Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι αποφάσεις που δεν πάρθηκαν.



Η Μέρκελ επισκέπτεται την Αθήνα.

Η Γερμανίδα καγκελάριος έρχεται στην πατρίδα μας και η είδηση έχει βάλει φωτιά σε κυβέρνηση, κόμματα, συνδικάτα και μέσα ενημέρωσης. Οι διαδοχικές δηλώσεις κι οι αντιδράσεις που προγραμματίζονται κυριαρχούν στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, ενώ οι πυρετώδεις προετοιμασίες έστρεψαν για λίγο τα φώτα της δημοσιότητας από το πακέτο οικονομικών μέτρων –που δε λέει να κλείσει– και τη συνεδρίαση του Eurogroup, που πραγματοποιείται δίχως τελικά να έχει υποβληθεί η έκθεση της τρόικα.

Αν η επίσκεψη αυτή είχε πραγματοποιηθεί πέντε χρόνια πριν –το θυμάται κανείς;– δεν θα υπήρχε αυτή η αντίδραση. Μέτρα ασφαλείας ασφαλώς θα υπήρχαν, αλλά η ατμόσφαιρα θα ήταν εντελώς διαφορετική. Το ίδιο θα συνέβαινε, νομίζω, αν η Μέρκελ επέλεγε να ‘ρθει και μετά την ανακοίνωση του πρώτου μνημονίου. Τώρα όμως έχει τρέξει πολύ νερό στ’ αυλάκι κι έχουν εξελιχθεί πολλά επεισόδια στο σήριαλ των μνημονίων και της στήριξης της Ελλάδας. Οι αποφάσεις έχουν παράγει τ' αποτελέσματά τους.

Η Γερμανία δια των εκπροσώπων της έχει διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στις πιέσεις που έχουν ασκηθεί προς τις ελληνικές κυβερνήσεις, ενώ ο γερμανικός Τύπος και τα ΜΜΕ δεν χάνουν ευκαιρία για να μας «καρφώσουν» για τις πράξεις ή τις παραλήψεις μας όλο αυτό το διάστημα που έχει ξεσπάσει η οικονομική κρίση. Πολλές από τις αποφάσεις που πάρθηκαν στα πλαίσια των προγραμμάτων στήριξης ήταν χρονικά δυσβάσταχτες. Το κλίμα είναι αρνητικό κι οι μνήμες από την πρόσφατη Ιστορία, ξυπνούν εφιαλτικά σενάρια σε μυαλά που επιμένουν να σκέφτονται ακραιφνώς εθνοκεντρικά.

Αν μπορούσε να γυρίσει όμως ο χρόνος πίσω, ώστε να επιστρέψουμε σε συνθήκες που να εξασφάλιζαν μια ανεμπόδιστη κι εν πολλοίς αδιάφορη επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελαρίου, ίσως μπορούσαμε να διαπιστώσουμε, ότι αυτό θα ήταν δυνατόν να έχει συμβεί ακόμα και σήμερα. Αν ο χρόνος διδάσκει και παραδειγματίζει –για όσους τουλάχιστον το θέλουν– ναι, είμαι βέβαιος, ότι θα μπορούσαμε να υποδεχόμαστε αύριο την κυρία Μέρκελ δίχως να έχουμε στο κεφάλι μας το βραχνά των διαδηλώσεων ή τη στενοχώρια και το θυμό των αδικημένων.

Προϋπόθεση για να συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα ήταν να έχουν προηγηθεί στα χρόνια που πέρασαν εκείνες οι πολιτικές επιλογές που θα εξασφάλιζαν μιαν ανεμπόδιστη πορεία της χώρας στο πλαίσιο της  Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ο.Ν.Ε. Να έχουν τεθεί οι βάσεις για την αναδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης, να έχουν ολοκληρωθεί η διοικητική μεταρρύθμιση κι η δημοσιονομική εξυγίανση, να εφαρμόζεται δίκαιο φορολογικό σύστημα. Να λειτουργούν αποτελεσματικά τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τα νοσοκομεία, οι συγκοινωνίες κι οι υπηρεσίες προς τους πολίτες.

Τότε πιθανόν οι μισθοί να μην ήταν παχυλοί και παραφουσκωμένοι με επιδόματα κι οι συντάξεις να εξασφάλιζαν απλώς ένα επαρκές επίπεδο διαβίωσης μετά από 35 χρόνια εργασίας. Οι θέσεις εργασίας να κάλυπταν όμως ικανοποιητικά το επίπεδο της ζήτησης κι οι τύχες των ανθρώπων –κι ιδιαίτερα των νέων– να μην ήταν συνάρτηση γνωριμιών και διασυνδέσεων, αλλά ενός αξιοκρατικού συστήματος προσλήψεων. Ενδεχομένως, να είχε καταστεί δυνατή κι η έγκαιρη απονομή της δικαιοσύνης και το σωφρονιστικό σύστημα να επιτελούσε επ’ ωφελεία της κοινωνίας τον ρόλο του.

Ίσως κάποια απ’ αυτά να μπορούσε να έχουν συμβεί και μετά το Μάιο του 2010. Τότε με το πρώτο σοκ της αδήλωτης –αλλά ουσιαστικής– χρεοκοπίας, να μπορούσαμε ν’ ανασκουμπωθούμε και να τρέξουμε. Να αφυπνιστούμε από το λήθαργο και να ξεκολλήσουμε απ’ την πλαδαρότητα. Να μην ανακαλύπταμε αίφνης μνημονιακούς κι αντιμνημονιακούς, εχθρούς και προδότες, επίορκους και μειοδότες, αλλά τραβώντας την κόκκινη γραμμή με το παρελθόν –αντί να τις τραβάμε δεξιά κι αριστερά δια πάσαν νόσον και πάσαν μ… α– να δουλεύαμε κατ’ αρχήν γι’ αυτά που συμφωνούσαμε. Να κάναμε παράλληλα με τα πρώτα επείγοντα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής και μια εθνική συμφωνία για την ανασυγκρότηση και τη σωτηρία της χώρας, κρατώντας τις επιμέρους επιφυλάξεις μας, αλλά συμμετέχοντας ουσιαστικά σ’ αυτό που είχε ανάγκη ο τόπος κι ο λαός.

Θέτοντας τότε τις βάσεις για τα μείζονα, ασφαλώς και δεν θα χρειαζόταν ν’ ανακαλύπτουμε –τάχα– έκπληκτοι σήμερα λίστες, φοροφυγάδες κ.ο.κ., αλλά θα αποτελούσαν κι όλα αυτά μέρος μιας συνολικής εφάπαξ ρύθμισης για την πάταξη της διαφθοράς και την προστασία του πολιτικού συστήματος. Ενδεχομένως μ’ αυτή την επιλογή να είχαν κι οι πολίτες ένα σαφές μήνυμα ενότητας, αλλά κι οι πολιτικοί ν’ αποκτούσαν ισχυρά επιχειρήματα για τις προθέσεις τους. Πιθανόν κι η στάση των ευρωπαίων κι ιδιαίτερα της Γερμανίας να ήταν διαφορετική. Τότε το παρελθόν θα ήταν όντως παρελθόν και το μέλλον θα μπορούσε ν’ αντιμετωπίσει με αδιαφορία και στο πλαίσιο της εθιμοτυπίας μιαν επίσκεψη της Γερμανίδας καγκελάριου.

Οι αποφάσεις που δεν πάρθηκαν τότε είναι σήμερα μπροστά μας. Στοιχειώνουν την καθημερινότητά μας σαν υποψίες και φήμες και δηλητηριάζουν την κοινωνική συνοχή με το μικρόβιο της διχόνοιας. Το πιο σπουδαίο όμως είναι, ότι η πολύχρονη καθυστέρηση για την επιλογή των αυτονόητων, έχει «κρεμάσει» πρωτοσέλιδα τη χώρα στα μανταλάκια της παγκόσμιας κοινής γνώμης και την έχει κατατάξει στα παραδείγματα προς αποφυγήν της παγκόσμιας κοινότητας, γεγονός που πληγώνει και θυμώνει όλους τους Έλληνες. Οι αντιδράσεις –έκδηλες ή σιωπηρές– κι η δυσφορία από την επίσκεψη της ‘Αγκελα Μέρκελ απλώς το επιβεβαιώνουν.

Το τι θα επικοινωνήσουν οι αυριανοί συνομιλητές, Σαμαράς και Μέρκελ, θα έχει ιδιαίτερη σημασία μόνο αν κατορθώσουν να πείσουν το εγχώριο και διεθνές ακροατήριο για τις ειλικρινείς προθέσεις τους.

Μακάρι να έχουν κατά νου η συνάντηση αυτή να σημάνει κάτι περισσότερο για τη χώρα και τους πολίτες της από μια επιχείρηση επιβολής με επικοινωνιακά τρυκ –βλέπε επιμήκυνση– των δυσβάσταχτων οικονομικών μέτρων. Μακάρι να σηματοδοτήσει τη βούληση για μιαν από κοινού προσπάθεια για την ανόρθωση της οικονομίας της χώρας και της αυτοπεποίθησης του ελληνικού λαού, αλλά ταυτόχρονα και την προώθηση της ευρωπαϊκής απόφασης για την επιτάχυνση των διαδικασιών διεξόδου από την κρίση.

Μακάρι οι αποφάσεις που θα παρθούν, να διορθώσουν τις αποφάσεις που δεν πάρθηκαν, αλλά και κείνες που πάρθηκαν και συνθλίβουν μέρα με τη μέρα τη χώρα και το λαό.

ΦΩΤΟ: ΤΟ ΒΗΜΑ

Σχόλια

  1. καλημερα ευαγγελε.

    μου αρεσε πολυ το αρθρο σου και το διαβασα με ιδιαιτερο ενδιαφερον. νομιζω πως μεσα στη τελαυταια σου παραγραφο εχεις εσωκλυσει ολα τα πιστευω, τα θελω και τα μακαρι των Ελληνων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μια ικμάδα ελπίδας.

      Δεν υποκαθιστά τα δέοντα, αλλά εδώ που βρισκόμαστε και το ελάχιστο μπορεί να γύρει τη ζυγαριά προς τη μία ή την άλλη πλευρά.

      Αν γνωρίζουμε τι ζητάμε και που πηγαίνουμε, οι συμμαχίες δεν είναι εμπόδιο αλλά ώθηση...

      Διαγραφή
  2. Ευάγγελε, αν εξαιρέσεις τα 65(!) χρόνια εργασίας (και όχι ηλικίας) στα οποία αναφέρεσαι, θα συμφωνήσω μαζί σου. Θέλω όμως να τονίσω ότι τις πολιτικές αποφάσεις τελικά τις λαμβάνει ο ίδιος ο λαός κι αυτός απ' ότι φαίνεται δεν είναι διατεθειμένος να τις λάβει. Δεν είναι τυχαία τα ποσοστά που έδωσε σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ενώ από την άλλη επικρότησε το αντιμνημονιακό ρεύμα. Οπότε, μάλλον εμείς, εσύ κι εγώ πρώτα και μετά όσοι διαβάζουν αυτές τις γραμμές θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση πως κάποια πράγματα πρέπει επιτέλους να αλλάξουν και μετά να απαιτήσουμε τις αλλαγές αυτές από τους κυβερνώντες. Όσο για τη Μέρκελ, αυτή τη στιγμή για τους άνεργους, φτωχούς, σαστισμένους Έλληνες είναι η πηγή του κακού, φαντάζει στα μάτια τους ως το απόλυτο κακό, ξεχνώντας ότι φτάσαμε εδώ που είμαστε σήμερα γιατί ζητούσαμε όλοι μας ανεξαιρέτως να βολευτούμε αδιαφορώντας για το κοινό καλό.

    Την καλημέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προφανώς "ηλικίας", Κώστα μου, δίχως ασφαλώς αυτό ν' αποτελεί δόγμα, αφού κάθε επάγγελμα έχει τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες του.

      Το πώς ψηφίζουμε και γιατί, αποτελεί ένα μεγάλο θέμα συζήτησης και δεν αφορά μόνο εμάς τους 'Ελληνες.
      Δεν ψηφίζουμε συνήθως με γνώμονα το "κοινό καλό", αλλά για να καλύψουμε τις ανάγκες μας και να λύσουμε τα προβλήματά μας. Τα κόμματα στο πλαίσιο του θεσμικού τους ρόλου, "αξιοποιούν" αυτές τις ανάγκες και μας επηρεάζουν αποφασιστικά. Τα πράγματα "μπλέκουν" όταν τα κόμματα αντιλαμβάνονται ότι η πολιτική τους στάση επιβάλλεται από τη θέση που έχουν στο εκλογικό πάνθεον. Οι μεν κυβερνώντες αδιαφορούν για τις προτάσεις της αντιπολίτευσης κι αποφασίζουν ερήμην της, οι δε αντιπολιτευόμενοι θεωρούν χρέος του να διαφωνούν με οτιδήποτε προτείνεται απ' την κυβέρνηση.

      Στη συγκυρία που βρισκόμαστε η συνεργασία είναι επιβεβλημένη κι είναι θετικό που υπάρχει. 'Εχει αποδειχθεί πόσα προβλήματα σε πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο έχει προκαλέσει η άρνηση κι η επιμονή του νυν πρωθυπουργού στην μη από κοινού αντιμετώπιση των προβλημάτων με το ΠΑΣΟΚ από την πρώτη στιγμή.

      Σήμερα -στο μη επέκεινα- περιμένουμε δυστυχώς ένα νεύμα από τη Γερμανίδα καγκελάριο για την επόμενη δόση, είναι ντροπή, αλλά είναι η αλήθεια.

      Ας βγάλουμε με ψυχραιμία τα συμπεράσματά μας απ' αυτήν την κατάσταση κι ας αναζητήσουμε ως κράτος και κοινωνία τις λύσεις που χρειαζόμαστε.

      Διαγραφή
  3. Έχω κι εγώ το ίδιο πρόβλημα / προβληματισμό:
    Ωραία, δεν μου αρέσει το Μνημόνιο, έχω κατά περιόδους επισημάνει τα αρνητικά της επιβαλόμενης λιτότητας, αλλά το θέμα είναι ποια πολιτική θα πρέπει να εφαρμοστεί. Ποια πολιτική θα εξασφαλίζει ευημερία στον μέσο πολίτη. Το να επιστρέψουμε στην κατάσταση που επικρατούσε 5 χρόνια πριν δεν είναι δυνατό, αλλά και να σου πω την αλήθεια δεν νομίζω ότι το θέλω. Εντάξει, κυκλοφορούσε χρήμα στην πιάτσα, αλλά υπήρχε και πολλή κατάθλιψη, γιατί ήμασταν μια κοινωνία, άνθρωποι χωρίς στόχους. Ελπίζω να μπορέσουμε να φτιάξουμε κάτι καλλίτερο - το θέλω δηλαδή και το διεκδικώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Στην ίδια δυσκολία βρίσκονται όσοι πιστεύουν ότι κάποια πράγματα θα πρέπει να αλλάξουν ριζικά και προς όφελος των πολλών.

      Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν κι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο και παραπλανητικό, να καλλιεργείται η ψευδαίσθηση, ότι κάποιοι είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι που βρεθήκαμε έξω απ' τον παράδεισο, ενώ κάποιοι άλλοι είναι ικανοί εδώ και τώρα να τον επαναφέρουν.

      Χάθηκαν ευκαιρίες, αλλά ποτέ δεν είναι αργά. Τα πράγματα δείχνουν να βρίσκονται σε ένα κομβικό σημείο και για εμάς και για τους Ευρωπαίους.

      Θέλω να ελπίζω, ότι τελικά θα δρομολογηθούν -κάτω από την πίεση των πραγμάτων περισσότερο- εξελίξεις που θα συμβάλουν στη σταθεροποίηση και στην αναστροφή της κατάστασης.

      Καλωσόρισες. Να είσαι καλά!

      Διαγραφή
  4. ωραια ανάλυση , χαιρομαι που σε βρήκα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Eυάγγελε,πολύ καλό το κείμενό σου!Ευχαριστιέμαι πάντα τα γραφόμενά σου!Καλό βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι και σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!

      Καλά να περνάς, όπου κι αν βρίσκεσαι και μη μας ξεχνάς τους... πρωτευουσιάνους!!!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …