Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Άρρωστοι.


«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.

Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.

Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με τη μέρα την έκπτωση των δημοκρατικών θεσμών, αφομοιώνουμε εικόνα την εικόνα τον εξευτελισμό της ζωής, το ποδοπάτημα της αξιοπρέπειας, το κουρέλιασμα της ελπίδας.

Βυθιζόμαστε κοινωνικά, επαγγελματικά, ατομικά, αλλά επιμένουμε να μένουμε στην επιφάνεια, στο φαίνεσθαι, στο σύνθημα και την πιασάρικη ατάκα, επιλέγουμε με ευκολία την εύκολη λύση και με αβρότητα την ανέξοδη επιλογή· αυτές τις «ανέξοδες» επιλογές και τις εύκολες λύσεις πληρώνουμε μέχρι τώρα πανάκριβα, αυτές τις συμφέρουσες πολιτικές και τις πολιτικές διαπραγματεύσεις· τις αυταπάτες μας.

Πόσες αξιολογήσεις θα πρέπει να κλείσουν με νέα μέτρα σε βάρος μας; Πόσα μνημόνια θα πρέπει να υπογραφούν για νέες περικοπές και νέες μειώσεις; Πόσο ακόμα θα πρέπει να πληρώσουμε και πόσες χιλιάδες νέοι επιστήμονες να ξενιτευτούν για να συνεχίσουμε να ξεροσταλιάζουμε στις ατέλειωτες ουρές, να αγωνιούμε για ένα μεροκάματο, να ταλαιπωρούμαστε σε ατέρμονες δικαστικές διαμάχες, να πεθαίνουμε –ενίοτε κυριολεκτικά– για ένα ραντεβού σε δημόσιο νοσοκομείο, να τυρρανιώμαστε γυρεύοντας βεβαιώσεις κι υπογραφές στις εφορίες, στις πολεοδομίες, στον ΟΑΕΔ, στο ΙΚΑ, στα ΠΕΔΥ, στους Δήμους;

Να έχουμε την υγειά μας μόνο για να πληρώνουμε, φαίνεται, και να είμαστε κι ευχαριστημένοι, επειδή –λέει– αυτοί που κυβερνούν είναι καλύτεροι απ’ τους προηγούμενους κι έχουν –καβάτζα στα δύσκολα– και το «ηθικό πλεονέκτημα». Είναι εργαλείο ανάπτυξης, το ρημάδι; Είναι τρόπος παραγωγής, διακυβέρνησης, πολιτικής ή μια πομφόλυγα για τα κρατικά μέσα ενημέρωσης και για την προπαγάνδα των φιλοκυβερνητικών εντύπων;

Είμαστε στριμωγμένοι στη γωνιά, μας χτυπάνε αλύπητα κι εμείς επιμένουμε ότι είμαστε ευχαριστημένοι επειδή –λέει– έχουμε την υγειά μας! Τι να πουν τότε οι άτυχοι συμπολίτες μας που δεν την έχουν ούτε αυτή; Τι πρέπει να κάνουν, τη στιγμή, μάλιστα, που ο χώρος της δημόσιας υγείας δοκιμάζεται σκληρά κι αδυσώπητα; Πρέπει να εξαφανιστούν ή να περιμένουν το θαύμα ή το μοιραίο με καρτερία και στωικότητα; Αυτό το θαύμα που λίγο – πολύ όλοι περιμένουμε, εφόσον έτσι όπως έχουμε μπλέξει μόνο μ’ ένα θαύμα μπορεί να σωθούμε.

Αλλά ούτε στο θαύμα μπορούμε να συμφωνήσουμε μεταξύ μας. Άλλος μας λέει να το περιμένουμε εξ ουρανού, άλλος απ’ την ανατολή, άλλος από τον Τραμπ, άλλος απ’ τις εκλογές κι άλλος από τη δραχμή. Υπάρχει κάποιος που να πιστεύει και να περιμένει το θαύμα από τη σκληρή κοινή μας προσπάθεια, από τη δύσκολη κι επίπονη συνεισφορά και συμμετοχή όλων μας, από τη μακρόχρονη και συστηματική προσήλωσή μας στην ανόρθωση και την ευημερία της χώρας; Αστεία πράγματα.

Η αφασία κι η ανημποριά της –κατά τα λοιπά υγιούς– κοινωνίας βολεύει, η κόπωση κι ο μιθριδατισμός στη φτήνια και τη φτώχεια εξυπηρετούν εκείνους που μεθοδικά την κανακεύουν και την αποκοιμίζουν –με προσκεφάλι πάντα το ηθικό πλεονέκτημα– στα ρηχά και τα εύκολα, στα δήθεν αριστερά κι ελπιδοφόρα, στα αδιαπραγμάτευτα και τις κόκκινες γραμμές, στη θυματοποίηση και την παραίτηση.

Οι κοινωνικές παροχές των ψίχουλων και της ελεημοσύνης, οι κοινωνικές πολιτικές της αρπαχτής, της αδιαφάνειας και της ισοπέδωσης, οι αλλαντάλλων προσλήψεις και διορισμοί, οι εξυπηρετήσεις κι οι πελατειακές δοσοληψίες, η άμβλυνση των δημοκρατικών θεσμών και λειτουργιών, η καταστρατήγηση της νομιμότητας, της ισότητας, του δικαίου, η ανοχή στην ανομία κι η αδιαφορία για την παραβατικότητα, την αλητεία και την προσβολή, μπολιάζουν μέρα τη μέρα το κοινωνικό σώμα με το δηλητήριο της σήψης, της διάλυσης, της αυτοκαταστροφής.

Η μισαλλοδοξία κι ο ανταγωνισμός μεταξύ των κοινωνικών ομάδων, των επαγγελματικών οργανώσεων, αλλά και μεταξύ γειτόνων ή ακόμα και μελών της ίδιας οικογένειας, ο κοινωνικός αυτοματισμός, λειτουργούν αποσταθεροποιητικά και διχαστικά διαρρηγνύοντας σχέσεις και σταθερές, ανατρέποντας ισορροπίες και συσχετισμούς. Δημιουργούν μείγμα τοξικό κι επικίνδυνο, που αλλοιώνει την εικόνα της κοινωνίας μας και καταστρέφει την όποια διάθεση συμμετοχής, το όποιο ενδιαφέρον συνεργασίας, τα όποια ψήγματα λογικής.

Τι τα θες όμως, εμείς να έχουμε την υγειά μας, οι αποφάσεις κι οι λύσεις μπορούν να περιμένουν· δε βλέπεις, άλλωστε, κι η αξιολόγηση;

Photo: fantasy

Σχόλια

  1. Συμφωνώ απόλυτα!!
    Φτάσαμε να επεξηγούμε και τα αυτονόητα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ...Ίσως γιατί δείξαμε μεγάλη σιγουριά κι εμπιστοσύνη τις καλές εποχές, ότι έχουμε ξεφύγει οριστικά από τον κακό μας εαυτό, αγαπητή Κατερίνα, χωρίς να βεβαιωθούμε κάνοντας ό,τι είναι απαραίτητο, ώστε αυτά ακριβώς τα "αυτονόητα", να εμπεδωθούν και να ριζώσουν βαθιά μέσα στην κοινωνία.

      Τώρα γευόμαστε τους πικρούς καρπούς μιας αλόγιστης και επιφανειακής οικονομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, μιας καταναλωτικής εγωιστικής αντίληψης, πάνω στην οποία ο κάθε τυχάρπαστος εξακολουθεί ν' αραδιάζει -και να ξεπουλά δυστυχώς- τις αυταπάτες ή τα ψέματά του [το παράδειγμα "Σώρρας" λέει πολλά....].

      Καλή σου δύναμη!!

      Διαγραφή
  2. Τι να το κάνεις Ευάγγελε το ανεβασμένο "ηθικό πλεονέκτημα" όταν το…..ανήθικο έχει πέσει στα πατώματα;
    Άστα να πάνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ηθικό πλεονέκτημα κι άλλες "αριστερές" ιστορίες στα λόγια, xristin μου, μόνο στα λόγια, την εποχή που κι αυτά ακόμα τα λόγια έχουν χάσει -όπως κι η κατά ΣΥΡΙΖΑ αριστερά- το νόημά τους.

      Την καλημέρα μου!

      Διαγραφή
    2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    3. Με τσιγκλάς Ευάγγελε και ενώ ήθελα να κλείσω το θέμα με το…..πεσμένο ανήθικο ήρθες εσύ σαν την άνοιξη και με αναγκάζεις να αφήσω το ανήθικο και να πιάνω ξανά το ηθικό !
      Ευέγγελε,κάποιος πρέπει να μιλήσει στους τωρινούς κυβερνώντες ότι όταν ο Μέρφυ έλεγε ότι…….. "είναι πολύ απλό να κάνεις τα πράγματα περίπλοκα αλλά πολύ περίπλοκο να κάνεις τα πράγματα απλά",μάλλον είχε προβλέψει ότι θα έχουμε κάποτε κυβερνώντες που μας αξίζουν(η μήπως όχι;) οι οποίοι θα έχουν βάλει σκοπό της ζωής τους να μας μπερδέψουν και να φτάσουμε στο σημείο να συζητάμε σοβαρά(αν είναι δυνατόν) για το "ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς",έναν όρο που εκείνοι τον εφεύραν και τον επικαλούνται κατά το δοκούν στον δημόσιο διάλογο, παρασύροντας και όλους εμάς σε βαθυστόχαστες αναλύσεις ενώ πρόκειται για αριστερή μπαρούφα ολκής την οποία ούτε και οι ίδιοι καταλαβαίνουν όταν την επικαλούνται!
      Ναι,δέχομαι να μιλήσω για την ηθική και τους κώδικες της αλλά δεν τολμώ ρε γαμώτο να κρίνω ποιες από τις ανθρώπινες πράξεις είναι σωστές,ποιες λανθασμένες,ποιες συμπεριφορές ανάρμοστες και ποιες αποδεκτές από την κοινωνία.
      Ευτυχώς εκεί που δυσκολεύομαι εγώ έρχεται να βάλει το χεράκι του ο Σύριζα για να μου πετάξει στην μούρη το……πεσμένο(επιμένω εγώ) ηθικό πλεονέκτημα του ,λέγοντας μου ότι η πολιτική συνέπεια και η ηθική υπεροχή του είναι τα χαρακτηριστικά που τον ξεχωρίζουν από εμένα την…..ανήθικη (και εσένα Ευάγγελε,βεβαίως,βεβαίως),και ας επέμενε ο σύντροφος Λένιν ότι…………."στην πολιτική δεν υπάρχει ηθική,υπάρχει μόνο σκοπιμότητα"…..αυτοί εκεί, κολλημένοι στην μονολιθική τους επιμονή της ηθικής ανωτερότητας της αριστεράς!
      Πω,πω,πάλι συγχύστηκα βραδιάτικα η……ανήθικη γυνή!
      Τις φιλούρες μου

      Διαγραφή
    4. Χαίρομαι, xristin μου, γιατί με το εύστοχο σχόλιό σου με αναγκάζεις να διορθώσω την προηγούμενη απάντησή μου λέγοντας ότι, όχι, όλα τα λόγια δεν έχουν χάσει το νόημά τους -ούτε όλοι οι συμπολίτες μας τη λογική τους- κι αυτό είναι, ευτυχώς, το δικό τους (μας) πλεονέκτημα. Γι' αυτό η τόσο λυσσαλέα μάχη για τα μέσα ενημέρωσης και τον έλεγχο των επικοινωνιακών διαύλων απ' τους κυβερνώντες.

      Μη μου συγχύζεσαι, το λοιπόν, όσο έχουμε τις κεραίες της λογικής ψηλά κανένα "ηθικό" τους πλεονέκτημα δεν θα μπορεί να μας παρεμποδίσει και να μας παρασύρει με... παράσιτα!!

      Ανταποδίδω με τις καλημέρες μου!!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…