Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

"Συσσίτια δημοκρατίας".


Η κατάσταση έχει σοβαρέψει πάρα πολύ και δεν χρειάζεται να το πω εγώ για να το επιβεβαιώσεις. Τα διαδοχικά φαινόμενα όξυνσης κι εκτράχυνσης –ενίοτε και σε βαθμό παραφοράς κι εκτροπής– της πολιτικής αντιπαράθεσης και του πολιτικού λόγου, δεν αποτελούν παρά τις αφορμές για να το διαπιστώνουμε.

Προτάσεις διάφορες διατυπώνονται κι απόψεις ακούγονται, άλλες προς την κατεύθυνση της υποβάθμισης, αποσιώπησης ή και της διακωμώδησης του θέματος κι άλλες –πιο αποφασιστικές τάχα– προς την κατεύθυνση της καταδίκης και της πλήρους απομόνωσης των πρωταιτίων. Κάποιοι άλλοι –αδιόρθωτοι θα έλεγα– επιλέγουν ν’ αντιδρούν και να συμπεριφέρονται αλά καρτ κι ανά περίσταση, κατά το πώς τους βολεύει.

Όποια κατεύθυνση κι αν ακολουθήσεις το φίδι θα το βρίσκεις πλέον μπροστά σου, θα μπερδεύεται στα πόδια σου και θα στάζει σε κάθε ευκαιρία γερές δόσεις με δηλητήριο ρατσισμού, ξενοφοβίας, μισαλλοδοξίας και φόβου στο πληγωμένο σώμα της κοινωνίας. Δεν πα’ να δηλώνεις αποφασισμένος, δεν πα’ να αντιπαραθέτεις επιχειρήματα, δεν πα’ να απαγορεύεις και να συλλαμβάνεις. Ο ίδιος ο νόμος μπορεί προς στιγμήν να καταστέλλει, αλλά τις αιτίες δεν τις αντιμετωπίζει. Ο νόμος επεμβαίνει όταν προκαλούνται συνέπειες, αποτελέσματα κι οι συνέπειες και τ’ αποτελέσματα σύντομα μπορεί να πάρουν καθημερινή και μόνιμη μορφή, οπότε;

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει ευτυχέστερη συγκυρία απ’ αυτήν που διανύει τα τελευταία χρόνια η πατρίδα μας, για να επωαστεί τάχιστα και να γεννηθεί το φρικτό έκτρωμα του νεοναζισμού. Η οικονομική κρίση που ξέσπασε σαν κεραυνός εν αιθρία στην απροετοίμαστη και ξένοιαστη κοινωνία μας αποτέλεσε τη θρυαλλίδα και λειτουργεί μέρα με τη μέρα ως επιταχυντής για την εξάπλωση της βίας, της ανομίας και του φόβου. Το φάντασμα της φτώχειας και της δυστυχίας, που πλανάται πάνω από ευαίσθητα κοινωνικά στρώματα κι ομάδες, αναβιώνει μνήμες κι ιστορίες δραματικές και ξαναζωντανεύει λησμονημένες βεντέτες και τυφλό κοινωνικό μίσος.

Μπορεί να μην το φωνάζουμε ή ν’ αποφεύγουμε και να το συζητήσουμε ακόμα, αλλά είναι βέβαιο ότι οι πιο πολλοί έχουμε επίγνωση και γνωρίζουμε –πολύ καλά μάλιστα– τα βαθύτερα ή πιο ρηχά αίτια, που δημιούργησαν –πέρα απ’ την κρίση– τις τόσο πρόσφορες και ιδεώδεις συνθήκες για την εξάπλωση και τη γιγάντωση του φαινομένου. Το να μη βγάζουμε τσιμουδιά ή να ξορκίζουμε τις δημοσκοπήσεις ή να προετοιμάζουμε συντεταγμένα ακροδεξιά «ανοίγματα», μόνο τη μονιμοποίηση και την περαιτέρω νονιμοποίηση της απάνθρωπης αυτής ιδεολογίας και των εκφραστών της προετοιμάζουν.

Η μεθοδικότητα κι η βήμα – βήμα διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής, αρχής γενομένης από τις περιοχές και τα σημεία, που η κρατική παρουσία κι η νομιμότητα έλαμψαν επί χρόνια δια της απουσίας τους, προμηνύουν τη δυσκολία και την πολυπλοκότητα του εγχειρήματος. Αντίπαλος δεν είναι η χρυσή αυγή και τα ποσοστά της, ούτε ο κάθε υποστηρικτής ή οπαδός της. Αντίπαλος και μάλιστα περισσότερο δύσκολος, ύπουλος κι επικίνδυνος, είναι ο κακομαθημένος μας εαυτός, οι απονευρωμένοι μας θεσμοί, τ’ απονεκρωμένα μας αντανακλαστικά, η απισχνασμένη δημοκρατία.

«Συσσίτια δημοκρατίας» πρέπει να στηθούν απ’ άκρη σ’ άκρη στη χώρα. Στα σχολεία, στους συλλόγους, στις οργανώσεις, παντού, όπου υπάρχει άνθρωπος, οικογένεια, πόνος αλλά κι αδιαφορία, να ξεκινήσουν να μοιράζονται τ’ αγαθά και τα οφέλη της. Δεν είναι ανάγκη να ‘ναι πλούσια και υπέρογκα, δεν χρειάζονται σακουλάκια, αρκεί να δίνονται με συνέπεια και σταθερότητα, μ’ αποφασιστικότητα και τόλμη. Ο «ναός» της δημοκρατίας, το Κοινοβούλιο, οφείλει να πρωταγωνιστήσει σ’ αυτή τη διαδικασία, πετώντας δια παντός απ’ τα παράθυρα μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη την υποκρισία, το ψεύδος, τη συκοφαντία, την προχειρότητα και την ατολμία. Να κρεμάσει πανό με μια συγνώμη, που δεν θα ‘ναι γραμμένη απλώς με κεφαλαία, αλλά και με άλλον γραφικό χαρακτήρα από κείνον της ξύλινης γλώσσας του Βήματος της Βουλής.

Τα λάθη, τις παραλείψεις, το τι έγινε και το τι δεν έγινε για να φτάσει σήμερα να δοκιμάζεται το πολίτευμα σε συσσίτια και συγκεντρώσεις «μόνο για Έλληνες», είναι πασίγνωστα. Από αυτά θα πρέπει να ξεκινήσει η πορεία προς τον λαό, προς την κοινωνία. Μπροστά στην πλατεία Συντάγματος και με την αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά και συνολικά σε μια γενναία κι αποφασιστική και συντεταγμένη αλλαγή του πολιτικού σκηνικού, να ξανασυναντηθούν πολίτες και κυβερνώντες για την επικύρωση της απόφασης για κοινή πορεία προς την εμπέδωση της δημοκρατίας, την λαϊκή κυριαρχία, την κοινωνική απελευθέρωση κι ανάταση.

Ποιος θα πει: «Τι ωραία»; Αυτό θα είναι το πρώτο κρίσιμο λάθος. Σ’ αυτό το «συσσίτιο δημοκρατίας» κανείς δεν δικαιούται να αυτοθαυμαστεί και να ευλογήσει τα γένια του. Κανένας δεν θα ξεχωρίζει από το διπλανό του ούτε για τη θέση, ούτε για το «μέσο», ούτε για τα προνόμια. Όλοι ίσοι, αλλά κι ο καθένας στο ρόλο του, στη θέση του, στις ευθύνες και τα δικαιώματά του. Όλοι μαζί, με σεβασμό στην αξία, τις δυνατότητες και τις ιδιαιτερότητες του άλλου, με πίστη για τη δύναμη της αλήθειας, του δίκιου, της ομαδικότητας και της θέλησης.

Να συμφιλιωθούμε με το παρελθόν μας, να αναγνωρίσουμε τις αδυναμίες και τα λάθη μας και να οργανώσουμε τη δημοκρατική μας αντεπίθεση με όπλα την ειλικρίνεια, την ευθύτητα και την καθημερινή πρακτική. Με ορίζοντα όχι την επόμενη ψηφοφορία ή τις επόμενες εκλογές, αλλά τα επόμενα δύσκολα χρόνια, τις επόμενες γενιές. Τα «συσσίτια δημοκρατίας», που θα συνιστούν στην πράξη τη δυναμική διείσδυση, το μπόλιασμα, στο σώμα της κοινωνίας ισχυρών αντισωμάτων πίστης και αφοσίωσης στο πολίτευμα, εμπιστοσύνης στους θεσμούς, στους κανόνες, στους αντιπροσώπους, αλλά και στον εαυτό της τον ίδιο.

Πίστη, ότι η δημοκρατία δεν λειτουργεί ούτε ως μπράβος, ούτε ως προστάτης, ούτε ως νταής, αλλά ζει κι αναπνέει όταν δεν χρειάζονται ούτε μπράβοι, ούτε προστάτες, ούτε νταήδες. Ζει κι αναπνέει όταν δεν υπάρχουν ανισότητες, αποκλεισμοί, διακρίσεις. Ζει κι αναπνέει όταν ο κάθε πολίτης, καθένας που βρίσκεται ή κατοικεί σ’ αυτόν τον τόπο αισθάνεται ελεύθερος, ασφαλής και ικανός ν’ αναπτύξει την προσωπικότητα και να ζήσει τη ζωή του, με αξιοπρέπεια κι ανεξαρτησία, σεβόμενος τη νομιμότητα, αλλά και την ελευθερία του άλλου.

Η δημοκρατία ζει κι αναπνέει δυνατή και γνήσια, όταν δεν χρειάζεται ούτε συσσίτια, ούτε τεχνητή αναπνοή, ούτε μηχανική υποστήριξη καθηλωμένη στο κρεβάτι της εντατικής.

Foto: Glauco Dattini

Σχόλια

  1. Πως θα γίνει αυτό ;
    πως θα απεμπολήσει το Εγώ Του ο κάθε μικρόνους από εμάς και πιο πολύ τα κομματικά κέντρα της εξουσίας που έχουν ''κατσικωθεί'' κατά την λαϊκή έκφραση στους ναούς της Δημοκρατίας ή του Χρήματος; Παίρνω την δεύτερη εκδοχή !
    πως θα ενημερωθεί με αλήθειες ο λαός όταν οι πουλημένοι δημοσιογραφίσκοι ορύωνται αγκαλιά με τους μαϊντανούς προσκεκλημένους για την αλήθεια, την τιμιότητα , την δημοκρατία ακόμα και την ελευθερία του λόγου... Ποια ελευθερία του λόγου όταν φοβάσαι να αρθρώσεις οτιδήποτε αντίθετο από την άποψη του εκδότη, του καναλάρχη, του κάθε εξουσιαστή;
    Μόνο παιχνίδια βλέπω να παίζονται εις βάρος του αναλώσιμου πληθυσμού που βαρυγκομά ενώ δίπλα του άλλοι ξεκοκαλίζουν όσα μάζεψαν κι όσα μαζεύουν ακόμα ....
    Έχεις γράψει για την ιδανική λύση... Ποιός έχει την ψυχική δύναμη και την τιμιότητα να ορθώσει το ανάστημά του από όλους αυτούς που μοναδική τους ιδιότητα είναι αυτή του κομματικού στελέχους και όπως βλέπω ακόμα και οι νέοι που εισχωρούν στον στίβο της πολιτικής ακολουθούν κατά πόδας την παλιά γνωστή πεπατημένη.

    Καλό Σαββατοκύριακο σου εύχομαι :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καίριες οι επισημάνσεις σου, βάσιμες και ακριβείς. Περιγράφουν αδρά αυτά που καθημερινά μας πληγώνουν. μας αγανακτούν, μας απογοητεύουν.

      Εδώ που έχουμε βρεθεί, μόνο με τον ορθολογισμό στο προσκεφάλι και το μέτρο για οδηγό μπορώ ν' αντιληφθώ ότι είναι δυνατόν να φτάσουμε κάπου.

      Στα εύκολα και τα "ευρύχωρα" όλα αυτά τα στραβά προϋπήρχαν, αλλά μας ήταν ανεκτά ή αδιάφορα γιατί περνούσαμε καλά. 'Οσοι τυχόν τα κατηρίαζαν γινόντουσαν γραφικοί ή αποδιοπομπαίοι τράγοι. Τώρα απαιτούνται αποφάσεις ζωής για ν' αλλάξουν. Θέλω να πιστεύω, ότι τελικά οι αποφάσεις αυτές, έστω δύσκολα, έστω βασανιστικά, θα παρθούν.

      Εμείς είμαστε ο κόσμος, εμείς μπορούμε και να τον αλλάξουμε. Μπορούμε κι εμείς ν' αποφασίζουμε και να επιλέγουμε.

      Να είσαι καλά.

      Διαγραφή
  2. Δυστυχώς σε πεινασμένα στομάχια και συνειδήσεις, αυτού του είδους οι τακτικές ευδοκιμούν και ανθοφορούν θεαματικά γρήγορα. Ελπίζω και πρόσκαιρα. Κάτι αντίστοιχο δεν είχε γίνει και στην Γερμανία πριν ξεσπάσει ο πόλεμος; Δοκιμασμένη η συνταγή...

    Να'σαι καλά Ευάγγελε. Ως συνήθως εξέπεμψες τη φωνή της ψυχραιμίας και της λογικής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ας απευχόμαστε τα χειρότερα κι ας προσπαθούμε όπως μπορεί ο καθένας μας για το καλύτερο, Μαρία μου.

      Καυτός χειμώνας προμηνύεται γι' αυτό ας πάρουμε βαθειές ανάσες και δύναμη τώρα που ακόμα το μπορούμε (κι ας έχει 37 βαθμούς!)

      Καλό σου βράδυ!

      Διαγραφή
  3. Το κακό είναι ότι βρίσκει πρόσφορο έδαφος και αναπτύσσεται αυτό το πολιτικό μόρφωμα και θα μας καταπιεί χωρίς να το καταλάβουμε!
    Λύσεις δεν βλέπω
    ούτε καν φως στο τούνελ που
    κατευθυνόμενοι βαδίζουμε!

    Καυτά μεσημεριάτικα
    που ο δυνατός άνεμος
    θα στα φέρει γρηγορότερα:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Zoyzoy μου τα καυτά σου ήρθαν με τέτοια ταχύτητα και μου άστραψαν μέσα στα μούτρα που είδα ν' αστράφτει όλο το τούνελ πέρα για πέρα!

      Τέτοια να μου στέλνεις μπας και δω και την έξοδό του!

      Τις λύσεις κι εμείς μπορούμε να τις δίνουμε σε κάθε ευκαιρία και να μην αφήνουμε περιθώρια ούτε κάν ανοχής. Ο πόνος κι η πίεση να φέρει την αλληλεγγύη και τη συνεργασία κι όχι το φασισμό σαν εύκολη και βολική λύση. 'Εχουμε χρέος στα παιδιά μας αυτό να το αποτρέψουμε.

      'Εχουμε χρέος να επισημαίνουμε σε κάθε ευκαιρία ότι τότε ο πόνος κι η πίεση θα ΄ναι πολλαπλάσια κι αβάσταχτα. Φαίνεται άλλοστε δια γυμνού οφθαλμού. Αν κάποιοι είναι δυσαρεστημένοι ας "βασανίζουν" περισσότερο το μυαλό τους πριν ψηφίσουν. 'Η μήπως κάποιοι θεωρούν τις εκλογές δεδομένες κι αφήσνουν στους άλλους τα υπόλοιπα;

      Σε κούρασα βραδιάτικα! Φταίνε τα καυτά σου που με ζαλίσανε, συμπάθα με!

      Με μια όμορφη καληνύχτα (γεμάτη ανυπομονησία για λίγη ξεκούραση!)

      Διαγραφή
  4. Καλά τα λες αλλά δεν βλέπω να γίνεται τίποτα!!Απ' το κακό στο χειρότερο !!
    http://fanypap.blogspot.gr/



















    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…