Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει;




Τι να πεις; Δεν νομίζω να ζει στην Ελλάδα σκεπτόμενος άνθρωπος που να μη βιώνει το αγωνιώδες και βασανιστικό αδιέξοδο της απέλπιδας προσμονής, της απεγνωσμένης προσδοκίας, της ματαιούμενης απεμπλοκής, της παρατεινόμενης ανασφάλειας, της ανακυκλούμενης κινδυνολογίας.

Από πού να αρχίσεις και πού να τελειώσεις, η καθημερινότητα κυριαρχείται πλέον από τόσο πυκνά συμβάντα και πληροφορίες, που το μυαλό αδυνατεί, όχι μόνο να τ’ αποκωδικοποιήσει και να τ’ αξιολογήσει, αλλά ακόμα και τα στοιχειώδη αντανακλαστικά να προφτάσει να διεγείρει. Αναπαράγεται έτσι και διατηρείται αυτό το διάχυτο συναίσθημα της καταθλιπτικής και ζοφερής όψης της πραγματικότητας, που ευνοεί και υποθάλπει –στις περιπτώσεις που δεν ανέχεται ή ενθαρρύνει– κάθε λογής αντιδράσεις και συμπεριφορές.

Τα «κακά νέα» κι οι «άσχημες ειδήσεις» απ’ άκρη σ’ άκρη στην Ευρώπη και τον πλανήτη κατακλύζουν τη ζωή μας κι επικαλύπτουν ερμητικά την όποια χαραμάδα φωτός κι ελπίδας θα μπορούσε να δημιουργηθεί ή να υπάρξει. «Να ‘σαι καλά», «υγεία να ‘χουμε» κι άλλες συναφείς ευχές –σπουδαία και πολύτιμα ανθρώπινα αγαθά– έχουν αποχτήσει πια τόση κοινοτυπία και ματαιότητα, που μοιάζουν να ηχούν παράταιρα κι υποκριτικά μέσα σ’ ένα περιβάλλον ασφυξίας, οργής κι απογοήτευσης.

Πάνε τρία χρόνια από τότε που η χώρα κι εμείς βιώνουμε την πρωτόγνωρη κατάσταση της «χρεοκοπίας» και της αναγκαστικής κηδεμονίας από εταίρους και δανειστές στο πλαίσιο των συμφωνιών που στο διάστημα αυτό έχουν συναφθεί κι οι οποίες είναι οι μόνες που διατηρούν μέχρι σήμερα «όρθια» την οικονομική ζωή της χώρας. Μια πραγματικότητα εξωπραγματική για τα δεδομένα που μέχρι τότε είχαμε συνηθίσει να ζούμε, που οδήγησε με τη σειρά της σ’ έναν ατελέσφορο και «τυφλό» διχασμό, «μνημονιακοί» - «αντιμνημονιακοί».

Τρία χρόνια τώρα και το μόνο που διαπιστώνεται με θλίψη, είναι ότι η μόνη επιδίωξη κι ο μόνος στόχος μας είναι να κρατήσουμε με κάθε τρόπο ζωντανό, ό,τι πιο στρεβλό και παθογενές, ό,τι πιο άνισο και άδικο, όποιο λάθος και παραλείψη του παρελθόντος. Η κυβέρνηση την πρωθυπουργοκεντρικά φιλάρεσκη λειτουργία της, η αντιπολίτευση την ισοπεδωτική ρητορεία της, η κοινωνία την παχυδερμική καχεξία της, η διοίκηση τη γραφειοκρατική αφασία της κ.ο.κ. Καθένας στα κεκτημένα και τις βολές του, καθείς με το συμφέρον του και τη σιγουριά του.

Τι περιμένουμε, είμαι περίεργος. Πού πηγαίνουμε τρία χρόνια τώρα;

Πρέπει να έρχεται η τρόικα για να θυμόμαστε ότι πρέπει αυτός ο τόπος με κάποιον τρόπο ν’ αναταχθεί, να ορθοποδήσει και να ξαναβρεί το βηματισμό του προς το αύριο; Με δηλώσεις και συνεντεύξεις, «ευλογώντας τα γένια μας» στα τηλεοπτικά παράθυρα, δεν επιτυγχάνεται ανάπτυξη, ούτε απασχόληση, ούτε πολύ περισσότερο βγαίνει η χώρα απ' το σημερινό της αδιέξοδο. Είναι τραγικό να έχουν δημιουργηθεί –κάτω από τις επώδυνες συνθήκες που υπήρξαν– οι προϋποθέσεις για να κυβερνηθεί από έναν συνασπισμό κομμάτων αυτός ο τόπος και, εννιά μήνες μετά τις εκλογές, να μην μπορούν να συντονιστούν, όχι για να υλοποιήσουν, αλλά ούτε κάν για να οραματιστούν κι ν’ αποφασίσουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Αντίθετα, κάθε τρεις και λίγο βρίσκονται στη δεινή θέση, να «διαπραγματεύονται» με την τρόικα πότε για το ένα και πότε για το άλλο. Κάθε επίσκεψη της τρόικα κι ένα Χιτσκοκικό θρίλερ. Είναι σοβαρά πράγματα αυτά;

Βρήκαμε το ΦΠΑ στην εστίαση και μ’ αυτόν θα λύσουμε όλα μας τα δημοσιονομικά προβλήματα. Από κοντά και με μερικούς «επίορκους» και θ’ αναδιοργανώσουμε και το κράτος. Λόγια του αέρα και σε δουλειά να βρισκόμαστε. Πού είναι η τόλμη, η αποφασιστικότητα κι η φαντασία στη διακυβέρνηση της χώρας; Πού είναι οι πολιτικές προσωπικότητες στα υπουργεία που δεν θα υποδυθούν τους φωστήρες και τους πεφωτισμένους, αλλά ως καθημερινοί άνθρωποι, παρεκκλίνοντας από την πεπατημένη, με ειλικρίνεια και σεμνότητα, θα σηματοδοτήσουν με το έργο τους την κοινή μοίρα και την κοινή πορεία αυτού του τόπου;

Έχουν άδικο μετά όσοι υποστηρίζουν ότι «εκείνοι που δημιούργησαν το πρόβλημα, δεν μπορούν να το λύσουν»; Κι αυτοί με τη σειρά τους, βέβαια, βγάζουν την ουρά τους απέξω και προσπαθούν να βγουν απ’ το κάδρο των ευθυνών, το ίδιο συνυπεύθυνοι όμως είναι. Αδιακρίτως, επί χρόνια με το μέρος όσων δικαίως ή αδίκως διαμαρτύρονταν, σταθερά απέναντι σε όποια κυβερνητική πολιτική, δίχως εναλλακτικά σχέδια κι αξιόπιστες προτάσεις, κραδαίνουν τώρα απ’ τη μια το σλόγκαν των εκλογών κι την άλλη το λάβαρο της αντιμνημονιακής επανάστασης, αδιαφορώντας αν μέσα απ’ την προσχηματική πόλωση και την πολιτική ασφυξία που δημιουργείται, αναπτύσσονται βίαιες συμπεριφορές και τυφλό μίσος, που εφόσον –ο μη γένοιτο– ξεσπάσουν δεν θα κάνουν διακρίσεις σε διευθύνσεις και ονόματα, ούτε σε αγαθές προθέσεις και κοινωνικές καταβολές.

Ξεπατικώνουμε την Ελλάδα της «μεταπολίτευσης» και την αναπαράγουμε στις πιο αδύνατες, τις πιο διχαστικές, τις πιο αδιέξοδες πτυχές της. Αντίθετα, χτυπάμε καθημερινά την Ελλάδα της «μεταπολίτευσης» αδιάκριτα κι ασύστολα, με δημοσιεύματα, με δηλώσεις, με πράξεις και παραλείψεις, χτυπάμε την Ελλάδα την ίδια, χτυπάμε τη δημοκρατία, χτυπάμε ότι με αγώνες και θυσίες κατακτήθηκε, ότι και με τη δική μας συμβολή δημιουργήθηκε. Ξεκαθαρίζουμε, θαρρείς, τους όποιους λογαριασμούς, φοβίες, αγκυλώσεις κι απωθημένα με το παρελθόν, σκάβοντας τον τάφο της πατρίδας μας.

Μπορεί η Ελλάδα ποτέ να μην πεθαίνει, αλλά για να επαληθευτεί και στις μέρες μας αυτό, θα πρέπει κι οι Έλληνες να της επιτρέψουν να ζήσει.

Foto: Archives

4 σχόλια:

  1. "...Ξεπατικώνουμε την Ελλάδα της μεταπολίτευσης...» Τα είπες ΟΛΑ σ' αυτή τη φράση!
    Ευάγγελε όσο υπάρχουν μικρές λάμψεις από φωτισμένους ανθρώπους, κρατάω την ελπίδα άσβεστη. Αν καταφέρουμε τις μονάδες αυτές να τις μετατρέψουμε σε συλλογική συνείδηση, θα τη γλυτώσουμε την Ελλάδα μας.
    Τα σέβη μου και καλή εβδομάδα να έχεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι συλλογικές και οι συντονισμένες προσπάθειες χρειάζονται όσο ποτέ στην παρούσα καμπή της Ιστορίας μας, Μαρία μου.

      Είναι δύσκολο -γιατί αλλιώς μέχρι τώρα μας έχουν εκπαιδεύσει- απαραίτητο όμως να συνεργαστούμε και να υπερβούμε όλοι μαζί ι ο καθένας ξεχωριστά τον "κακό εαυτό" μας, ν' αλλάξουμε νοοτροπία και συμπεριφορά.

      Νομίζω ότι όλα του κόσμου τα καλά μπορούν να επιτευχθούν στην πατρίδα μας, αν το συλλογικό, το κοινό συμφέρον, υπερισχύσει της ιδιοτέλειας και του μικροϋπολογισμού.

      'Οπως κι όπου μπορεί ο καθένας, ας συμμετάσχει, ας βοηθήσει, ας συμβάλει, θεωρώ πως είναι χρέος μας.

      Καλή σου εβδομάδα!

      Διαγραφή
  2. Η πρώτη παρατήρηση είναι πως την Ελλάδα την κρατούν «όρθια» οι Έλληνες με τις απίστευτες και ατελείωτες θυσίες τους. Αν είχαν ξεσηκωθεί από την πρώτη στιγμή, απ’ ότι λένε αυτοί που ξέρουν, θα είχε πάρει ο διάολος για τα καλά τη μέγαιρα του Βερολίνου και τον υποτακτικό της, δουλικό των αγορών. Κατά πάσα πιθανότητα θα είχαμε τινάξει στον αέρα τη γερμανική οικονομία και θα τη γυρίζαμε πολλά χρόνια πίσω.
    Γι’ αυτό όταν ακούω τον Γιωργάκη, τον Αντωνάκη, τον Βαγγελάκη, ή τον Φωτάκη να μου λένε πως με έσωσαν, θέλω να σπάσω τη τηλεόραση. Ας μην ήσαν οι μικροομολογιούχοι που έχασαν (τους έκλεψαν) τους κόπους μιας ζωής, ας μην ήταν το 1.000.000 νέοι άνεργοι που πεινούν, ας μην ήταν οι χιλιάδες αυτοεξορίες, οι αυτοκτονίες, τα συσσίτια, τα φάρμακα που πληρώνουμε από τη τσέπη μας, οι μισθοί και συντάξεις που κατάντησαν φιλοδώρημα και τόσα άλλα και τα λέγαμε αγαπητοί μας …σωτήρες!

    Ο διαχωρισμός “μνημονιακοί” - “αντιμνημονιακοί” θεωρώ πως είναι ο πλέον εύηχος. Υπάρχουν και δεκάδες άλλοι χαρακτηρισμοί που θα μπορούσαμε να αποδώσουμε (μάλλον θα το κάνει ο ιστορικός του μέλλοντος), μερικοί από τους οποίους καλό είναι να μη τους αναφέρω στο παρόν ιστολόγιο για λόγους σεβασμού.

    Στο μνημόνιο Νο3 (Δεκέμβριος 2012), στο οποίο το γιούρογκρουπ ενέκρινε το πακέτο των 43,7 δισ. είναι όλα γραμμένα, συμφωνημένα και υπογεγραμμένα.
    Οι «διαπραγματεύσεις» είναι για το θεαθήναι.
    Ας μας πει ο στούρνος ή ο Βρούτσης, ή ο Μανιτάκης ή όποιος άλλος τι ακριβώς διαπραγματεύτηκε και τι ακριβώς επέτυχε. ΤΙΠΟΤΑ! Σε διαφορετική περίπτωση (λέμε τώρα) θα είχαμε συνεχώς διακοπές της ροής των τηλεοπτικών προγραμμάτων και το τρίο της συμφοράς να επαίρεται. Κάνω λάθος;

    Το μνημόνιο Νο3 προβλέπει απολύσεις 150.000 Δ.Υ μέχρι το τέλος του 2015. Είμαστε μόλις 2,5 χρόνια πριν και «σκοτωνόμαστε» για μια χούφτα επίορκους που δεν ξεπερνούν τις 2-3 χιλιάδες. Μαζί με τους κοπανατζήδες και τα πλαστά πτυχία άντε να φτάσουμε τις 7-10 χιλιάδες. Οι υπόλοιποι 140.000 από πού θα βρεθούν;
    Βλέπεις πως πετάνε τη μπάλα στην εξέδρα;
    Βλέπεις πως θέλουν να κάνουν το λαό να μπαϊλντίσει και να πει «ρε δεν πάτε όλοι στον διάολο, απολύστε τους όλους!»

    Από τις φορές που έχω διαβάσει άρθρα σου έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως είσαι οπαδός της ενότητας και της συνεννόησης. Θα προτιμούσες μια συμπόρευση των πολιτικών δυνάμεων για το καλό όλων. Σωστά;
    Μπορείς να βρεις σημεία που τέμνονται οι πολιτικές των κομμάτων της συγκυβέρνησης με τα υπόλοιπα; Πιστεύεις πραγματικά ότι η ακολουθούμενη πολιτική μας έχει βοηθήσει, μας έβγαλε από το αδιέξοδο, θα οδηγήσει στη λύση;
    Δεν καταλαβαίνω το λόγο γιατί τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να συναινέσουν στο λάθος. Για να μη στενοχωρούμε τον Σόιμπλε;

    Η δημοκρατία αγαπητέ Ευάγγελε βάλλεται και κινδυνεύει από τα μέσα. Ο δούρειος ίππος έχει μπει εδώ και δεκαετίες μέσα στη Βουλή και τη διαλύει κομμάτι κομμάτι.
    Καλό σου βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εύστοχες -για άλλη μια φορά- οι επισημάνσεις σου, Πέτρο.

      Μια στοιχειώδη κυβερνητική συνεργασία τουλάχιστον στα βασικά κι ένα πλάνο -"οδικό χάρτη" το ονόμασαν πρόσφατα- για το πώς θα πραγματοποιηθούν κάποιες βασικές αλλαγές στο κράτος προς όφελος της κοινωνίας, θεωρώ, ως εκ των ων ουκ άνευ για να φανούν κάποιες αναγκαίες αλλαγές και μια ικμάδα ελπίδας.

      Καθένας, κυβέρνηση, αντιπολίτευση, κόμματα, έχουν εξουσιοδοτηθεί από το εκλογικό σώμα να φέρουν σε πέρας μια "δουλειά". Ας επιδιώξουν να την κάνουν όσο καλύτερα γίνεται, κάτω απ' αυτές τις δυσβάσταχτες συνθήκες.

      Δεν είναι δυνατόν όλοι να συμφωνούν διαρκώς σε όλα, αλλά το ίδιο αδύνατο και το να διαφωνούν διαρκώς όλοι σε όλα. Εδώ θεωρείται προπατορικό αμάρτημα, να συμφωνήσει κάπου η αντιπολίτευση με την κυβέρνηση. Ο λαϊκισμός κι η ισοπέδωση -οι μεγάλες πληγές της "μεταπολίτευσης"- ζούν και βασιλεύουν ακόμα και κάτω απ' αυτές τις δυσβάσταχτες για την κοινωνία συνθήκες και δηλητηριάζουν καθημερινά το δημόσιο βίο και διάλογο. Η αναξιοπιστία χτυπάει κόκκινο κι αυτοί -μεν και δε σε κάθε ευκαιρία- λες και έχουν βαλθεί να μην της αφήσουν ούτε... φύλλο συκής.

      Δεν περιμένω θαύματα, αλλά τα πράγματα πιέζονται τόσο πολύ καθημερινά, που αν δεν αφήσουμε τη δημοκρατία ν' ανασάνει, πολύ φοβάμαι ότι θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε. Πιστεύω να συμφωνείς μαζί μου, ότι στις συνθήκες που ολοένα κι εκτραχύνονται κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους -κι όχι μόνο- θα είναι ντροπή μας να επιτρέψουμε στο όνομα της αγανάκτησης και της οργής και του δίκιου που μας πνίγει, να στραγγαλίσουμε την ίδια τη δημοκρατία με τα χέρια μας, είτε κυριολεκτικά στους δρόμους, είτε μεταφορικά στις κάλπες. Το αποτέλεσμα και στις δυο περιπτώσεις το ίδιο θα είναι.

      Στην αναμπουμπούλα ο μόνος που χαίρεται είναι ο λύκος κι αυτό θα πρέπει, αν όχι όλοι, κάποιοι τουλάχιστον να το θυμούνται και να το υπενθυμίζουν.

      Σ' ευχαριστώ για τη γόνιμη παρέμβαση.

      Διαγραφή

Καλοπροαίρετα