Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΑΝΟΜΙΑ: Αναζητούνται αποθέματα συνεργασίας και συνεννόησης

Η κατάληψη της Νομικής από μετανάστες είναι το πιο πρόσφατο περιστατικό, που μακραίνει λίγο ακόμα τον ήδη μακρύ κατάλογο από γεγονότα και συμβάντα, τα οποία συμβάλουν μέρα με τη μέρα στην εδραίωση της αντίληψης, ότι η παραβατικότητα κι η ανομική συμπεριφορά τείνουν να εξελιχθούν πλέον σε ενδημικά κοινωνικά φαινόμενα.

Η αίσθηση, ότι ο καθένας μπορεί ανεξέλεγκτα να συμπεριφέρεται μ’ όποιον τρόπο του αρέσει, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις ή τις συνέπειες που προκαλεί με τις πράξεις του στο κοινωνικό σύνολο, διαβρώνει λίγο - λίγο τις κοινωνικές σχέσεις κι απειλεί να διαρρήξει την κοινωνική συνοχή πολύ περισσότερο απ’ ότι οι αντιδράσεις για τα διαδοχικά οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης.

Μια ομάδα ανθρώπων μπορεί να κλείσει επί ώρες έναν δρόμο ή το κέντρο μιας πόλης, μια ομάδα μαθητών να καταλαμβάνει ένα σχολείο, κάποιοι να παρκάρουν όπου βολεύονται, άλλοι να πετάνε οπουδήποτε τα σκουπίδια τους, άλλοι να μην πληρώνουν εισιτήριο, διόδια ή φόρους, άλλοι να χτίζουν όπου κι όπως μπορούν, άλλοι το ένα κι άλλοι τ’ άλλο και, ασφαλώς, ο καθένας μας θα μπορούσε να προσθέσει κάποιο περιστατικό που έχει υπόψη του.

Κάθε μια απ’ αυτές τις περιπτώσεις, αλλά κι όλες μαζί συνθέτουν την περίπλοκη λειτουργία της δημοκρατίας και εν γένει των θεσμών στη χώρα μας. Ο καθένας, ατομικά ή συλλογικά, αντιλαμβάνεται τα δικαιώματά του ή τις ανάγκες του σαν το μέτρο που καθορίζει το πλαίσιο στο οποίο οφείλουν να προσαρμόζονται και να εξελίσσονται δραστηριότητες όλων των άλλων πλην του εαυτού του.

Τον κεντρικό ρόλο σ’ αυτό το γαϊτανάκι καταστρατήγησης της νομιμότητας έχει διαχρονικά το ίδιο το κράτος, το οποίο με τον τρόπο που έχει οργανωθεί και λειτουργεί για την εκπλήρωση των σκοπών του, έχει συμβάλει στην εμπέδωση της πεποίθησης, ότι το «μέσο», η συναλλαγή, το ρουσφέτι -κατά το κοινώς λεγόμενο- είναι κατά κανόνα ο κανόνας, προκειμένου οι πολίτες να επιτύχουν, είτε να ευνοηθούν, είτε να μην αδικηθούν στις υποχρεώσεις τους απέναντί του. Ταυτόχρονα, η στρεβλή επίδειξη ανοχής και αδιαφορίας από την πλευρά των οργάνων του κράτους, ακόμα και για κραυγαλέες περιπτώσεις παραβατικής συμπεριφοράς, έχει καλλιεργήσει μια γενικευμένη αντίληψη του στυλ: «Έλα μωρέ, στην Ελλάδα όλα γίνονται».

Οι κυβερνήσεις και τα κόμματα εξουσίας εναλλάσσονται στη διακυβέρνηση, οι νόμοι αλλάζουν και πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο, οι δημόσιοι φορείς κι υπηρεσίες αυξάνονται και πληθύνονται, αλλά οι παθολογίες κι οι δυσλειτουργίες του συστήματος οξύνονται και παρακολουθούν με αξιοθαύμαστη συνέπεια τη σταδιακή διολίσθηση σε μια κατάσταση αδράνειας και λειτουργίας από κεκτημένη ταχύτητα.

Στις μέρες μας βιώνουμε πλέον το αδιαχώρητο, το αδιαχώρητο όχι μόνο σε μετανάστες ή λαθρομετανάστες, ακίνητα, αυτοκίνητα, διατάξεις, δημοσίους υπαλλήλους, ανέργους, φόρους, αλλά το αδιαχώρητο στην υπομονή και την απαντοχή μας. Δεν πάει άλλο, όλοι συμφωνούν σ’ αυτό -έστω κι αν χρειάστηκε να φτάσουμε στο χείλος της αβύσσου για να το παραδεχτούμε- αλλά προς τα πού πρέπει να πάει; Ο καθένας έχει τη λύση έτοιμη, που όμως -ως δια μαγείας- είναι διαφορετική απ’ αυτήν που προτείνει ο άλλος κι όλοι μαζί δείχνουν σε αντίθετη κατεύθυνση απ’ αυτήν που κάθε φορά επιλέγει ν’ ακολουθήσει η κυβέρνηση.

Έτσι, μέσα σε συνθήκες πλήρους απαξίωσης του πολιτικού κόσμου και συνολικά του μοντέλου διακυβέρνησης που ακολουθήθηκε από το 1975, αλλά και με τους μηχανισμούς του κράτους αποδιοργανωμένους και αμφισβητούμενους, είναι προφανές, ότι οι συνθήκες για την εκδήλωση φαινομένων ανομίας και παράβασης των κανόνων που διέπουν την κοινωνική συμβίωση, είναι όχι απλώς πρόσφορες, αλλά ιδανικές. Δεν είναι τυχαίο, ότι στις μέρες μας οι κρατικοί μηχανισμοί ασφάλειας και καταστολής βρίσκονται σε καθημερινή δράση.

Οι μετανάστες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είναι πιθανόν ν’ αποχωρήσουν από τη Νομική, εκείνο που φαίνεται να παραμένει είναι η ανοιχτή πληγή στα πλευρά του κοινωνικού ιστού, που συντίθεται από μύρια προβλήματα και παθογένειες, για την αντιμετώπιση όμως των οποίων έχουν εξαντληθεί τα όποια αποθέματα ανεκτικότητας, κατανόησης, αλληλεγγύης και συνεργασίας, που είναι σε θέση να την επουλώσουν και να την ιάνουν.

Πριν φτάσουμε στο ο θεός να βάλει το χέρι του, ας αναζητήσουμε την ύστατη αυτή ώρα έναν κοινό τόπο συνάντησης και συνεννόησης, ας ενώσουμε πρώτα τα δικά μας χέρια. Κάποτε περηφανευόμασταν, ότι στα δύσκολα οι 'Ελληνες ενώνονται. Είναι δυνατόν, ακόμα και τώρα, κάποιοι να δυσκολεύονται να δουν κατάματα τις δυσκολίες;

Foto by
Glauco Dattini

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η ΓΡΑΜΜΗ 19 ΤΟΥ ΤΡΟΛΕΪ "ΜΟΥΣΕΙΟ - ΧΑΛΑΝΔΡΙ"

Το Χαλάνδρι εξυπηρετείται από τον ΗΛΠΑΠ με δύο γραμμές τρόλεϊ, τη γραμμή 18 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Εθνικής Αντιστάσεως)» και τη γραμμή 19 «Μουσείο - Σταθμός μετρό Χαλάνδρι (Σίδερα)», που αποτελεί εδώ και μερικούς μήνες προέκταση της γραμμής 19 «Μουσείο – Χαλάνδρι (Σίδερα)» που ήδη λειτουργούσε. Το δρομολόγιο της γραμμής 19 όμως από την αφετηρία στο σταθμό του μετρό και ακολουθώντας τη διαδρομή Λεωφόρος Δουκίσσης Πλακεντίας, πλατεία Κένεντι (Φλύας) Παλαιολόγου και δεξιά την οδό Ανδρέα Παπανδρέου, διέρχεται και πάλι μέσω του κέντρου του Χαλανδρίου, με αποτέλεσμα να καθυστερεί υπερβολικά. Ιδιαίτερα τις ώρες κυκλοφοριακής αιχμής τα δρομολόγια έχουν διάρκεια πάνω από μιάμιση ώρα.
Για τους διερχόμενους από την περιοχή οδηγούς είναι γνωστά τα μποτιλιαρίσματα που δημιουργούνται καθημερινά τις ώρες αιχμής στον κόμβο της πλατείας Κένεντι, στη διασταύρωση Παλαιολόγου (Παπανικολή) και Εθνικής Αντιστάσεως, στην έξοδο της Ανδρέα Παπανδρέου προς την πλατεία Χαλανδρίου, στη συμβολή της Βασιλέως Γεωργίου…

Άρρωστοι.

«Έχουμε, τουλάχιστον, την υγειά μας», η συνηθέστερη στις μέρες μας επωδός κλείνοντας μια συνομιλία. Έχουμε την υγειά μας, αμ δε· παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του, εφόσον ούτε την υγειά μας, όπως νομίζουμε, έχουμε.
Σε ποια υγεία αναφερόμαστε; Ότι, δηλαδή, περπατάμε και στεκόμαστε όρθιοι; Ότι δεν έχουμε ίωση ή κάποια ανίατη ασθένεια; Ότι μπορούμε και τρώμε και μιλάμε; Σε τι ακριβώς, γιατί στις μέρες που ζούμε μόνο όποιος έχει ολική αναισθησία ή ανήκει στον κυβερνητικό μηχανισμό μπορεί να αισθάνεται καλά, όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αν δεν καταφεύγουν προς το παρόν στα ψυχοφάρμακα, βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, σε συνθήκες παρατεταμένης ανασφάλειας και βαθιάς κατάθλιψης.
Δεν είμαστε καλά, δεν είμαστε καθόλου καλά, όχι γιατί μέρα τη μέρα φτωχαίνουμε και πάμε, όχι γιατί εξοικειωθήκαμε με το ψέμα, ούτε γιατί πιστέψαμε αφελώς ότι «όλοι το ίδιο είναι», δεν είμαστε καλά γιατί συνηθίζουμε λίγο-λίγο τη μιζέρια, ανεχόμαστε σιγά-σιγά αυταρχικές επιλογές, δεχόμαστε μέρα με…

"Πώς φτάσαμε έως εδώ;"

«Οι διαρθρωτικές αλλαγές στην οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η συγκράτηση των δημοσιονομικών δαπανών και η δραστική μείωση των ελλειμμάτων δεν είναι πλέον δυνατόν να περιμένουν. Ούτε, ασφαλώς, η απελευθέρωση των αγορών εργασίας και όλα εκείνα τα μέτρα, που θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, έχουν περιθώρια αναμονής. Καλή, βέβαια, και ευκταία η εργασιακή ειρήνη, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδυάσει με τις ριζικές μεταβολές και τους γρήγορους ρυθμούς που απαιτεί η οικονομική ανάπτυξη του τόπου (γι’ αυτό και είναι επιφυλακτική, διστακτική και αναβλητική σε τολμηρές αποφάσεις). Και το κακό είναι ότι ούτε και τα άλλα κόμματα βοηθούν στη λήψη τέτοιων αποφάσεων. Αφήνοντας κατά μέρος το δογματικό ΚΚΕ, το οποίο εξ ορισμού είναι αντίθετο ακόμη και με τις ορθότερες καινοτομίες, γιατί τάχα διαταράσσουν την εργασιακή ειρήνη, βλέπω ότι και η Νέα Δημοκρατία ούτε ενθαρρύνει, στον βαθμό που επιβάλλεται, αναπτυξιακές προσπάθειες, μολονότι θεωρητικά υπερθεματίζει για …