Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το καλοκαίρι μπορεί.


Ο καιρός ή η διάθεση; Η διάθεση ή ο καιρός; Ίσως και τα δυο, ίσως κι οι δίχως κίνηση πρωινοί δρόμοι ή ακόμα – ακόμα τα χαρτιά και τα νάιλον που άφησαν σκόρπια πίσω τους φεύγοντας οι μικροπωλητές γύρω απ’ την εκκλησία της Μεταμόρφωσης. Μπορεί και τα άδεια σκοτεινά γραφεία στη δουλειά. Όλα συμβάλουν το γκρίζο να κυριαρχεί, να γίνεται ευδιάκριτο και ξεκάθαρο. Η βροχή ξεπλένει κάποιες απ’ τις πινελιές του καλοκαιριού, η υγρασία κόβει μερικές απ’ τις ανάσες ξενοιασιάς, η ψύχρα κλείνει παράθυρα και μαζεύει βιαστικά αραχτές σκέψεις κι αδειούχους προβληματισμούς.

Δεν είναι κι απ’ τα καλύτερα το φετινό καλοκαίρι. Πολεμικές επιχειρήσεις που εξελίσσονται σε χώρες της ευρύτερης περιοχής δημιουργώντας χιλιάδες θύματα και πολιτική αστάθεια στο εξωτερικό, νομοθετικές πρωτοβουλίες που κινούνται μεταξύ προχειρότητας και σκοπιμότητας επιτείνοντας το αίσθημα αυταρχισμού κι αυθαιρεσίας μεταξύ κυβέρνησης και πολιτών στο εσωτερικό. Καθένα ξεχωριστά κι όλα ταυτόχρονα συνθέτουν ένα βαρύ περιβάλλον που επηρεάζουν ούτως ή άλλως τη διάθεση. Αν πλάι σ’ αυτά μπουν και τα ψαλιδισμένα περιθώρια λόγω της οικονομικής κρίσης, η διάχυτη απογοήτευση κι απαισιοδοξία, η περιρρέουσα ανασφάλεια κι επιφυλακτικότητα, να ‘σου ένα παζλ μουντό και στενάχωρο, που μέσα του κάθε καλοκαίρι, αλλά και κάθε εποχή, θ’ ασφυκτιούσε. Γι' αυτό μόνο το καλοκαίρι δεν φταίει.

Η πίκρα δεν ταιριάζει στο καλοκαίρι που έχω συνηθίσει να ‘ναι ολόγλυκο με γεύσεις παγωτού φράουλας και σοκολάτας, με άρωμα βερίκοκου και πεπονιού και με δροσιά θαλασσινής αύρας. Η μελαγχολία δεν του πάει γιατί στο νου μου αντιπροσωπεύει την εποχή της ξενοιασιάς, των διακοπών, του ερωτισμού. Η στεναχώρια δεν του πρέπει γιατί μπορεί να με παρασέρνει σε πολυσέλιδα ταξίδια πλημμυρισμένα περιπέτειες κι αρμύρα, να με συναρπάζει με ολόχρυσα ηλιοβασιλέματα και φεγγαρόφωτα ασημοκεντημένα, να με νανουρίζει πάνω σε ζεστές αμμουδιές νοτισμένες απ’ το κύμα που χαϊδεύουν τρυφερά τις αθώες πατούσες των παιδιών.

Θα έλεγα πως κι η βροχή δεν του πηγαίνει, αλλά το καλοκαίρι θα ξέρει πιο καλά, έτσι νομίζω. Μπορεί οι ξαφνικές του συννεφιές κι οι μπόρες να ανατρέπουν σχέδια, καταστάσεις ή και δεδομένα, αλλά το κάνουν έτσι πιο επιθυμητό, πιο απαραίτητο, πιο ευδιάκριτο. Ο ήλιος μετά τη μπόρα είναι πιο λαμπερός, η ατμόσφαιρα πιο καθαρή, οι μυρωδιές της φύσης πιο ζωντανές, ακόμα κι η υγρασία που κολλάει στο γυμνό κορμί, έχει την πυκνή γλύκα ιδρωμένης ερωτικής αγκαλιάς.

Το καλοκαίρι μπορεί να μας θυμίζει πιο καλά απ’ οποιαδήποτε άλλη εποχή, ότι τίποτε σ’ αυτόν τον κόσμο δεν είναι πλέον δεδομένο -ίσως ποτέ και να μην ήτανε κι ας το πιστεύαμε έτσι. Στις εξοχές και τις ακρογιαλιές που συνηθίζουμε ν’ απολαμβάνουμε τις χάρες και τις χαρές του, μια ξαφνική μπόρα ή μια βαριά συννεφιά μπορεί ν’ αναστατώνουν και ν’ ανατρέπουν, αλλά δημιουργούν ταυτόχρονα τη γλυκιά προσμονή, την ελπίδα, ότι το καλοκαίρι είναι εκεί και θα ξανάρθει. 

Το καλοκαίρι ξέρει και μπορεί να μας γεμίζει συναισθήματα, συγκινήσεις, αναμνήσεις, αλλά και να χαρίσει αισιοδοξία και διάθεση για τις άλλες εποχές, για όλες τις εποχές. Το καλοκαίρι έχει τη δύναμη και το φως, προσθέτοντας κι εμείς τη διάθεση και το μεράκι είναι βέβαιο ότι θα διαλυθούν πιο γρήγορα τα σύννεφα.

Όσο κι αν μας βρίσκουν ξαφνικές μπόρες, όσο κι αν επιμένει η συννεφιά, μέσα μας το ξέρουμε, το καλοκαίρι, ο ήλιος, το φως είναι εκεί και μπορούμε να τα ξαναφέρουμε.

Σχόλια

  1. Πόσο ωραίο κείμενο!!! Πράγματι, το Καλοκαίρι ξέρει... :) Να σαι καλά Ευάγγελε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να 'σαι καλά κι εσύ Ειρήνη!

      Να χαίρεσαι το καλοκαίρι και τους αγαπημένους σου!

      Διαγραφή
  2. Ναι, δεν είναι το συνηθισμένο, αρχετυπικό καλοκαίρι, το συνώνυμο με το φως και την ξεγνοιασιά. Αλλά ίσως και νά 'ναι καλύτερα έτσι. Αυτό που λείπει, κινητοποιεί τη φαντασία και την επιθυμία και καταλήγει σε δράση για να αποκτηθεί. Όχι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό ακριβώς!...

    Καιρός τη θέση της πλαδαρότητας, της ανεμελιάς, του "όλα στο χέρι" και του "χύμα στο κύμα" να έρθει η ώρα της ενεργητικής συμμετοχής και της δημιουργικής δράσης.

    Το καλοκαίρι έχει ιδέες και διάθεση. Εμείς;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι στο καλοκαιρινό φως , ναι στη φαντασία , ομως μς τη συννεφιά της ψυχής τι γινεται .
    ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ..."Κλέβεις" τη λάμψη από ένα παιδικό χαμόγελο και τη ζεστασιά από μια εγκάρδια "καλημέρα".

    Σε κάθε περίπτωση προσπαθείς να κρατάς τα παραθύρια ανοιχτά, όσο μπορείς, όπως μπορείς. Το φως φτάνει παντού, φτάνει να του αφήσουμε μια τόση δα χαραμάδα...

    Να είσαι καλά! Να περνάς καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …