Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΗΜΑ;


Στη χώρα του ανεξέλεγκτου, του απρόβλεπτου και του τυχαίου, το μόνο που –όπως φαίνεται– δεν συμβαίνει τυχαία είναι το ότι ανθεί ο τζόγος, τα στοιχήματα και τα κάθε λογής τυχερά παιχνίδια. Προϊόντα του σύγχρονου πολιτισμού μας άλλωστε, τα κάθε λογής «Πάμε Στοίχημα», «ΚΙΝΟ», «ΛΟΤΤΟ», «ΤΖΟΚΕΡ», «ΠΡΟΤΟ», «ΕΧΤΡΑ», «ΠΡΟΠΟ» και πάει λέγοντας, κρατούν ζωντανές τις ελπίδες και τα όνειρα για «να πιάσουμε την καλή» κι έχουν συμβάλει στο να μετατραπούν επί των ημερών μας τα πρακτορεία ΠΡΟΠΟ κάτι σαν… πνευματικά κέντρα αναζήτησης ιδεών και εμπνεύσεων!

Αύξηση των καθαρών κερδών κατά 27,5% –728,5 εκατομμύρια ευρώ– για το 2008 ανακοίνωσε ο ΟΠΑΠ, που είναι η μεγαλύτερη εταιρεία τυχερών παιχνιδιών στην Ευρώπη. «Μετά από αυτά τα αποτελέσματα το διοικητικό Συμβούλιο αποφάσισε να προτείνει στην Τακτική Γενική Συνέλευση των Μετόχων τη διανομή, για τη χρήση 2008 συνολικού μερίσματος 2,20 ευρώ ανά μετοχή»… Ποιος είπε, ότι σήμερα δεν υπάρχουν ευκαιρίες για έξυπνες τοποθετήσεις στο χρηματιστήριο…

Το χρήμα είναι το ζητούμενο. Σε εποχές οικονομικής δυσπραγίας, λιτότητας κι εργασιακής ανασφάλειας η ελπίδα του εύκολου και γρήγορου κέρδους γίνεται περισσότερο ελκυστική και δημοφιλής. Ο τζόγος έρχεται να υποκαταστήσει τις όποιες προσδοκίες προσωπικής ανάπτυξης, βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου και της αισιοδοξίας για καλύτερες μέρες. Έτσι, η επένδυση σε «αξίες» όπως η τύχη κι η μοίρα, έρχεται να παραγκωνίσει και να περιθωριοποιήσει κοινωνικές αξίες, όπως η εμπιστοσύνη κι η αλληλεγγύη, που θα πρέπει να χαρακτηρίζουν διαχρονικά την κοινωνική συμβίωση.
Η οικονομική κρίση στη χώρα μας –λένε οι «αρμόδιοι»– δεν έχει γίνει ακόμα ορατή σε όλες της τις πτυχές και διαστάσεις. Με αυτό το δεδομένο, είμαι βέβαιος, ότι το μόνο κερδισμένο στοίχημα και του 2009, είναι πως τα κέρδη του ΟΠΑΠ θα εκτοξευτούν και πάλι στα ύψη...

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …