Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Φταίει η τρόικα.



Ένας θεός ξέρει τι διαμείβεται πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες του Μαξίμου αυτή την ώρα. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος μάγος, όμως, για να φανταστεί ότι η συζήτηση του πρωθυπουργού με την τρόικα κάθε άλλο παρά μαγικές λύσεις θα αναδείξει και ως δια μαγείας θα αρθεί το από μέρες διαφαινόμενο αδιέξοδο.

Φωτιά πήραν τις τελευταίες μέρες τα κομπιουτεράκια υπουργείων για να εξοικονομηθούν μερικά εκατομμύρια ευρώ, μήπως και θαμπωθούν οι εκπρόσωποι των δανειστών και πιστέψουν ότι όντως όλα εξελίσσονται ως προς τα δημοσιονομικά ομαλά κι ότι βρισκόμαστε «εντός στόχων». Τα Α4 έδιναν κι έπαιρναν απ’ την άλλη και τα οργανογράμματα κάποιων υπουργείων κόντεψαν να κάψουν τα εκτυπωτικά. Αυτά μαζί με τα σενάρια και τις εναλλακτικές της κινητικότητας κρατούσαν ως αργά τις νύχτες στη Βασιλίσσης Σοφίας αναμμένα τα φώτα.

Δύσκολο έργο η διαπραγμάτευση, αλλά στην περίπτωσή μας –ας μην γελιόμαστε– δεν διαπραγματευόμαστε. Το να διατείνεσαι, ότι η κοινωνία «δεν αντέχει» και «θα μας πάρει με τις πέτρες» γιατί δεν «έχει μία» για νέους φόρους, δεν είναι διαπραγμάτευση, ρεζιλίκι είναι. Το να επιχειρηματολογείς, ότι ο κόσμος δεν αντέχει άλλα μέτρα και περιμένει ελαφρύνσεις, γι’ αυτό «χαλαρώστε» τις πιέσεις, δεν είναι διαπραγμάτευση, ξεφτίλα είναι. Α! Και πολιτική αστάθεια μπορεί να δημιουργηθεί, αν η τρόικα επιμείνει στις αρνήσεις της. H κυβέρνηση κινδυνεύει με πτώση, όχι, φυσικά, από υπερκόπωση, αλλά από αφόρητη –στις περισσότερες υπουργικές καρέκλες– ραθυμία, αμεριμνησία και παθητικότητα.

Το τραγικότερο θα είναι να νομισθεί, ότι η προσφυγή του πρωθυπουργού στους ευρωπαίους εταίρους και όργανα θα επιφέρει την πολυπόθητη «χαλάρωση» κι έτσι θα πάρουμε μερικές ανάσες μέχρι το επόμενο θρίλερ. Αν φτάσουμε ίσαμ’ εκεί –ο μοι γένοιτο– το στραπατσάρισμα κι ένας νέος γύρος αρνητικών πρωτοσέλιδων για τη χώρα είναι το πιθανότερο.

Φταίει η τρόικα για την κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η χώρα. Φταίει, γιατί έπρεπε μετά τα πρώτα μέτρα, το καλοκαίρι του 2010, να μείνει ανυποχώρητη στην αναδιοργάνωση του δημόσιου τομέα. Από τότε έπρεπε να έχουν μπει πιεστικά οι όροι για τις αλλαγές και τις αναδιαρθρώσεις στο κράτος. Κουβέντα δεν έπρεπε ν’ ακούσει στις επόμενες επισκέψεις της, αν δεν έβλεπε πρώτα απτά δείγματα αλλαγών στις δημόσιες υπηρεσίες. Άφησε τις κυβερνήσεις να κυνηγάνε τη δημοσιονομική προσαρμογή επιτιθέμενες επί της ουσίας στην κοινωνία και διαλύοντας με οριζόντιες περικοπές και φόρους οικογενειακούς προϋπολογισμούς, προγραμματισμούς ζωής, προσδοκίες κι ελπίδες για το μέλλον.

Τώρα που τα «εύκολα» λεφτά από τις διαδοχικές επελάσεις στα εισοδήματα της κοινωνίας εξάντλησαν τα όριά τους, τώρα που οι προϋπολογισμοί των υπουργείων έχουν στερέψει κι οι περικοπές «χτύπησαν» κόκκινο, βρεθήκαμε αίφνης μπροστά στο αδιέξοδο. Γι’ αυτό φταίει η τρόικα, γιατί αρκέστηκε στον εύκολο δρόμο των αριθμών και της λογιστικής, ενθουσιάστηκε από την ταχύτητα μείωσης του ελλείμματος, δελεάστηκε από τις ανεξάντλητες νομοθετικές πρωτοβουλίες και τις άπειρες αποφάσεις κι εγκυκλίους. Ερχόταν κι έφευγε μπαινοβγαίνοντας στο Υπουργείο Οικονομικών και κατά περίσταση δεξιά κι αριστερά γύρω απ’ την πλατεία Συντάγματος. Στοιχεία και πίνακες, εκθέσεις και σχεδιαγράμματα έβλεπε, ασκήσεις επί χάρτου, επί μήνες.

Τώρα που τα «παίζουν όλα για όλα» τρόικα και κυβέρνηση, τούτη την ώρα που πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες κάποιοι δίνουν και κάποιοι παίρνουν, είναι καλό να περάσει για μια στιγμή έστω απ’ το μυαλό τους, ότι βγαίνοντας έξω, μπορεί πολλοί ρεπόρτερς να τους περιμένουν για να τους πουν, η κοινωνία όμως δεν τους περιμένει για ν’ ακούσει –βαρέθηκε πια– αλλά για να τους δει άμεσα να πράττουν.

Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν κι ο όποιος ανασχηματισμός δεν διασώζει πλέον κανέναν. Αν δεν αποφασίσουν, έστω και τώρα, ν’ αλλάξουν κυβερνητική ρώτα, το 2013, δυστυχώς, θα έχει τελειώσει για όλους πρόωρα.

FOTO: Nico Ramos

Σχόλια

  1. Θα συμφωνήσω μαζί σου ότι η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχισθεί με μια λογική business as usual, να πάμε κανά δυό μήνες παρακάτω, να 'ρθει το καλοκαίρι , να γίνουν από Σεπτέμβρη οι γερμανικές εκλογές, κι έχει ο Θεός. Η κατάρρευση είναι προ των πυλών.
    Έχουμε μια τάση να αποδίδουμε στην εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση την επιλογή των "εύκολων οριζόντιων" περικοπών και της υπερφορολόγησης και την "αντίσταση" στις "μεταρρυθμίσεις" που απαιτεί δήθεν η τρόικα. Η αλήθεια είναι ότι όσα γίνονται και δεν γίνονται τόσα χρόνια έχουν πάντα την έγκριση της τρόικας ή αποτελούν απαίτηση της.

    Είναι κάπως παλιότερο, αλλά, νομίζω, ακόμη επίκαιρο...

    Σπασμένο τηλέφωνο....: Κόκκινη γραμμή μπλεγμένη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νηασάφι πια μ' αυτές τις δόσεις!

      Τέτοιου είδους υποτελή "διαπραγμάτευση" ποιος θα το φανταζόταν.

      Μέτρο μέτρο μας πηγαίνουν αλλά προς τα πού άραγε;

      Το κείμενό σου πράγματι επίκαιρο ένα και πλέον χρόνο μετά!

      Διαγραφή
  2. Μα στ' αλήθεια πιστεύεις ότι όλα δεν είναι προδιαγεγραμμένα; Πως δεν είμαστε παρά το πειραματόζωο της πολιτικής Μέρκελ, που θα χωρίσει την Ευρώπη σε βορά & νότο; Πως όλα όσα ακούμε στα κανάλια περί συνεδριάσεων και υποτιθέμενων διαπραγματεύσεων, δεν είναι παρά τροφή για λαϊκή κατανάλωση; Πως την ώρα που γίνονται παιχνίδια δηλώσεων στα μικρόφωνα των φερέφωνων, η χώρα δεν ψυχορραγεί;
    Ο Θεός μαζί μας τώρα πια... Μόνο αυτός!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Συμφωνώ με την Μάρω 100%
    Μας δουλεύουν ψιλό γαζί και εμείς το καταπίνουμε αμάσητο!
    Αιντε θύμα άιντε ψωνιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Θεός, λοιπόν, μαζί μας κι όπου βγει 'Ελενα!

      Διαγραφή
    2. Πόσα να κάνει κι' αυτός έτσι που τα κάναμε!

      Διαγραφή
  4. μάλλον είμαστε οι αρκούδες..που χορεύουν στο ντέφι που χτυπάνε οι υπεύθυνοι!
    υ.γ καλά κούλουμα και καλό τριήμερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε καλωσορίζω, Φαντομά κι εύχομαι επίσης να περάσεις πολύ - πολύ όμορφα!

      Ελπίζω να συνειδητοποιήσουμε τη θέση, αλλά και τη δύναμη και τις δυνατότητές μας και να εκφραστούμε νηφάλια, δημιουργικά κι ελπιδοφόρα...

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …