Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

'Οχι, κύριε Λυκούδη.


Με κάθε σεβασμό. Με μεγάλη προσοχή κι ειλικρινές ενδιαφέρον, διάβασα και ξαναδιάβασα την τοποθέτηση του κυρίου Λυκούδη όπως δημοσιοποιήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Προκειμένου να σιγουρευτώ, ανέτρεξα και στο συγκεκριμένο απόσπασμα, όπως ακούστηκε από το βήμα της Βουλής.

Όχι, κύριε Λυκούδη. Στην παρούσα συγκυρία για τη χώρα και τον λαό, όπως εύστοχα την περιγράψατε, δεν χωρούν ευχές. Δεν χωρούν ευχές από εσάς. Ευχές και παραινέσεις κι εικασίες ή προτροπές μπορώ να διατυπώνω εγώ στο ιστολόγιό μου ή όπου άλλου επιθυμώ. Ευχές μπορούν να διατυπώνουν οι άλλοι, οι ασχολούμενοι με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ή δημοσιολογούντες στα τηλεοπτικά παράθυρα και καφενεία, οι δημοσιογράφοι κι όποιος άλλος ασχολείται με την πολιτική, αλλά δεν μετέχει μιας των συνταγματικά κατοχυρωμένων εξουσιών. Δεν είναι βουλευτής, δεν είναι κυβερνητικό στέλεχος, δεν είναι δικαστής.

Όχι, κύριε Λυκούδη. Σ' αυτή την κρίσιμη πολιτικά καμπή οι καλές διαθέσεις κι οι ευσεβείς πόθοι έχουν τελειώσει. Ακολουθώντας αυτόν τον δρόμο φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Οι καλές προθέσεις μας οδήγησαν στις διπλές εκλογές του 2012. Οι καλές προθέσεις σχημάτισαν την τρικομματική κυβέρνηση υπό τον Αντώνη Σαμαρά. Οι καλές προθέσεις οδήγησαν στις καθυστερήσεις και τις αναβολές στην προώθηση των μνημονιακών δεσμεύσεων για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις. Οι καλές προθέσεις οδήγησαν τη ΔΗΜΑΡ εκτός κυβέρνησης. Οι καλές προθέσεις.

Όχι, κύριε Λυκούδη. Αυτή την ώρα -πάντα θα έπρεπε αλλά τώρα υπάρχει ένας παραπάνω λόγος- αυτή την ώρα, λοιπόν, είναι η ώρα της ατομικής ευθύνης. Είναι η ώρα του χρέους και του καθήκοντος. Είναι η ώρα των πράξεων. Διαπιστώσεις λίγο - πολύ πολλοί έχουν κάνει κι εξακολουθούν να κάνουν ολοένα και πιο έντονα όσο το πολιτικό κλίμα φορτίζεται. Δεν μου λένε πλέον τίποτε. Ούτε ότι οι κυβερνώντες καθυστερούν, υπαναχωρούν κι υποκύπτουν. Το γνωρίζουμε. Όπως άριστα κι από πρώτο χέρι γνωρίζει κάθε ευσυνείδητος πολίτης τα διαδοχικά πλήγματα που δέχονται τα τελευταία χρόνια τα εισοδήματά του, η αξιοπρέπειά του, η ίδια του η ζωή.

Όχι, κύριε Λυκούδη. Οι εύκολες λύσεις των κυβερνήσεων εθνικής σωτηρίας, ενότητας, ευκαιρίας ή σκοπού όχι μόνο θα πρέπει από πείρα να είναι έξω από την πολιτική λογική σε καιρό ειρήνης, αλλά να 'ναι έξω κι απ' την πρακτική μας λόγω πολιτικής θεώρησης κι ιδεολογικής τοποθέτησης. Πόσο όμορφο κι ειδυλλιακό ακούγεται το «όλοι μαζί». Πόσο ελκυστικό και παραπλανητικό. Το ιδανικό. Μόνο που ιδανικά δεν υπάρχουν στην πολιτική. Κάτι θα έχει πάρει τ' αυτί σας για την «τέχνη του εφικτού».

Όχι, κύριε Λυκούδη. «Οι βασικές πολιτικές δυνάμεις της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης» -μπορεί επαναλαμβάνω να ακούγεται υπέροχο- δεν μπορούν τούτη την ώρα να συμφωνήσουν. Τους λόγους εσείς πρώτος θα τους γνωρίζετε ασφαλώς καλύτερα. Αλλά, σας παρακαλώ, δεν θέλω να συμφωνήσουν. Δεν πρόκειται για πείσμα και ινάτι επειδή το 2012 ο ΣΥΡΙΖΑ απέρριψε την πρόταση για ένα μεγάλο κυβερνητικό σχήμα -ο κύριος Βενιζέλος και το ΠΑΣΟΚ την είχε θέσει ευθέως, αλλά γιατί ο προσανατολισμός κι οι τάσεις που διαμορφώνονται δίκην πολιτικών προτάσεων στον χώρο αυτό κάθε άλλο παρά μπορούν να συμπίπτουν με αυτές που τούτη την ώρα έχει ανάγκη η χώρα κι ο λαός. Και το αναφέρω για να μην ματαιοπονούμε. Μετά τις εκλογές οι πολίτες ελεύθερα κατά την κρίση τους ας το επιλέξουν. (Ας αποφασίσουν, αν «θα δοθεί ειδική μοριοδότηση σε όσους και όσες συμμετείχαν στο αυτοδιαχειριστικό εγχείρημα» προκειμένου να επαναπροσληφθούν στη νέα ΕΡΤ). Τώρα όμως -αφού επί της ουσίας κι εσείς το ξέρετε- δεν γίνεται να γίνει.

Όχι, κύριε Λυκούδη. Εσείς προσωπικά αλλά κι όλοι εκείνοι που διαφοροποιήσατε τη θέση σας από τη ΔΗΜΑΡ κι υπηρετείτε με εντολή του ελληνικού λαού τα καθήκοντά σ' αυτό το Κοινοβούλιο. Όλοι εσείς, που ναι μεν θέλετε, αλλά το πολιτικό ή όποιο άλλο ιδεολογικό, συναισθηματικό κι εγώ δεν ξέρω τι κόστος σας εμποδίζει, οφείλετε πρώτοι να σηματοδοτήσετε τις εξελίξεις για το νέο, για την αλλαγή, για την επόμενη μέρα. Είναι πανέμορφο να προτρέπουμε και να παραινούμε ξανά και ξανά εκ του ασφαλούς τους συναδέλφους πολιτικούς που έχουν βάλει ξανά και ξανά «τα χέρια τους στη φωτιά». Είναι εύκολο να υποδεικνύουμε λύσεις σ' εκείνους που παίζουν κορώνα - γράμματα -για να μη μασάμε τα λόγια μας- τη θέση τους, την αξιοπιστία ή τη συνείδησή τους. Αυτό το κόστος, επιτρέψτε μου σας παρακαλώ, κύριε Λυκούδη, το πολιτικό, είναι η άλλη όψη της ανευθυνότητας, της υπεκφυγής, της υπαναχώρησης, της συναλλαγής. Είναι η κοινή μήτρα όλων των μέχρι σήμερα δεινών της χώρας μας, του λαού μας, του πολιτικού κι οικονομικού μας συστήματος. Το γνωρίζετε. Εμποδίστε το.

Το μεγάλο «ναι» -αν μου επιτρέπεται ν' αντιστρέψω το «όχι» σας, κύριε Λυκούδη, δεν είναι στην εμπιστοσύνη σε μια κυβέρνηση που, ναι έχετε δίκιο, παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά και τις παθογένειες που εύστοχα περιγράψατε. Το μεγάλο «ναι» είναι η προσωπική συμβολή στη διαμόρφωση και προώθηση του πολιτικού πλαισίου που διατυπώσατε με μεγάλη συνέπεια, το οποίο διαισθάνομαι ότι εκφράζει και τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας. Είναι η προσωπική στράτευση στην υπόθεση της πολιτικής σταθερότητας, όχι μέσω αυτής της κυβέρνησης, αλλά μέσω μιας πλειοψηφίας που θα αναδειχθεί από αυτό το Κοινοβούλιο στη βάση των προτάσεών σας, η οποία θα συμφωνήσει, θα συνεργαστεί και θ' αναδείξει και την κυβέρνηση που στη συνέχεια θα υλοποιήσει τις προγραμματικές σας προτάσεις -κι όποιες άλλες- στο χρονικό ορίζοντα που ισχύει η λαϊκή εντολή, μέχρι την Άνοιξη του 2016.

Ναι, κύριε Λυκούδη. Σ' αυτούς τους άξονες να καλέσετε δημόσια τους λοιπούς αυτού του κοινοβουλίου να συναινέσουν και να δεσμευτούν, κόμματα κι ανεξάρτητοι, αρχηγοί και ηγέτες. Μέσα στη Βουλή θέτοντας τον εαυτό σας πρώτο σ' αυτή την «πολιτική σταυροφορία» -αν είναι δόκιμος ο όρος- για να πάρει έτσι μια ανάσα ο λαός και να ξεφυσήξουμε με ανακούφιση για τους επόμενους μήνες. Να σοκαριστούμε ευχάριστα. Να αισθανθούμε ότι όντως πέρα απ' τις ευχές και τα λόγια, υπάρχει τόλμη, υπάρχει αξιοπρέπεια, υπάρχει ελπίδα. Να σοβαρευτούμε. Όλοι. Να επανέλθει το μυαλό στη θέση του, γιατί αν συνεχίσει έτσι όπως πάει αυτός ο πολιτικός κατήφορος δεν θέλω να φανταστώ πού μπορεί να βγάλει. Τα βλέπουμε και τ' ακούμε καθημερινά.

Ναι, κύριε Λυκούδη. Από εσάς προσωπικά, αφού δώσατε το δικαίωμα με τη δημόσια τοποθέτησή σας, αλλά κι επειδή η εκτίμησή μου στο πρόσωπό σας είναι μεγάλη, εσείς κι όλοι όσοι επηρεάζονται πολιτικά από εσάς, τοποθετηθείτε δημόσια κι αναζητήστε με ρεαλισμό κι υπευθυνότητα τις δεσμεύσεις και τις συνεργασίες για τις πολιτικές λύσεις που προτείνατε, για τους άξονες πολιτικής, που οδηγούν στο αύριο. Δίχως αποκλεισμούς και προϋποθέσεις, αλλά με σαφείς στοχεύσεις και δεσμεύσεις. Εκεί θα κριθεί πόσοι επιθυμούν πραγματικά το καλό του τόπου και του λαού και πόσοι αξιοποιούν την ανάγκη και την εμπιστοσύνη του λαού δι' ίδιον όφελος. Πόσοι ψαρεύουν σήμερα από βουλευτές ψήφους εμπιστοσύνης στα τυφλά και πόσοι αύριο ψήφους από το λαό στα θολά.

Ναι, κύριε Λυκούδη. Το όλοι μαζί τότε θα έχει ουσία και βάρος. Θα είναι ένα «όλοι μαζί» για τον κοινό σκοπό να πάτε -και μαζί σας κι εμείς- την Ελλάδα με ασφάλεια και σταθερότητα στο δύσκολο αύριο. Στις διαπραγματεύσεις για το χρέος, στην εκλογή προέδρου, στην πολιτική και συνταγματική αλλαγή. Όλοι μαζί σε μια πορεία ωριμότητας πραγματικά προς την πολιτική λύση έναντι του διαφαινόμενου πολιτικού αδιεξόδου. Μαζί για να δημιουργηθούν κι οι προϋποθέσεις μιας αξιόπιστης και δημοκρατικά νομιμοποιημένης αλλαγής κι εξυγίανσης του πολιτικού συστήματος για το εγγύς μέλλον, μετά το 2016 και τις εκλογές. Τότε που οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες θα μπορούν -γιατί θα έχουν παραδειγματιστεί και μάθει- ότι όντως στην πολιτική δεν υπάρχουν αδιέξοδα, γιατί αυτή είναι η πολιτική κι όχι οι παραπολιτικές φλυαρίες και διαδόσεις.

Ναι, κύριε Λυκούδη. Από σας περιμένω να αποκαλύψετε στην πράξη προθέσεις, πρόσωπα, υπολογισμούς κι ιδιοτέλειες. 'Αμεσα. Άλλως, όσα «όχι» κι αν ανακράξετε σ' αυτή την κυβέρνηση, πολιτική πρόταση και λύση δεν μου προσφέρετε, αλλά μόνο λόγια, μια από τα ίδια, όπως κι η πρόταση εμπιστοσύνης της κυβέρνησης που προτίθεστε να καταψηφίσετε.

Photo: SKAΪ.GR

Σχόλια

  1. Πολύ σωστή η θέση σου, αγαπητέ Ευάγγελε, πάνω σ΄ αυτό το βρωμερό πολιτικό παιγνίδι που παίζεται πάνω στις πλάτες του ελληνικού λαού.
    Καλό σου Σ/Κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσπαθώ ν' αποτυπώνω κάποιους προβληματισμούς όπως αντιλαμβάνομαι τα γεγονότα. Χαίρομαι που απηχούν και τους δικούς σου.

      Καλή εβδομάδα!

      Διαγραφή
  2. Τα ίδια κόμματα/άτομα που στο παρελθόν ελέω αυτοδυναμίας δεν διανοούντο να συνομιλήσουν με τα αντιπολιτευόμενα κόμματα - ιδιαίτερα με την αξιωματική αντιπολίτευση – τα ίδια ακριβώς άτομα και κόμματα μας λένε σήμερα ότι οι αυτοδυναμίες είναι αυτές που κατέστρεψαν τον τόπο γιατί δεν επέτρεπαν σε κανέναν να συνομιλήσει με κανέναν.

    Αυτοί που επί 40 χρόνια πούλαγαν τρέλα και κυβερνούσαν ηγεμονικά, εσχάτως ανακάλυψαν την «συνεννόηση» και τις «κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας» για το …καλό του τόπου.
    Παραδέχονται πως ό,τι έκαναν τότε, το έκαναν για το κακό του; Μας κορόιδευαν τότε ή μας κοροϊδεύουν τώρα; Γιατί δεν γίνεται να έχουν μονίμως δίκιο, έτσι δεν είναι;

    Άλλοι το λένε πολιτικό ελιγμό, άλλοι προσπάθεια αυτοσυντήρησης, άλλοι σχιζοφρένεια, εγώ που$τιά τους.

    Όσο για τον Λυκούδη και τον κάθε αστείο τύπου Λυκούδη (π.χ. Ψαριανός, Οικονόμου), πρέπει να τον (τους) κοιτάξει κάποιος γιατρός. Δεν είναι δυνατόν να μην ψηφίζουν νομοσχέδια αλλά να ψηφίζουν ‘παρών’ στην πρόταση ψήφου εμπιστοσύνης και να αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπερψηφίσουν για ΠτΔ.
    Είναι τραγικά αστείοι και τους έχει πλέον καταλάβει και ο πιο ηλίθιος. Δεν γίνεται να παλεύουν μόνο για το δικό τους παντεσπάνι έχοντας γραμμένους αυτούς που τους πίστεψαν και τους έστειλαν στη Βουλή.
    Δεν γίνεται να πατάνε σε 2 βάρκες και να περιμένουν την κατάλληλη συγκυρία (τα κατάλληλα λεφτά πιστεύω εγώ) για να χωθούν σε κάποιο μαντρί ώστε να παρατείνουν όσο περισσότερο γίνεται τη θλιβερή τους παρουσία στην πολιτική ζωή.
    Δεν γίνεται να περιμένουν να τρυπώσουν ή στο πασόκ ή στο Ποτάμι ή σε όποιο σχηματισμό κρίνουν ότι θα τους οδηγήσει πάλι σε βουλευτικό έδρανο.

    Και όλοι αυτοί καμώνονται τους αριστερούς! Αυτό πιά!!!

    Τουλάχιστον τις δεξιούρες τις ξεχωρίζεις από χιλιόμετρο και κρύβεσαι. Κάτι τέτοιοι «αριστεροί» είναι ύπουλα φίδια γιατί απαξιώνουν συνολικά την αριστερή ιδεολογία.

    Όπως καταλαβαίνεις φίλε Ευάγγελε, σε αντίθεση με εσένα, δεν τρέφω καμία απολύτως εκτίμηση σε πρόσωπα τύπου Λυκούδη.

    Καλή σου μέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Είναι πολλές οι αλλαγές κι οι ανατροπές που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια Πέτρο. Ξέρεις και ξέρω πολύ καλά, ότι πολλά από τα κακώς κείμενα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά από χρόνια σε όφελος του λαού και της χώρας. Δεν είναι.

      Το πολιτικό σύστημα, δίχως να τους τσουβαλιάζω όλους συλλήβδην, αποδείχτηκε κατώτερο των περιστάσεων, αλλά κι ο λαός προτίμησε την εύκολη λύση. Είμαστε χρόνια τώρα να βολοδέρνουμε πάνω στα ίδια ζητήματα, πάνω στις ίδιες ανάγκες. Όποιος υποστηρίζει ότι έχει έτοιμες λύσεις δίχως κόπο, δίχως κόστος, δίχως ν' αλλάξει τίποτα, για μένα λέει ψέμματα.

      Ανεξάρτητα, λοιπόν, ποιον εκτιμά και ποιον μέμφεται καθένας μας, θεωρώ πως είναι χρήσιμο να πέσουν επιτέλους οι τόνοι και με σοβαρότητα κι υπευθυνότητα να δούμε πως θα κατορθώσουμε μια ώρα αρχύτερα, αλλά με σιγουριά κι ασφάλεια κι όχι με λόγια και φανφάρες, να βελτιώσουμε την κατάσταση.

      Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν κι εμείς πια δεν εμπιστευόμαστε τους "μάγους". Μάγος είναι πλέον όποιος κάνει τη δουλειά σωστά κι αν πρόκειται για πολιτικό, εκείνος που με γνώση και ρεαλισμό υποστηρίζει τις απόψεις του και προτείνει λύσεις που δεν φτάνει να 'ναι κοστολογημένες, αλλά απλώς εφικτές.

      Να 'σαι καλά. Ευχαριστώ για την παρέμβαση.

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…