Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι βάσεις και τα βασικά.


Η εφήμερη φωτοβολίδα της ανακοίνωσης των βάσεων έλαμψε κι φέτος στο δημόσιο χώρο της πατρίδας μας.

Τα χαμογελαστά πρόσωπα, οι λαχανιασμένες δηλώσεις, τα κλάματα και τα σκυμμένα κεφάλια, οι πρωτιές κι όλα αυτά που έχουμε συνηθίσει να συνθέτουν παραδοσιακά πλέον το σκηνικό που συνοδεύει την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, βρίσκονται στο επίκεντρο της επικαιρότητας.

Είναι πράγματι εκπληκτικό, πώς ως κοινωνία έχουμε χρόνο με το χρόνο συμβάλει στη δημιουργία αυτού του κορυφαίου μνημείου υποκρισίας και κοινωνικού αποπροσανατολισμού. Είναι ακόμα απορίας άξιο, πώς ενώ είναι πασίγνωστες οι αδυναμίες κι οι αγκυλώσεις του εκπαιδευτικού συστήματος, φροντίζουμε να τις παραβλέπουμε τόσο συστηματικά κι επίμονα, όσο συστηματικά κι επίμονα έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε πως η όποια «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση» αφορά μόνο τον τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

Εν μέσω οικονομικής κρίσης τι ποιο αυτονόητο να αντιμετωπιστεί επιτέλους το μεγάλο ψέμα της «δωρεάν παιδείας» και να τεθούν οι βάσεις –όχι βεβαίως εισαγωγής– για την οικοδόμηση ενός σύγχρονου συστήματος εκπαίδευσης, που θα αφορά το παιδί από την προσχολική ηλικία μέχρι την ολοκλήρωση της εκπαιδευτικής του πορείας.

Σ’ αυτό το μοντέλο θα ήταν σαφές κι αυτονόητο ότι το «δωρεάν» δεν είναι μια κενή περιεχομένου ψευδεπίγραφη ρεκλάμα, αλλά ουσιαστικού περιεχομένου κρατική μέριμνα και προσφορά στην κοινωνία, πλήρως αξιολογημένη κι αντικειμενικά προσδιορισμένη. Στο ίδιο πλαίσιο, έννοιες όπως κοστολόγηση, ποιότητα, έλεγχος, ανταποδοτικότητα, δεν θ’ αποτελούσαν άγνωστες λέξεις, ούτε –πολύ περισσότερο– «κόκκινο πανί» για τους εκπαιδευτικούς η λέξη «αξιολόγηση».

Αν κάτι διδάσκει –μεταξύ όλων των άλλων– αυτή η οικονομική κρίση είναι ότι πρέπει να επανεξετάσουμε τις αξίες και τις προτεραιότητες μας, τα πρότυπα και τις ιδεοληψίες μας. Οι κοινωνίες δεν προχωρούν παράγοντας μόνο επιστήμονες, ούτε καταδικάζοντας τη νεολαία τους σε παρατεταμένη ανεργία. Αναζητούν και βρίσκουν τη χρυσή τομή, ώστε να ισορροπήσουν και να ξεπερνούν τις κρίσεις δίχως να χάνονται γενιές ολόκληρες με το μαράζι της αποτυχίας και των ανεκπλήρωτων ονείρων.

Τι ποιο οξύμωρο απ’ αυτό που συμβαίνει επί δεκαετίες στη χώρα μας, να επωμίζεται δηλαδή η κοινωνία όλο το βάρος μιας εκπαιδευτικής διαδικασίας που κατευθύνει μονόδρομα όλους τους μαθητές προς τα πανεπιστήμια και στη συνέχεια να υφίσταται κι όλες τις συνέπειες της ανεργίας των νεαρών πτυχιούχων, αφού μάλιστα οι περισσότεροι –αν όχι όλοι– έχουν περάσει προηγουμένως και κάμποσα χρόνια σε μεταπτυχιακά και μετεκπαιδεύσεις στο εξωτερικό.

Επειδή, λοιπόν, όλοι ξέρουμε σ’ αυτόν τον τόπο ότι δωρεάν παιδεία υπάρχει μόνο στα χαρτιά, αφού ακόμα-ακόμα κι αυτά τα σχολικά βιβλία –τι σπατάλη, Θεέ μου, κι αυτή– έχουν υποκατασταθεί εν πολλοίς από τα ποικιλόμορφα λυσάρια, ας αποφασίσουμε ν’ αναθεωρήσουμε εκ βάθρων το εννοιολογικό περιεχόμενο αυτού του όρου. Ας προσδιορίσουμε εκ νέου ποιες περιοχές και δραστηριότητες θα πρέπει πράγματι να είναι δωρεάν για όλους και ποιες θα πρέπει να υπάρχει ανταποδοτικότητα.

Τώρα που οι πόροι είναι ανεπαρκείς –και γι’ αυτό πολύτιμοι– ας σχεδιάσουμε ένα νέο μοντέλο σχολείου που θα παρέχει ίσες ευκαιρίες πρόσβασης, αλλά και διαδικασίες διαρκούς αξιολόγησης και προσαρμογής της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ας εφαρμόσουμε στην πράξη νέες μεθόδους μάθησης και διδασκαλίας, ξεχωρίζοντας επιτέλους εννοιολογικά τη μόρφωση από τη γνώση. Ας απαλλάξουμε τα παιδιά και τους νέους από τη μονολιθικότητα του σχολικού εγχειριδίου και της μονοδιάστατης μελέτης κι ας συντονίσουμε τις απελευθερωμένες γνωστικές δυνατότητες κι ικανότητές τους στην αναζήτηση του ειδικού μέσα στον τεράστιο ωκεανό πληροφοριών με την αξιοποίηση σύγχρονων τεχνολογιών και μεθόδων.

Ας απελευθερώσουμε και την ελληνική οικογένεια απ’ αυτό το πολυετές οικονομικό βασανιστήριο, απ’ την ετήσια οικονομική αιμορραγία στο όνομα της «δωρεάν παιδείας», περιορίζοντας τα έξοδά της για την εκπαίδευση των παιδιών της σε απολύτως αναγκαία, αλλά χρήσιμα κι ουσιώδη.

Ο τρόπος υπάρχει, αλλά και τα συμφέροντα κι οι δυσκολίες είναι τεράστια. Προτού σβήσουν τα φλας της επιτυχίας όμως και για τα παιδιά αυτής της γενιάς, για τα παιδιά της γενιάς της κρίσης και του μνημονίου, ένα χρέος έχουν οι κυβερνώντες σ’ αυτή την κρίσιμη συγκυρία, να πουν τα βασικά και να πολιτευτούν λέγοντας αλήθειες κι η πρώτη –ίσως και μεγαλύτερη– αλήθεια που θα πρέπει να ειπωθεί σ’ αυτά τα παιδιά, αλλά και σ’ όλη την κοινωνία, είναι πως η «δωρεάν παιδεία» είναι ένα μεγάλο και παραπλανητικό ψέμα και πως αυτό το ψέμα πρέπει να τελειώσει.


Υ.Γ.: Συγχαρητήρια, καλή δύναμη, τύχη και κουράγιο σ’ όλα τα παιδιά που συμμετείχαν σ’ αυτές τις εξετάσεις.

Σχόλια

  1. Nαι
    μόνο αγαπητέ μου εκείνοι που τα σχεδιάζουν αυτά και τα αποφασίζουν έχουν τα παιδιά τους στα καλύτερα ιδιωτικά ή στο εξωτερικό και φυσικά σπουδάζουν στα καλύτερα Πανεπιστήμια του εξωτερικού και κάνουν πτυχιακές και master χωρίς να χρειαστεί να χύσουν στάλα ιδρώτα δουλεύοντας και το ακόμα καλύτερο....
    τους έχουν και έτοιμες δουλίτσες οι μπαμπάδες τους στο Ελληνικό Δημόσιο που πληρώνουμε όλοι εμείς . Από αυτούς λοιπόν να περιμένουμε επανασχεδιασμό και οικονομικές λύσεις?
    Θα αστειεύεστε βέβαια!!


    Καλή σας εβδομάδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. 'Οχι
    δεν αστειεύομαι, ούτε παραιτούμαι του δικαιώματός μου να υποστηρίζω και να διεκδικώ μιαν καλύτερη παιδεία.
    Αυτοί που αποφασίζουν είναι αυτοί που εμείς επιλέγουμε κι αυτοί, όπως κι όλοι μας, για τα παιδιά μας προσπαθούμε το καλύτερο.
    Αυτό το δημόσιο "που πληρώνουμε όλοι εμείς", είναι, κατά τη γνώμη μου, ανάγκη να μην σπαταλά πλέον ούτε ένα ευρώ ανεξέλεγκτα για τη "δωρεάν" παιδεία και ν' αναδιοργανώσει το εκπαιδευτικό του σύστημα, ώστε να μπορεί προσφέρει υπηρεσίες ποιότητας και σ' αυτούς που τα παιδιά τους δεν μπορούν να σπουδάσουν "στα καλύτερα πανεπιστήμια του εξωτερικού".

    Σε καλωσορίζω, ευχαριστώ για τον σχολιασμό κι ελπίζω να έχουμε την ευκαιρία ν' ανταλλάσουμε συχνά απόψεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ευάγγελε, θα συμφωνήσω, δυστυχώς, με τα λεγόμενά σου. Θα προσθέσω μόνο το γεγονός ότι πέρα από όλα όσα αναφέρεις, υπάρχει και το ζήτημα της μεγάλης τυχαιότητας που ειπεισέρχομαι στο αποτέλεσμα, μιλώ σε ατομικό επίπεδο για κάθε επίδοξο φοιτητή, η οποία μπορεί, και συνήθως το κάνει, να στείλει ανθρώπους να σπουδάσουν πράγματα τελείως άσχετα με τα ενδιαφέροντά του. Κι έτσι παρατηρείται το φαινόμενο να δημιουργούνται δυστυχισμένοι άνθρωποι που έχουν ξεφύγει τελείως από τους στόχους της ζωής τους και τα όνειρά τους.

    Καλή συνέχεια σε όλους τους μαθητές, είτε πέρασαν είτε όχι.

    Την καλημέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτή, ασφαλώς, είναι μια από τις παρενέργειες του συστήματος εισαγωγής, Κώστα.
      Από τη στιγμή που το σύστημα λειτουργεί έτσι όπως λειτουργεί, είναι φυσικό το τυχαίο να διαδραματίζει αποφασιστικό ρόλο, ως προς τη σχολή εισαγωγής, αφού ο κάθε υποψήφιος θέτει μεν τη σχολή της προτίμησής του ως πρώτη επιλογή, αλλά από 'κει και πέρα συμπληρώνει το μηχανογραφικό και μέ άλλες σχολές για σιγουριά, μην τυχόν και μείνει εκτός ΑΕΙ.
      Κάπως έτσι, όπως ασφαλώς γνωρίζεις, δημιουργούνται και τα κενά στις σχολές χαμηλής ζήτησης, οι αιώνιοι φοιτητές κι ένα σωρό προβλήματα που σχετίζονται με το θέμα συτό.

      Ας ελπίσουμε ότι κάποια στιγμή θα έχουμε την τύχη και στην πατρίδα μας να δημιουργηθεί ένα αξιόπιστο κι αποτελεσματικό σύστημα δημόσιας εκπαίδευσης, που θα λειτουργεί ως ουσιαστικό εργαλείο κοινωνικής ανάπτυξης κι απελευθέρωσης.

      Διαγραφή
  4. Πολύ ωραίο άρθρο. Οι απόψεις μας δε διαφέρουν και πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κι αν αυτό ακριβώς είναι το ζητούμενο; Ένα έθνος με ρηχή εκπαίδευση, με ελλειπή παιδεία, δίχως κανόνες και αξίες, με γλώσσα που συρρικνώνεται ολοένα και γίνεται σύμβολα ή συντομεύσεις, είναι εύκολα διαχειρίσιμο γιατί δεν έχει αξίες, αρχές, κανόνες και ιστορία.
    Από κει και πέρα, είναι θέμα χρόνου η άλωσή του.

    Ευάγγελε συγχαρητήρια για το κείμενό σου, για τις απόψεις και τις ανησυχίες σου. Μακάρι να αξιωθούμε να ζήσουμε αυτή την απελευθέρωση που -εύστοχα- αναφέρεις...
    Καλό φθινόπωρο!


    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Καλοπροαίρετα

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Διαγράφεται το "μνημόνιο".

Ναι, αυτό που έχει μείνει στο κοινωνικό υποσυνείδητο σαν τη λέξη «μνημόνιο» είναι επαχθείς περικοπές και δραματικές μειώσεις εισοδημάτων. Ίσως κάποια κυβέρνηση στο εγγύς –γιατί όχι;– μέλλον να προτείνει και την οριστική διαγραφή της απ’ το ελληνικό λεξιλόγιο μ’ ένα νόμο και μ’ ένα μόνο άρθρο.
Ποιος αποκλείει, έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στη χώρα, ενδεχόμενη αποτυχία στη διαγραφή του χρέους, να διασκεδαστεί με τη διαγραφή αντ’ αυτού της λέξης «μνημόνιο». Ούτως ή άλλως ζούμε στις μέρες που κι οι ίδιες οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα, τη σημασία ή κι αυτήν ακόμα την αξία τους.
Εξάλλου, από καιρό στη μούγκα και χωρίς πολλές φανφάρες και τυμπανοκρουσίες έχει διαγραφεί μονοκοντυλιά η λέξη «μεταρρύθμιση», της οποίας η τύχη όχι μόνο αγνοείται, αλλά κι είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο, ότι δεν πρόκειται ν’ ακουστεί το επόμενο διάστημα από πρωθυπουργικά χείλη ούτε σαν αστείο.
Μετά το «μνημόνιο», η «μεταρρύθμιση» είναι ίσως η περισσότερο ταλαιπωρημένη και –προπαντός– παρεξηγημένη λέξη. Καραμέλ…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…