα και απ' την κυβέρνηση κι απ' την αντιπολίτευση.

      Το πολιτικό περιβάλλον είναι ευμετάβλητο κι ασταθές και όλα τα ενδεχόμενα για εξελίξεις θεωρώ ότι είναι ανοιχτά. Απαιτείται μεγάλη προσοχή από όλους μας.

      Να είσαι καλά! Καλό μήνα με υγεία και χαρά!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…